Expulser sa femme de chez elle est une grave hostilité ; les voyages familiaux ultérieurs ne sont pas un pardon. ขับไล่ภริยาออกจากบ้านเป็นปฏิปักษ์ร้ายแรงต่อการเป็นสามีภริยา ไปเที่ยวกับบุตรไม่ใช่การให้อภัย
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. Un conjoint qui fait sortir l’autre conjoint de la résidence conjugale commet une action de grave hostilité envers la relation entre le mari et la femme au sein de celle-ci. CCC article 1516 (6), et le conjoint expulsé peut intenter une action en justice divorce. 2. Le fait que le droit de former un recours en vertu de l’article 1518 du Code de la famille ne soit pas reconnu simplement parce que les époux ont voyagé et sont restés ensemble pendant la nuit avec leurs enfants n’est pas établi. Dans les cas où ces sorties ne sont que des sorties entre parents séparés qui donnent à leurs enfants un minimum de chaleur, et que celles-ci sont peu nombreuses, le principe demeure valide. autorité parentale Le tribunal prend en considération la stabilité des activités professionnelles et des revenus de chaque parent, celui qui subventionne les enfants, le comportement des enfants dans chaque foyer, et l'intérêt de maintenir les frères et sœurs ensemble. 4. Le parent sans pouvoir parental conserve le droit de contacter les enfants dans la mesure où les circonstances le permettent en vertu de l'article 1584/1 du Code de la famille.
1. การที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งขับไล่อีกฝ่ายออกจากบ้านที่อยู่ร่วมกัน ถือเป็นการทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ฝ่ายที่ถูกขับไล่มีสิทธิฟ้องหย่าได้ 2. การให้อภัยอันเป็นเหตุให้สิทธิฟ้องหย่าระงับตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 ไม่เกิดขึ้นเพียงเพราะคู่สมรสเดินทางไปเที่ยวและพักค้างคืนด้วยกันกับบุตรในภายหลัง เมื่อการไปเที่ยวนั้นเป็นเพียงการที่บิดามารดาซึ่งแยกกันอยู่ดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรตามสมควรและมีเพียงไม่กี่ครั้ง สิทธิฟ้องหย่ายังคงมีอยู่ 3. ในการกำหนดให้ฝ่ายใดเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรเพียงผู้เดียว ศาลพิจารณาความมั่นคงของอาชีพและรายได้ของแต่ละฝ่าย ฝ่ายใดเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูบุตรจริง ความประพฤติและการเรียนของบุตรในความดูแลของแต่ละฝ่าย และประโยชน์ที่พี่น้องจะได้อยู่ใกล้ชิดกัน ข้ออ้างว่าอีกฝ่ายจะมีคู่สมรสใหม่โดยไม่มีพยานหลักฐานเป็นเพียงการคาดคะเน 4. บิดาหรือมารดาที่มิได้เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองยังคงมีสิทธิติดต่อกับบุตรได้ตามควรแก่พฤติการณ์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1584/1
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
La femme a intenté une action en divorce contre son mari et pour obtenir la garde exclusive de leurs deux fils. Le couple s’était marié le 9 mai 2549 (2006). En juillet 2555 (2012), la femme, infirmière en anesthésie, a appris grâce aux dossiers hospitaliers que l’autre femme avait indiqué le mari comme le père de son enfant à naître ; les époux se sont disputés violemment et ont rompu leurs liens matrimoniaux. Ils se sont réconciliés en mi-2014 (2017) pendant près de trois ans. En mai 2017 (2017), la femme a quitté le domicile avec un fils et sa fille d’un précédent mariage. Le tribunal de première instance a rejeté la demande. La Cour d’appel des affaires spécialisées a annulé la décision, accordé le divorce et attribué à la femme la garde exclusive des deux enfants. La Cour suprême, division des affaires juvéniles et familiales, a confirmé cette décision. Elle a accepté les éléments de preuve cohérents de la femme et de deux des enfants, corroborés par un journal de police, selon lesquels le mari avait déclaré qu’il ne l’aimait plus et lui avait ordonné de quitter le domicile dans un délai de trois jours, contrairement à son affirmation purement théorique selon laquelle il ne savait pas pourquoi elle avait quitté le domicile. Expulser un conjoint de la maison constitue une hostilité grave envers le mariage en vertu de l’article 1516 (6) du Code civil. Deux séjours en famille passés la nuit en fin de 2017 (2017), même partageant une chambre et un lit, n’ont fait que séparer les parents qui donnaient à leurs enfants un minimum de chaleur et n’ont pas constitué un pardon en vertu de l’article 1518 du Code civil. La mère, fonctionnaire avec un revenu stable qui avait les deux garçons sous sa garde, était la seule titulaire effective de la puissance parentale ; le père conserve son droit de contact en vertu de l’article 1584/1 du Code civil.
โจทก์ (ภริยา) ฟ้องจำเลย (สามี) ขอหย่าและขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรชายทั้งสองเพียงผู้เดียว ทั้งสองจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 ประมาณเดือนกรกฎาคม 2555 โจทก์ซึ่งเป็นวิสัญญีพยาบาลทราบจากเอกสารของโรงพยาบาลว่าหญิงอื่นระบุว่าจำเลยเป็นบิดาของบุตรในครรภ์ โจทก์กับจำเลยทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนแยกกันอยู่ กลางปี 2557 จำเลยขอคืนดี โจทก์พาบุตรกลับไปอยู่ร่วมกันเกือบสามปี ระหว่างนั้นจำเลยมีคดีแพ่งและอาญากับพี่น้องของโจทก์ จนเดือนพฤษภาคม 2560 โจทก์พาบุตรชายคนหนึ่งและบุตรสาวที่เกิดจากสามีคนก่อนออกจากบ้าน ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดอุบลราชธานีพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษพิพากษากลับ ให้หย่าและให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรทั้งสองเพียงผู้เดียว ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน โดยเชื่อคำเบิกความของโจทก์และบุตรสองคนที่ตรงกัน ประกอบกับบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจ ว่าจำเลยบอกว่าหมดรักแล้วและให้โจทก์ขนของออกจากบ้านภายในสามวัน ส่วนจำเลยเพียงกล่าวอ้างลอย ๆ ว่าไม่ทราบสาเหตุที่โจทก์ออกจากบ้าน การขับไล่โจทก์ออกจากบ้านถือเป็นการทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ส่วนการไปเที่ยวค้างคืนด้วยกันสองครั้งในเดือนตุลาคมและธันวาคม 2560 แม้นอนห้องเดียวกันและเตียงเดียวกัน ก็เป็นเพียงการที่บิดามารดาดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรตามสมควร ไม่เพียงพอให้ถือว่าโจทก์ให้อภัยตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 โจทก์รับราชการมีรายได้มั่นคงและเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูบุตรทั้งสอง จึงสมควรเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเพียงผู้เดียว โดยจำเลยซึ่งเป็นบิดายังมีสิทธิติดต่อกับบุตรตามควรแก่พฤติการณ์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1584/1
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Les époux ont enregistré leur mariage le 9 mai 2549 (2006) et ont eu deux fils, T. et P. Ils vivaient avec la fille de la femme, R., issue d'un précédent mariage. En juillet 2555 (2012), alors que la femme travaillait comme infirmière anesthésiste, une Miss R. accoucha à l'hôpital même et les papiers indiquaient le mari comme père. Les époux se disputaient violemment et se séparèrent. En mi-2557 (2014), le mari demanda à se réconcilier et la femme retourna avec les enfants pendant près de trois ans. Le mari commença alors des poursuites civiles et pénales contre les frères et sœurs de la femme pour la propriété, et les époux se disputaient à plusieurs reprises. En mai 2560 (2017), la femme, T. et R. quittèrent le domicile ; la femme enregistra l'événement dans un rapport quotidien de la police à la police de Warin Chamrap. Le 23 octobre et le 2 décembre 2560, le mari, la femme et les trois enfants se rendirent ensemble en nuitée à Khong Chiam, Ubon Ratchathani et à Mukdahan. La femme demanda le divorce et le droit parental exclusif sur les deux fils. Le tribunal de première instance a rejeté la demande. La Cour d’appel des affaires spécialisées, division Jeunes et Famille, a annulé la décision. Le mari a fait appel avec l’autorisation de la Cour suprême.
โจทก์และจำเลยจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 มีบุตรชายสองคนคือเด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. และอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับเด็กหญิง ร. บุตรของโจทก์ที่เกิดจากสามีคนก่อน ประมาณเดือนกรกฎาคม 2555 ขณะโจทก์ปฏิบัติหน้าที่วิสัญญีพยาบาล นางสาว ร. ไปผ่าตัดคลอดบุตรที่โรงพยาบาลเดียวกัน เอกสารประวัติและสมุดบันทึกการตั้งครรภ์ระบุว่าจำเลยเป็นบิดาและนางสาว ร. ยืนยันเช่นนั้น โจทก์กับจำเลยทะเลาะกันอย่างรุนแรงและแยกกันอยู่ โดยโจทก์ไปอยู่หอพักพยาบาลเกือบสามปี กลางปี 2557 จำเลยขอคืนดี โจทก์พาบุตรกลับมาอยู่ร่วมกันอีกเกือบสามปี ระหว่างนั้นจำเลยทะเลาะวิวาทกับพี่สาวและพี่ชายของโจทก์เรื่องทรัพย์สินจนฟ้องร้องกันทั้งคดีแพ่งและคดีอาญา และโจทก์กับจำเลยก็ทะเลาะกันหลายครั้ง เดือนพฤษภาคม 2560 โจทก์ เด็กชาย ต. และเด็กหญิง ร. ออกจากบ้าน โจทก์ไปลงบันทึกประจำวันไว้ที่สถานีตำรวจภูธรวารินชำราบ วันที่ 23 ตุลาคม 2560 ครอบครัวเดินทางไปเที่ยวและพักค้างคืนด้วยกันที่อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี และวันที่ 2 ธันวาคม 2560 จำเลยพาโจทก์และบุตรทั้งสามไปเที่ยวค้างคืนที่จังหวัดมุกดาหารอีกครั้ง โจทก์ฟ้องขอหย่าและขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรชายทั้งสองเพียงผู้เดียว ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษากลับ จำเลยฎีกาโดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. Un conjoint qui fait sortir l’autre conjoint de la résidence conjugale commet une action de grave hostilité envers la relation de mari et femme au sens de l’article 1516 (6) du CCC, et le conjoint expulsé peut intenter une action en divorce. 2. Le pardon n’efface pas le droit d’intenter une action en divorce prévu par l’article 1518 du CCC simplement parce que les époux ont voyagé et ont passé la nuit ensemble avec leurs enfants plus tard. Dans les cas où ces sorties ne sont que le partage d’un foyer entre deux parents qui donnent à leurs enfants un minimum de chaleur, et qui sont peu nombreuses, le principe demeure valide. 3. Lors de l’attribution de la seule autorité parentale, le tribunal prend en considération la situation professionnelle et les revenus de chaque parent, celui qui prend soin des enfants, le comportement des enfants dans chaque foyer, et le bien-être de la cohabitation des frères et sœurs. 4. Le parent sans autorité parentale conserve le droit de contacter les enfants dans la mesure où les circonstances le permettent en vertu de l’article 1584/1 du CCC.
1. การที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งขับไล่อีกฝ่ายออกจากบ้านที่อยู่ร่วมกัน ถือเป็นการทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ฝ่ายที่ถูกขับไล่มีสิทธิฟ้องหย่าได้ 2. การให้อภัยอันเป็นเหตุให้สิทธิฟ้องหย่าระงับตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 ไม่เกิดขึ้นเพียงเพราะคู่สมรสเดินทางไปเที่ยวและพักค้างคืนด้วยกันกับบุตรในภายหลัง เมื่อการไปเที่ยวนั้นเป็นเพียงการที่บิดามารดาซึ่งแยกกันอยู่ดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรตามสมควรและมีเพียงไม่กี่ครั้ง สิทธิฟ้องหย่ายังคงมีอยู่ 3. ในการกำหนดให้ฝ่ายใดเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรเพียงผู้เดียว ศาลพิจารณาความมั่นคงของอาชีพและรายได้ของแต่ละฝ่าย ฝ่ายใดเป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูบุตรจริง ความประพฤติและการเรียนของบุตรในความดูแลของแต่ละฝ่าย และประโยชน์ที่พี่น้องจะได้อยู่ใกล้ชิดกัน ข้ออ้างว่าอีกฝ่ายจะมีคู่สมรสใหม่โดยไม่มีพยานหลักฐานเป็นเพียงการคาดคะเน 4. บิดาหรือมารดาที่มิได้เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองยังคงมีสิทธิติดต่อกับบุตรได้ตามควรแก่พฤติการณ์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1584/1
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Le mari a soutenu qu’il n’avait jamais expulsé la femme, qui quittait régulièrement après des disputes et revenait, et que les deux voyages familiaux témoignaient de la pardonabilité. La Cour suprême a d’abord établi les faits. L’incident de Miss R. était crédible, puisqu’il avait éloigné la femme pendant près de trois ans, mais elle était revenue en 2014 (2017) pour le bien de la famille. Pour mai 2017 (2017), le récit de la femme, selon lequel le mari disait ne plus l’aimer et lui avait donné trois jours pour partir, a été corroboré par R. et T. ainsi que par le journal de police, tandis que le mari n’avait dit que ne pas savoir pourquoi elle avait quitté. La Cour a estimé que lui avait expulsé la femme de la maison. D’un point de vue juridique, expulser la femme de la maison constitue une hostilité grave à l’égard de l’existence de la relation de couple, un motif de divorce selon l’article 1516 (6) du CCC. En ce qui concerne le pardon en vertu de l'article 1518 du Code civil, la Cour a qualifié les deux voyages nocturnes, même si les époux partageaient une chambre et un lit, de parents qui donnaient conjointement à leurs enfants le maximum de chaleur possible pour une famille dont les parents vivent séparément. Seuls deux de ces voyages avaient suivi l'expulsion, ce qui n'était pas suffisant pour considérer la femme comme ayant pardonné à son mari. En ce qui concerne le pouvoir parental, la Cour a comparé le poste gouvernemental de la femme, une occupation stable avec un certain revenu, avec la vente de loteries du mari. Elle a soutenu que T. était entièrement fidèle et a payé les frais de scolarité et les allocations journalières de P., qui vivait avec le mari ; T. n'avait montré aucun comportement inapproprié alors que P. était devenu agressif, capricieux et souvent absent de l'école. Réserver les frères ensemble avec leur mère et leur sœur aînée était jugé préférable. Enfin, citant l’article 1584/1 du Code de la famille, qui confère au père ou à la mère le droit de contacter l’enfant selon les circonstances, le tribunal a constaté que le père conserve ce droit et a confirmé cette décision.
จำเลยฎีกาว่าตนไม่เคยขับไล่โจทก์ โจทก์มักออกจากบ้านเมื่อทะเลาะกันแล้วกลับมาคืนดีเสมอ และการไปเที่ยวค้างคืนด้วยกันสองครั้งแสดงว่าโจทก์ให้อภัยแล้ว ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงก่อน โดยเชื่อว่าเรื่องนางสาว ร. เป็นความจริงเพราะเป็นมูลเหตุให้โจทก์ออกจากบ้านไปนานเกือบสามปี แต่โจทก์ได้กลับมาอยู่ร่วมกันในปี 2557 สำหรับเหตุการณ์เดือนพฤษภาคม 2560 โจทก์เบิกความว่าจำเลยบอกว่าหมดรักแล้ว ไม่อยากเห็นหน้า และให้ขนของออกจากบ้านภายในสามวัน เด็กหญิง ร. และเด็กชาย ต. เบิกความสอดคล้องกัน และโจทก์ได้ลงบันทึกประจำวันไว้ ส่วนจำเลยเพียงกล่าวอ้างลอย ๆ ว่าไม่ทราบสาเหตุ ข้อเท็จจริงจึงฟังได้ว่าจำเลยขับไล่โจทก์ออกจากบ้านจริง ในข้อกฎหมาย การขับไล่โจทก์ออกจากบ้านถือได้ว่าจำเลยทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ส่วนการให้อภัยตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 ศาลฎีกาเห็นว่าการไปเที่ยวค้างคืนสองครั้ง แม้นอนร่วมห้องและเตียงเดียวกัน น่าจะเป็นเรื่องที่โจทก์และจำเลยช่วยกันดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรในฐานะบิดามารดาเท่าที่พอจะเป็นไปได้สำหรับครอบครัวที่บิดามารดาแยกกันอยู่ และหลังถูกขับไล่ก็มีเพียงสองครั้ง จึงไม่เพียงพอให้ถือว่าโจทก์ได้ให้อภัยจำเลยในเหตุที่มีสิทธิฟ้องหย่า ในเรื่องอำนาจปกครอง ศาลฎีกาเปรียบเทียบอาชีพรับราชการของโจทก์ซึ่งมั่นคงมีรายได้แน่นอน กับอาชีพขายสลากกินแบ่งรัฐบาลของจำเลย โจทก์อุปการะเด็กชาย ต. ในทุกเรื่องและยังชำระค่าเทอมกับค่าใช้จ่ายรายวันแก่เด็กชาย ป. ที่อยู่กับจำเลย เด็กชาย ต. ไม่มีลักษณะไม่เหมาะสม ส่วนเด็กชาย ป. ก้าวร้าวเอาแต่ใจและขาดเรียนบ่อย การให้พี่น้องอยู่ใกล้ชิดกันพร้อมมารดาและพี่สาวน่าจะเป็นผลดียิ่งกว่า ท้ายที่สุด ศาลฎีกาอ้าง ป.พ.พ. มาตรา 1584/1 ซึ่งบัญญัติว่าบิดาหรือมารดาย่อมมีสิทธิที่จะติดต่อกับบุตรของตนได้ตามควรแก่พฤติการณ์ ไม่ว่าบุคคลใดจะเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองหรือผู้ปกครองก็ตาม จำเลยจึงยังมีสิทธิติดต่อกับบุตรทั้งสอง พิพากษายืน
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
โจทก์มีอาชีพรับราชการถือว่าเป็นอาชีพมั่นคงมีรายได้แน่นอน ส่วนจำเลยมีอาชีพขายสลากกินแบ่งรัฐบาลถือเป็นอาชีพมีรายได้ไม่มั่นคงเท่ากับโจทก์ ประกอบกับได้ความว่าโจทก์เป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูบุตรที่อยู่กับโจทก์ในทุกเรื่อง ทั้งยังอุปการะดูแลชำระค่าเล่าเรียนและให้ค่าใช้จ่ายรายวันแก่บุตรอีกคนซึ่งอยู่กับจำเลยด้วย บุตรที่อยู่กับโจทก์ไม่ปรากฏว่ามีลักษณะส่อไปในทางไม่เหมาะสม ส่วนบุตรที่อยูในความดูแลของจำเลยกลับมีอุปนิสัยเปลี่ยนไปในทางก้าวร้าวเอาแต่ใจ และขาดเรียนบ่อยครั้ง นอกจากนี้การให้บุตรทั้งสองซึ่งเป็นพี่น้องกันได้อยู่ใกล้ชิดร่วมกัน รวมทั้งได้อยู่กับมารดาและพี่สาวซึ่งเคยอยู่ร่วมกันมาแต่ก่อนน่าจะเป็นผลดียิ่งกว่า จึงเห็นควรให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรทั้งสองเพียงผู้เดียว แต่จำเลยซึ่งเป็นบิดายังคงมีสิทธิที่จะติดต่อกับบุตรทั้งสองได้ตามควรแก่พฤติการณ์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1584/1
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้พิพากษาให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลย และให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรทั้งสองเพียงผู้เดียว
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษากลับ ให้โจทก์หย่าขาดจากจำเลย และให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. บุตรทั้งสองเพียงผู้เดียว ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่ได้โต้แย้งกันในชั้นฎีกาฟังได้ว่า โจทก์และจำเลยจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2549 มีบุตรด้วยกัน 2 คนคือ เด็กชาย ต. กับเด็กชาย ป. เดิมโจทก์จำเลยรวมทั้งบุตรชายทั้งสองกับ เด็กหญิง ร. บุตรโจทก์ที่เกิดจากสามีคนก่อนอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน ต่อมาประมาณเดือนกรกฎาคม 2555 ขณะที่โจทก์ปฏิบัติหน้าที่วิสัญญีพยาบาล ที่โรงพยาบาลที่โจทก์ทำงานอยู่ นางสาว ร. ไปผ่าตัดคลอดบุตรที่โรงพยาบาลดังกล่าวโดยมีข้อเท็จจริงปรากฏในเอกสารประวัติและสมุดบันทึกการตั้งครรภ์ของนางสาว ร. ว่าจำเลยเป็นบิดาของบุตรในครรภ์ โดยนางสาว ร. ยืนยันว่าจำเลยเป็นบิดาของบุตรในครรภ์ตน โจทก์กับจำเลยจึงทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนแยกกันอยู่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ต่อมาประมาณกลางปี 2557 จำเลยขอคืนดีกับโจทก์ โจทก์เห็นแก่ครอบครัวจึงพาบุตรกลับไปอยู่ร่วมกับจำเลยอีกครั้งเป็นเวลาเกือบสามปี ในระหว่างช่วงเวลานี้จำเลยทะเลาะวิวาทกับพี่สาวและพี่ชายของโจทก์ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดากับโจทก์โดยมีความรุนแรงถึงขนาดฟ้องร้องกันทั้งทางแพ่งและอาญา โจทก์และจำเลยก็มีเรื่องทะเลาะกันหลายครั้ง จนกระทั่งเมื่อเดือนพฤษภาคม 2560 โจทก์และเด็กชาย ต. กับเด็กหญิง ร. ออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น หลังจากนั้นในวันที่ 23 ตุลาคม 2560 โจทก์ จำเลย เด็กหญิง ร. เด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. ร่วมเดินทางไปเที่ยวและพักค้างคืนด้วยกันที่อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี และวันที่ 2 ธันวาคม 2560 จำเลยพาโจทก์และบุตรทั้งสามไปเที่ยวและพักค้างคืนด้วยกันอีกที่จังหวัดมุกดาหาร
มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องหย่าจำเลยตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษหรือไม่ จำเลยฎีกาว่า ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับนางสาว ร. นั้น จำเลยไม่ได้ยกย่องนางสาว ร. เป็นภริยา และไม่ได้เป็นผู้แจ้งว่าจำเลยเป็นบิดาของบุตรที่เกิดกับนางสาว ร. การที่โจทก์ จำเลย กับเด็กหญิง ร. เด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. ไปเที่ยวพักผ่อนค้างคืนด้วยกันนั้น ถือได้ว่าโจทก์ได้ให้อภัยในการกระทำของจำเลยที่ผ่านมาแล้ว ทั้งเมื่อโจทก์พาลูก ๆ กลับมาอยู่ร่วมกับจำเลยอีกครั้ง ในระหว่างนั้นจำเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับพี่น้องของโจทก์หลายครั้ง เป็นเหตุให้โจทก์กับจำเลยมีเรื่องขัดแย้งทะเลาะกันด้วย เวลาที่โจทก์จำเลยทะเลาะกัน โจทก์ก็จะหนีออกจากบ้านไปอยู่กับพี่สาว เมื่อหายโกรธแล้วก็จะกลับมาคืนดีกับจำเลย เป็นเช่นนี้อยู่เนือง ๆ จำเลยไม่เคยขับไล่โจทก์และบุตรออกจากบ้าน กรณีไม่มีเหตุตามกฎหมายที่โจทก์จะฟ้องหย่าได้ เหตุที่โจทก์ฟ้องหย่าเป็นเพราะโจทก์ต้องการมีสามีใหม่ ในปัญหานี้โจทก์นำสืบว่า หลังจากเดือนกรกฎาคม 2555 ที่โจทก์ทราบเรื่องที่นางสาว ร. แจ้งทางโรงพยาบาลที่โจทก์ทำงานอยู่ว่าจำเลยเป็นบิดาของบุตรในครรภ์นางสาว ร. แล้ว โจทก์กับจำเลยทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนมีการตัดความสัมพันธ์และแยกกันอยู่จนถึงประมาณกลางปี 2557 จำเลยขอคืนดีกับโจทก์และให้โจทก์กลับไปอยู่ร่วมกับครอบครัวอีกครั้ง โจทก์ยินยอมโดยกลับไปอยู่ร่วมกับครอบครัวอีกเป็นเวลาเกือบสามปี ระหว่างนั้นจำเลยทะเลาะวิวาทกับพี่น้องของโจทก์ถึงขนาดฟ้องร้องกันทั้งทางแพ่งและอาญา จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม 2560 จำเลยขับไล่โจทก์ เด็กชาย ต. และเด็กหญิง ร. ออกจากบ้านเพราะจำเลยหมดรักโจทก์ ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอยู่ด้วย โจทก์จึงพาเด็กชาย ต. และเด็กหญิง ร. ออกไปอยู่ที่อื่นจนถึงปัจจุบัน ส่วนจำเลยนำสืบยอมรับว่ามีเรื่องทะเลาะกับพี่น้องของโจทก์ถึงขนาดฟ้องร้องกันจริง แต่จำเลยไม่เคยยกย่องนางสาว ร. ฉันภริยา จำเลยไม่เคยขับไล่โจทก์และบุตรออกจากบ้าน โจทก์พาบุตรออกไปจากบ้านโดยไม่ทราบสาเหตุ จำเลยไม่ได้จงใจทิ้งร้างโจทก์เกิน 1 ปี หลังจากโจทก์ออกจากบ้านไปแล้วเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2560 และวันที่ 2 ธันวาคม 2560 จำเลยพาโจทก์กับบุตรทั้งสามไปเที่ยวพักผ่อนค้างคืนร่วมห้องเดียวกันโดยโจทก์จำเลยนอนเตียงเดียวกันด้วย เห็นว่า เรื่องนางสาว ร. นั้น เป็นเรื่องเดิมที่เป็นมูลเหตุสำคัญทำให้โจทก์กับจำเลยต้องทะเลาะกันอย่างรุนแรงจนถึงขนาดที่โจทก์ตัดสินใจออกจากบ้านที่อยู่กับจำเลยและบุตรอีกสามคนไปอยู่ที่หอพักพยาบาลกับเพื่อนเป็นเวลานานเกือบสามปี เชื่อได้ว่าเรื่องนางสาว ร. เป็นเรื่องจริงตามที่โจทก์อ้าง อย่างไรก็ตามเมื่อประมาณกลางปี 2557 จำเลยขอคืนดีกับโจทก์ โจทก์คำนึงถึงสถาบันครอบครัวจึงยอมกลับมาอยู่ร่วมกับจำเลยและบุตรทั้งสามอีกครั้งหนึ่ง แต่ในระหว่างที่โจทก์กลับมาอยู่ร่วมกับจำเลยและครอบครัวอีกครั้งนั้นก็เกิดเหตุทะเลาะวิวาทกันระหว่างจำเลยกับพี่น้องของโจทก์เกี่ยวกับเรื่องทรัพย์สินหลายครั้งถึงขนาดมีการฟ้องร้องกันทั้งทางแพ่งและอาญา ทำให้เกิดปัญหาลุกลามมาถึงความสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับจำเลยจนทั้งสองฝ่ายต้องทะเลาะกันเองหลายครั้ง จนกระทั่งเดือนพฤษภาคม 2560 โจทก์ต้องพาเด็กชาย ต. และเด็กหญิง ร. ออกจากบ้านไปอยู่กับพี่สาว ในส่วนนี้โจทก์เบิกความว่า จำเลยขับไล่โจทก์ออกจากบ้านด้วยสาเหตุว่า หมดรักแล้ว ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากอยู่ด้วยให้โจทก์ขนของออกจากบ้านภายในสามวัน โจทก์จึงพาเด็กชาย ต. และเด็กหญิง ร. ย้ายออกจากบ้านไปโดยไปลงบันทึกประจำวันไว้ที่สำนักงานตำรวจภูธรวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี เด็กหญิง ร. และเด็กชาย ต. เบิกความเป็นพยานโจทก์เช่นเดียวกันว่า ถูกจำเลยขับไล่ออกจากบ้าน ส่วนจำเลยเบิกความว่า เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2560 โจทก์พาเด็กหญิง ร. กับเด็กชาย ต. ออกไปจากบ้านโดยไม่ทราบสาเหตุ จำเลยไม่เคยขับไล่โจทก์และบุตรทั้งสองออกจากบ้าน เห็นได้ว่าหลังจากโจทก์กลับมาอยู่กับจำเลยและบุตรทั้งสามแล้ว โจทก์กับจำเลยมีเรื่องทะเลาะกันหลายครั้งแต่ก็ไม่ถึงขั้นที่โจทก์จะต้องพาบุตรออกจากบ้านไปแต่อย่างใด ส่วนจำเลยเพียงแต่กล่าวอ้างลอย ๆ ว่า ไม่ทราบว่าโจทก์ออกจากบ้านเพราะเหตุใด ที่โจทก์และเด็กหญิง ร. กับเด็กชาย ต. เบิกความตรงกันว่า จำเลยขับไล่ทั้งสามคนออกจากบ้านโดยโจทก์ได้นำเรื่องไปลงบันทึกประจำวันไว้ที่สถานีตำรวจด้วยจึงมีน้ำหนักให้เชื่อถือยิ่งกว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยขับไล่โจทก์ออกจากบ้านจริง ส่วนที่ได้ความว่า เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 2560 และวันที่ 2 ธันวาคม 2560 จำเลยพาโจทก์กับบุตรทั้งสามคนไปเที่ยวพักผ่อนมีการค้างคืนโดยนอนร่วมห้องเดียวกันและจำเลยกับโจทก์นอนเตียงเดียวกันด้วยนั้น น่าจะเป็นเรื่องที่โจทก์และจำเลยช่วยกันดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรในฐานะบิดามารดาเท่าที่พอจะเป็นไปได้สำหรับครอบครัวที่บิดามารดาแยกกันอยู่ ทั้งปรากฏว่าหลังจากจำเลยขับไล่โจทก์ออกจากบ้านแล้วก็มีเพียงการไปเที่ยวค้างคืนด้วยกันสองครั้งที่กล่าวมาข้างต้นเท่านั้น ข้อเท็จจริงรับฟังได้ตามทางนำสืบของโจทก์ว่า จำเลยขับไล่โจทก์ออกจากบ้าน ถือได้ว่าจำเลยทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องหย่าจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 (6) ทั้งการที่จำเลยพาโจทก์และบุตรทั้งสามไปเที่ยวพักผ่อนค้างคืนด้วยกันตามที่กล่าวมาข้างต้นนั้น เป็นเพียงการดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรตามสมควรเท่านั้นยังไม่เพียงพอให้ถือว่าเป็นการที่โจทก์ได้ให้อภัยจำเลยในเหตุที่โจทก์มีสิทธิฟ้องหย่าแต่อย่างใด ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องหย่าจำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
มีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการต่อมาว่า โจทก์สมควรเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. บุตรทั้งสองเพียงผู้เดียวตามที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษพิพากษาหรือไม่นั้น ได้ความว่าโจทก์มีอาชีพรับราชการ ถือได้ว่าเป็นอาชีพมั่นคงมีรายได้แน่นอน ส่วนจำเลยนั้นโจทก์อ้างว่าจำเลยไม่มีอาชีพแม้จำเลยอ้างว่าตนมีอาชีพขายสลากกินแบ่งรัฐบาล แต่ก็ถือเป็นอาชีพที่มีรายได้ไม่มั่นคงเท่ากับโจทก์ ประกอบกับได้ความว่าโจทก์เป็นผู้อุปการะเลี้ยงดูเด็กชาย ต. ซึ่งอยู่กับโจทก์ในทุกเรื่อง ทั้งยังอุปการะดูแลชำระค่าเทอมและให้ค่าใช้จ่ายรายวันแก่เด็กชาย ป. ซึ่งอยู่กับจำเลยด้วย เด็กชาย ต. ซึ่งอยู่กับโจทก์ไม่ปรากฏว่ามีลักษณะส่อไปในทางไม่เหมาะสมอย่างใดทั้งสิ้น ส่วนเด็กชาย ป. ซึ่งอยูในความดูแลของจำเลยกลับมีอุปนิสัยเปลี่ยนไปในทางก้าวร้าวเอาแต่ใจ และขาดเรียนบ่อยครั้ง นอกจากนี้การให้บุตรทั้งสองซึ่งเป็นพี่น้องกันได้อยู่ใกล้ชิดร่วมกัน รวมทั้งได้อยู่กับมารดาและพี่สาวอีกคนซึ่งเคยอยู่ร่วมกันมาแต่ก่อนน่าจะเป็นผลดียิ่งกว่า ส่วนที่จำเลยอ้างว่าโจทก์จะมีสามีใหม่นั้น จำเลยก็ไม่มีพยานหลักฐานมาสนับสนุนแต่อย่างใด ข้ออ้างดังกล่าวจึงเป็นเพียงการคาดคะเนของจำเลยเท่านั้น ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษเห็นควรให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กชาย ต. และเด็กชาย ป. บุตรทั้งสองเพียงผู้เดียวนั้นเหมาะสมแล้ว ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน
อนึ่ง ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1584/1 บัญญัติว่า บิดาหรือมารดาย่อมมีสิทธิที่จะติดต่อกับบุตรของตนได้ตามควรแก่พฤติการณ์ ไม่ว่าบุคคลใดจะเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองหรือผู้ปกครองก็ตาม ฉะนั้น จำเลยซึ่งเป็นบิดายังคงมีสิทธิติดต่อกับบุตรทั้งสองได้ตามควรแก่พฤติการณ์ด้วย
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Pour un étranger marié en Thaïlande, cette décision a deux facettes. Si votre conjoint thaïlandais vous ordonne de quitter le domicile partagé, l'expulsion en soi peut constituer un motif de divorce en vertu de l'article 1516 (6) du CCC, mais vous devez le prouver. La femme a gagné ici car elle a fait enregistrer l'événement à un commissariat de police le même mois et des témoins ont confirmé son récit. Le refus non étayé du mari n'a guère pesé. Inversement, dire à votre conjoint de s'emballer et de partir en colère pourrait lui donner un motif de divorce. Ne présumez pas que des contacts occasionnels après une séparation nettoient le tableau. Deux voyages en famille, même si vous partagez une chambre, n'ont pas constitué un motif de divorce en vertu de l'article 1518, bien que la Cour ait souligné qu'ils étaient rares. En matière de garde des enfants, conservez les preuves des frais de scolarité et des paiements de soutien : un revenu stable, qui paie réellement, le comportement des enfants et le maintien des liens entre frères et sœurs déterminent le résultat.
สำหรับชาวต่างชาติที่สมรสในประเทศไทย คำพิพากษานี้มีนัยสองด้าน หากคู่สมรสชาวไทยขับไล่ท่านออกจากบ้านที่อยู่ร่วมกัน การขับไล่นั้นอาจเป็นเหตุฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ได้โดยไม่ต้องอาศัยเหตุชู้หรือเหตุทิ้งร้าง แต่ท่านต้องพิสูจน์ให้ได้ ภริยาในคดีนี้ชนะเพราะไปลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจในเดือนเดียวกันและมีพยานยืนยันตรงกัน ส่วนคำปฏิเสธลอย ๆ ของสามีมีน้ำหนักน้อย ในทางกลับกัน การบอกให้คู่สมรสเก็บของออกจากบ้านด้วยอารมณ์โกรธอาจกลายเป็นเหตุหย่าที่อีกฝ่ายนำมาฟ้องท่านได้ อย่าเข้าใจว่าการพบปะกันเป็นครั้งคราวหลังแยกกันอยู่จะลบล้างเหตุหย่า การไปเที่ยวกับครอบครัวสองครั้งแม้นอนห้องเดียวกันไม่ถือเป็นการให้อภัยตามมาตรา 1518 แต่ศาลเน้นว่ามีเพียงสองครั้ง การกลับมาอยู่กินกันจริงจังอาจถูกตีความต่างออกไป ในเรื่องอำนาจปกครองบุตร ควรเก็บหลักฐานค่าเทอมและค่าอุปการะไว้ เพราะศาลพิจารณาความมั่นคงของรายได้ ฝ่ายใดเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายจริง ความประพฤติของบุตร และการให้พี่น้องได้อยู่ด้วยกัน
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Est-il possible d’être expulsé de chez soi par mon conjoint en Thaïlande ? ถูกคู่สมรสไล่ออกจากบ้านเป็นเหตุฟ้องหย่าในประเทศไทยได้หรือไม่
Cela peut être le cas. Dans l'arrêt 4104/2564, la Cour suprême a statué que le mari qui avait dit à sa femme qu'il ne l'aimait plus et lui avait ordonné de quitter le domicile conjugal dans un délai de trois jours s'était rendu gravement hostile à l'égard du mariage, un motif de divorce selon l'article 1516 (6) du CCC. Le conjoint expulsé doit prouver l'expulsion : dans ce cas, le journal de police de la femme et les témoignages cohérents de deux enfants ont l'emporter sur le simple refus du mari quant à son exil.
ได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4104/2564 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าสามีที่บอกภริยาว่าหมดรักแล้วและให้ขนของออกจากบ้านภายในสามวัน ถือว่าทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง อันเป็นเหตุฟ้องหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ฝ่ายที่ถูกขับไล่ต้องพิสูจน์การขับไล่ให้ได้ ในคดีนั้นบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจและคำเบิกความของบุตรสองคนที่ตรงกันมีน้ำหนักกว่าคำปฏิเสธลอย ๆ ของสามีว่าไม่เคยไล่ภริยาออกจากบ้าน
Si nous partions en vacances ensemble après notre séparation, ai-je pardonné à mon conjoint et perdu le droit au divorce ? หากไปเที่ยวด้วยกันหลังแยกกันอยู่ ถือว่าให้อภัยและหมดสิทธิฟ้องหย่าหรือไม่
Pas nécessairement. Conformément à l’article 1518 du Code civil, le droit de demander le divorce prend fin si le conjoint ayant droit à un divorce a pardonné cette conduite. Dans la décision 4104/2564, les époux ont pris deux séjours en famille en deux nuits avec leurs enfants après que le mari a expulsé la femme, partageant une chambre et un lit. La Cour suprême a estimé que cela ne constituait que la fourniture par les parents séparés d’une chaleur adéquate à leurs enfants, et puisque seuls deux séjours avaient eu lieu, cela ne suffisait pas à constituer un pardon. Le résultat pourrait être différent si la vie conjugale reprenait réellement.
ไม่จำเป็นเสมอไป ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 สิทธิฟ้องหย่าย่อมระงับเมื่อฝ่ายที่มีสิทธิได้ให้อภัยแล้ว ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4104/2564 คู่สมรสไปเที่ยวค้างคืนกับบุตรสองครั้งหลังจากสามีขับไล่ภริยาออกจากบ้าน โดยนอนห้องเดียวกันและเตียงเดียวกัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นเพียงการที่บิดามารดาที่แยกกันอยู่ดูแลให้ความอบอุ่นแก่บุตรตามสมควร และเมื่อมีเพียงสองครั้งจึงไม่เพียงพอให้ถือว่าเป็นการให้อภัย ผลอาจต่างออกไปหากกลับมาอยู่กินกันจริงจัง
Que considère un tribunal thaïlandais lorsqu’il décide quel parent aura le droit exclusif de la garde des enfants après le divorce ? ศาลไทยพิจารณาอะไรบ้างในการให้บิดาหรือมารดาเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรเพียงผู้เดียวหลังหย่า
La décision 4104/2564 montre les faits sur le terrain. La Cour suprême a accordé le droit parental exclusif à la mère, car elle était fonctionnaire avec un revenu stable et certain, tandis que le père vendait des billets de loterie ; elle a maintenu le fils vivant avec elle dans tous les aspects et a également payé les frais de scolarité et une allocation journalière pour le fils vivant avec le père ; l’enfant placée sous sa garde ne présentait aucun problème alors que l’enfant avec le père devenait agressif et manquait souvent à l’école ; garder les frères ensemble avec leur mère et leur sœur aînée était préférable pour eux.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4104/2564 แสดงปัจจัยที่ศาลใช้จริง ศาลฎีกาให้มารดาเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเพียงผู้เดียวเพราะมารดารับราชการมีรายได้มั่นคงแน่นอน ส่วนบิดาขายสลากกินแบ่งรัฐบาล มารดาอุปการะบุตรที่อยู่กับตนในทุกเรื่องและยังจ่ายค่าเทอมกับค่าใช้จ่ายรายวันให้บุตรที่อยู่กับบิดา บุตรที่อยู่กับมารดาไม่มีปัญหา ส่วนบุตรที่อยู่กับบิดากลายเป็นเด็กก้าวร้าวและขาดเรียนบ่อย และการให้พี่น้องได้อยู่ด้วยกันกับมารดาและพี่สาวเป็นผลดีกว่า
Le parent qui perd la garde des enfants en Thaïlande a-t-il toujours le droit de les voir ? บิดาหรือมารดาที่ไม่ได้อำนาจปกครองในประเทศไทยยังมีสิทธิพบบุตรหรือไม่
Oui. Dans la décision 4104/2564, la Cour suprême, après avoir confirmé le pouvoir parental exclusif de la mère, a expressément indiqué que, en vertu de l’article 1584/1 du Code civil, un père ou une mère a le droit de contacter l’enfant selon les circonstances, celui qui exerce le pouvoir parental. Le père a donc conservé son droit de contacter les deux enfants. La perte du pouvoir parental affecte la prise de décisions et les soins quotidiens, et non le droit fondamental à maintenir une relation avec l’enfant.
มี ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4104/2564 หลังจากยืนยันให้มารดาเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเพียงผู้เดียวแล้ว ศาลฎีกาได้ระบุไว้ชัดเจนว่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1584/1 บิดาหรือมารดาย่อมมีสิทธิที่จะติดต่อกับบุตรของตนได้ตามควรแก่พฤติการณ์ ไม่ว่าบุคคลใดจะเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองก็ตาม บิดาจึงยังคงมีสิทธิติดต่อกับบุตรทั้งสอง การไม่ได้เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองกระทบต่อการตัดสินใจและการดูแลประจำวัน ไม่ใช่สิทธิพื้นฐานในการรักษาความสัมพันธ์กับบุตร
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต