La demande de dommages-intérêts contre la maîtresse échoue en raison de mauvaise foi après des années de tolérance ภริยารู้เรื่องชู้มานานหลายปีแล้วจึงฟ้องเรียกค่าทดแทน เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ไม่มีอำนาจฟ้อง
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. La demande d'indemnisation d'un conjoint contre une tierce partie en vertu de CCC L’article 1523, paragraphe deux est soumis à l’article 5 du CCC : " Dans l’exercice des droits et dans l’accomplissement des obligations, chaque personne doit agir de bonne foi ". Lorsque le conjoint connaissait depuis longtemps la relation, a choisi de ne pas porter plainte, a conclu des accords de séparation garantissant une pension alimentaire du conjoint infidèle et a intenté une action contre la tierce partie seulement après que ces paiements ont cessé, l’action n’est pas une utilisation véritable de l’article 1523, paragraphe deux, mais un exercice d’un droit de mauvaise foi, et le conjoint n’a aucun pouvoir d’agir en justice. 2. Le pouvoir d’agir en justice est une question d’ordre public que la Cour suprême peut soulever de sa propre initiative aux termes des articles 142 (5), 246 et 252 du Code de procédure civile. 3. La clause de consentement ou d’acquiescement prévue à l’article 1523, paragraphe trois doit être invoquée avant qu’elle puisse être appliquée. Autres dispositions applicables : article 142 (5) du Code de procédure civile ; article 246 du Code de procédure civile ; article 252 du Code de procédure civile ; article 182/1, paragraphe deux, de la loi sur les tribunaux de la jeunesse et la famille de l’année 2553.
1. การที่คู่สมรสฟ้องเรียกค่าทดแทนจากบุคคลภายนอกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสอง อยู่ภายใต้บังคับ ป.พ.พ. มาตรา 5 ซึ่งบัญญัติว่า "ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต" เมื่อคู่สมรสทราบถึงความสัมพันธ์มานานแล้ว ไม่ใช้สิทธิฟ้อง แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่เพื่อรับเงินเลี้ยงดูจากคู่สมรสที่นอกใจ แล้วเพิ่งฟ้องบุคคลภายนอกเมื่อเงินดังกล่าวถูกระงับ การฟ้องนั้นมิใช่การใช้มาตรา 1523 วรรคสอง อย่างแท้จริง แต่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต คู่สมรสจึงไม่มีอำนาจฟ้อง 2. ปัญหาอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) มาตรา 246 และมาตรา 252 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง แม้จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ 3. ข้อยกเว้นตามมาตรา 1523 วรรคสาม เรื่องการยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจ ต้องให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้ มิฉะนั้นศาลไม่อาจวินิจฉัยให้ได้
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
La plaignante, policière mariée à M. L. depuis le 25 février 2011 (2011), a intenté une action en dommages-intérêts contre le défendeur au titre de l'article 1523, paragraphe 2, du Code de la famille, alléguant que le défendeur avait ouvertement révélé une relation extraconjugale avec son mari. La Cour de la jeunesse et de la famille de Roi Et a accordé 1 000 000 THB avec intérêts ; la Cour d'appel des affaires spécialisées a réduit cette somme à 500 000 THB. La plaignante a fait appel avec autorisation. La Cour suprême a annulé l'affaire et la rejette. L'analyse de la plainte, en combinaison avec la demande de pension alimentaire distincte de la femme contre son mari pour un montant de 78 600 000 THB, montre que la plaignante savait depuis 2014 que le défendeur entretenait plusieurs femmes ; elle avait signé deux accords de séparation avec les deux femmes, selon lesquels il lui versait de lourdes sommes mensuelles et autorisait l'utilisation illimitée d'une carte de crédit ; elle avait engagé une action contre le défendeur seulement le 26 juin 2020, soit presque six ans plus tard, après que celui-ci avait cessé de payer et avait annulé ses cartes. Cette demande est née de la colère suscitée par les paiements perdus, et non de la véritable application de l’article 1523, paragraphe deux. Conformément à l’article 5 du CCC, les droits doivent être exercés de bonne foi ; l’action a été intentée de mauvaise foi et la femme n’avait aucun pouvoir de poursuite ; cette question relève de l’ordre public et le tribunal pouvait la soulever même s’il n’avait pas été invoqué. Le tribunal n’a pas statué sur la période d’un an ou sur la condition de consentement prévue à l’article 1523, paragraphe trois.
โจทก์ซึ่งเป็นข้าราชการตำรวจและจดทะเบียนสมรสกับนาย ล. เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 ฟ้องจำเลยเรียกค่าทดแทน 300,000,000 บาท ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสอง โดยอ้างว่าจำเลยแสดงตนโดยเปิดเผยว่ามีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับสามีโจทก์ และขอให้ห้ามจำเลยยุ่งเกี่ยวกับสามี ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดร้อยเอ็ดพิพากษาให้จำเลยชำระค่าทดแทน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ย ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้เป็นให้ชำระ 500,000 บาท จำเลยฎีกาโดยได้รับอนุญาต ศาลฎีกาพิพากษากลับให้ยกฟ้อง เมื่อพิจารณาคำฟ้องคดีนี้ประกอบคดีที่โจทก์ฟ้องสามีเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู 78,600,000 บาท เห็นได้ว่าโจทก์ทราบตั้งแต่ปี 2557 ว่าสามีเลี้ยงดูผู้หญิงหลายคนรวมทั้งจำเลย แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่กับสามีสองฉบับ รับเงินค่าเลี้ยงดูรายเดือนจำนวนมากและใช้บัตรเครดิตอย่างไม่จำกัดวงเงิน แล้วเพิ่งฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2563 ภายหลังเกือบ 6 ปี เมื่อสามีระงับการจ่ายเงินและยกเลิกบัตรเครดิต การฟ้องจึงสืบเนื่องจากความโกรธแค้นที่ขาดเงินเลี้ยงดู มิได้มีเจตนาใช้มาตรา 1523 วรรคสอง อย่างแท้จริง ตาม ป.พ.พ. มาตรา 5 บุคคลต้องใช้สิทธิโดยสุจริต การฟ้องคดีนี้เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ปัญหาอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้แม้จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ ศาลฎีกามิได้วินิจฉัยเรื่องระยะเวลาหนึ่งปีหรือข้อยกเว้นเรื่องการยินยอมรู้เห็นเป็นใจตามมาตรา 1523 วรรคสาม ซึ่งจำเลยมิได้ยกขึ้นต่อสู้
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
La plaignante a épousé M. L. le 25 février 2011 (2011). Dans sa plainte, elle indiquait que vers mars 2016 (2016), elle soupçait que son mari entretenait plusieurs femmes et a appris plus tard que le défendeur faisait partie d'entre elles. Sa témoin, Mme R., la cuisinière du mari depuis le 24 avril 2017 (2017), lui a dit que le défendeur voyageait et séjournait avec le mari à Roi Et et à Phuket. Dans une action distincte devant le tribunal central des mineurs et de la famille, la plaignante réclamait 78 600 000 THB de pension alimentaire du mari. Elle affirmait qu'en milieu de 2014 (2014), elle avait découvert que le mari entretenait d'autres femmes et que les deux parties avaient signé deux accords de séparation : le premier daté du 24 novembre 2014 (2014), prévoyant 100 000 THB par mois pour les soins médicaux et 500 000 THB par mois pour les autres dépenses ; le second daté du 14 septembre 2017 (2017), prévoyant 20 000 USD par mois plus une utilisation illimitée d'une carte de crédit jusqu'au 24 mai 2018 (2018). Lorsqu'il a expiré, le mari a annulé ses cartes et a cessé de payer. Elle a intenté une action en justice contre le défendeur le 26 juin 2020 et contre le mari le 26 août 2020. Le tribunal de première instance a accordé 1 000 000 THB, la Cour d’appel l’a réduite à 500 000 THB et le défendeur a fait appel avec autorisation.
โจทก์จดทะเบียนสมรสกับนาย ล. ที่สำนักงานเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 โจทก์บรรยายฟ้องว่าประมาณเดือนมีนาคม 2559 โจทก์ระแคะระคายว่าสามีเลี้ยงดูผู้หญิงหลายคน และต่อมาสืบทราบว่าจำเลยเป็นหนึ่งในนั้น นางสาว ร. พยานโจทก์ซึ่งเริ่มทำงานเป็นเชฟให้สามีเมื่อวันที่ 1 เมษายน 2560 เล่าให้โจทก์ฟังว่าจำเลยไปเที่ยวและพักกับสามีที่จังหวัดร้อยเอ็ดและจังหวัดภูเก็ต และส่งภาพถ่ายกับคลิปวิดีโอให้โจทก์ ในอีกคดีหนึ่งที่ศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง โจทก์ฟ้องสามีเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู 78,600,000 บาท โดยบรรยายฟ้องว่ากลางปี 2557 โจทก์พบว่าสามีแอบเลี้ยงดูผู้หญิงอื่น ไม่อาจอยู่กินด้วยกันได้ จึงทำสัญญาแยกกันอยู่สองฉบับ ฉบับแรกลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 สามีตกลงจ่ายค่ารักษาพยาบาลเดือนละ 100,000 บาท และค่าใช้จ่ายอื่นเดือนละ 500,000 บาท ฉบับที่สองลงวันที่ 14 กันยายน 2560 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 ถึงวันที่ 24 พฤษภาคม 2561 สามีตกลงจ่ายเดือนละ 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ และให้ใช้บัตรเครดิตโดยไม่จำกัดวงเงิน เมื่อสัญญาฉบับที่สองครบกำหนด สามีระงับบัตรเครดิตทุกใบและระงับการให้เงินเลี้ยงดู โจทก์ฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2563 และฟ้องสามีเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2563 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระ 1,000,000 บาท ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแก้เป็น 500,000 บาท จำเลยฎีกาโดยได้รับอนุญาต
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. La demande d’indemnisation d’un conjoint contre un tiers en vertu de l’article 1523, paragraphe deux, du Code de la famille est soumise à l’article 5 du Code de la famille : " Dans l’exercice des droits et dans l’accomplissement des obligations, chaque personne doit agir de bonne foi ". Lorsque le conjoint savait depuis longtemps de la relation, a choisi de ne pas intenter une action en justice, a conclu des accords de séparation garantissant la pension alimentaire du conjoint infidèle et a intenté une action contre le tiers seulement après que ces paiements ont cessé, cette action n’est pas une utilisation véritable de l’article 1523, paragraphe deux, mais un exercice d’un droit en mauvaise foi, et le conjoint n’a aucun pouvoir d’intenter une action. 2. Le pouvoir d’intenter une action est une question d’ordre public que la Cour suprême peut soulever de sa propre initiative aux termes des articles 142 (5), 246 et 252 du Code de procédure civile. 3. Le barème de consentement ou d’acquiescement prévu à l’article 1523, paragraphe trois doit être invoqué avant qu’il puisse être appliqué. D’autres dispositions applicables : article 142(5) du Code de procédure civile ; article 246 du Code de procédure civile ; article 252 du Code de procédure civile ; article 182/1, paragraphe deux de la loi sur les tribunaux et la procédure de la justice pour mineurs et de la famille B.E. 2553.
1. การที่คู่สมรสฟ้องเรียกค่าทดแทนจากบุคคลภายนอกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสอง อยู่ภายใต้บังคับ ป.พ.พ. มาตรา 5 ซึ่งบัญญัติว่า "ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต" เมื่อคู่สมรสทราบถึงความสัมพันธ์มานานแล้ว ไม่ใช้สิทธิฟ้อง แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่เพื่อรับเงินเลี้ยงดูจากคู่สมรสที่นอกใจ แล้วเพิ่งฟ้องบุคคลภายนอกเมื่อเงินดังกล่าวถูกระงับ การฟ้องนั้นมิใช่การใช้มาตรา 1523 วรรคสอง อย่างแท้จริง แต่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต คู่สมรสจึงไม่มีอำนาจฟ้อง 2. ปัญหาอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) มาตรา 246 และมาตรา 252 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง แม้จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ 3. ข้อยกเว้นตามมาตรา 1523 วรรคสาม เรื่องการยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจ ต้องให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้ มิฉะนั้นศาลไม่อาจวินิจฉัยให้ได้
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La Cour suprême, division Jeunesse et Famille, a d'abord noté l'article 1523, paragraphe 3, du Code de la famille, selon lequel un conjoint qui a consenti ou a coopéré à l'acte de l'autre conjoint en vertu de l'article 1516, paragraphe 1, ou à l'acte d'un tiers en vertu du paragraphe 2, ne peut prétendre à une indemnisation. Étant donné que le défendeur n'avait pas invoqué le consentement ou la complicité, la Cour n'a pas pu statuer sur la question sur ce fondement. Le recours, lu conjointement avec celui dans l'affaire de pension alimentaire intentée par la plaignante contre son mari, montrait qu'elle connaissait depuis longtemps que celui-ci entretenait des relations avec plusieurs femmes, dont la défenderesse, conformément à ses propres témoignages et à ceux de Mme R. Au lieu de demander une indemnisation, la plaignante a conclu deux accords de séparation, a perçu une pension mensuelle et a utilisé une carte de crédit sans limite. Elle a intenté une action contre le défendeur le 26 juin 2020 (2020) pour 300 000 000 THB et contre son mari le 26 août 2020 pour 78 600 000 THB, près de six ans après avoir appris les faits et avoir rompu avec lui en 2014 (2014). La Cour a conclu que les poursuites avaient été motivées par la colère suscitée par le fait que le mari avait cessé de payer et avait annulé ses cartes de crédit, et non par la manifestation ouverte de la relation entre les parties. Citant l’article 5 du Code de procédure civile, selon lequel " dans l’exercice de ses droits et dans l’accomplissement de ses obligations, chaque personne doit agir de bonne foi ", la Cour a estimé que la plainte était essentiellement due à la suspension des paiements, que la demandante n’avait aucune intention réelle d’exercer le droit prévu à l’article 1523, paragraphe deux, et que aucune loi ne permettait une telle action en justice, et que cette action était donc motivée par une mauvaise foi. Elle n’avait donc aucun pouvoir pour intenter une action en justice. Étant donné que le pouvoir d’intenter une action concerne l’ordre public, la Cour l’a invoqué aux termes des articles 142(5), 246 et 252 du Code de procédure civile, et n’a pas statué sur les autres motifs d’appel.
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวกล่าวถึง ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสาม ซึ่งบัญญัติว่า "ถ้าสามีหรือภริยายินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจให้อีกฝ่ายหนึ่งกระทำการตามมาตรา 1516 (1) หรือให้ผู้อื่นกระทำการตามวรรคสอง สามีหรือภริยานั้นจะเรียกค่าทดแทนไม่ได้" แต่เมื่อจำเลยมิได้ให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้ ศาลฎีกาไม่อาจวินิจฉัยให้ได้ จากนั้นศาลฎีกาพิจารณาคำฟ้องคดีนี้ประกอบคำฟ้องในคดีที่โจทก์ฟ้องสามีเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู ซึ่งแสดงว่าโจทก์ทราบมานานแล้วว่าสามีมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับหญิงอื่นหลายคนรวมทั้งจำเลย สอดคล้องกับที่โจทก์เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่าในช่วงปี 2559 สามีเลี้ยงดูผู้หญิงหลายคน และคำเบิกความของนางสาว ร. ซึ่งเป็นผู้ส่งภาพถ่ายและคลิปวิดีโอแสดงความสัมพันธ์ระหว่างสามีกับจำเลยให้โจทก์ โจทก์มิได้ใช้สิทธิฟ้องเรียกค่าทดแทน แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่สองฉบับ รับเงินค่าเลี้ยงดูและใช้บัตรเครดิตอย่างไม่จำกัดวงเงิน แล้วมาฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2563 เรียกเงินสูงถึง 300,000,000 บาท และฟ้องสามีเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2563 เรียกเงิน 78,600,000 บาท อันเป็นเวลาเกือบ 6 ปี หลังจากทราบเหตุและแยกกันอยู่เมื่อปี 2557 ศาลฎีกาเชื่อว่าการฟ้องเกิดจากความโกรธแค้นที่สามีไม่จ่ายเงินเลี้ยงดูและยกเลิกบัตรเครดิต หาใช่มาจากการที่จำเลยแสดงตนโดยเปิดเผยตามฟ้องไม่ ซึ่งสอดคล้องกับที่โจทก์เบิกความว่าเมื่อบัตรเครดิตใหม่ถูกส่งไปที่ที่พักของสามี จำเลยเห็นจึงบอกให้สามีตัดบัตรทิ้ง ศาลฎีกาอ้าง ป.พ.พ. มาตรา 5 ที่ว่า "ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต" และวินิจฉัยว่าการฟ้องคดีนี้สืบเนื่องจากการที่สามีระงับการจ่ายเงินเป็นสำคัญ โจทก์มิได้มีเจตนาใช้มาตรา 1523 วรรคสอง อย่างแท้จริง การฟ้องเช่นนี้ไม่มีกฎหมายให้กระทำได้และเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ปัญหาอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) มาตรา 246 และมาตรา 252 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง แม้จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ และไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่น พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าทดแทน 300,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้มีคำสั่งห้ามจำเลยยุ่งเกี่ยวกับนาย ล. สามีโจทก์
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระค่าทดแทน 1,000,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 26 มิถุนายน 2563) เป็นต้นไปจนถึงวันที่ 10 เมษายน 2564 และอัตราร้อยละ 5 ต่อปี ตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน 2564 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ สำหรับค่าฤชาธรรมเนียมศาลที่โจทก์ได้รับอนุญาตให้ยกเว้นให้จำเลยนำมาชำระต่อศาลในนามโจทก์เท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีให้เป็นพับ คำขออื่นให้ยก (ที่ถูก ให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ สำหรับค่าฤชาธรรมเนียมศาลที่โจทก์ได้รับอนุญาตให้ยกเว้นให้จำเลยนำมาชำระต่อศาลในนามโจทก์เท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี โดยกำหนดค่าทนายความ 10,000 บาท ค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีให้เป็นพับ)
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าทดแทน 500,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 26 มิถุนายน 2563) เป็นต้นไปจนถึงวันที่ 10 เมษายน 2564 และอัตราร้อยละ 5 ต่อปี หรืออัตราดอกเบี้ยใหม่ที่กระทรวงการคลังปรับเปลี่ยนโดยตราเป็นพระราชกฤษฎีกาบวกด้วยอัตราเพิ่มร้อยละ 2 ต่อปี ตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน 2564 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ตามคำขอท้ายคำฟ้องของโจทก์ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวตรวจสำนวนประชุมปรึกษาแล้ว ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังเป็นยุติโดยคู่ความมิได้โต้แย้งว่า โจทก์เป็นภริยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนาย ล. จดทะเบียนสมรสกันที่สำนักงานเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องเรียกค่าทดแทนจากจำเลย หรือไม่ เห็นว่า แม้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1523 วรรคสาม บัญญัติว่า "ถ้าสามีหรือภริยายินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจให้อีกฝ่ายหนึ่งกระทำการตามมาตรา 1516 (1) หรือให้ผู้อื่นกระทำการตามวรรคสอง สามีหรือภริยานั้นจะเรียกค่าทดแทนไม่ได้" อันเป็นบทบัญญัติยกเว้นความรับผิด หากคู่สมรสอีกฝ่ายยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจให้ผู้อื่น หรือคู่สมรสอีกฝ่ายกระทำการเช่นว่านั้นก็ตาม แต่จำเลยมิได้ให้การต่อสู้เป็นประเด็นไว้ ศาลฎีกาไม่อาจวินิจฉัยให้ได้ อย่างไรก็ดี เมื่อพิจารณาตามคำฟ้องของโจทก์ในคดีนี้ที่บรรยายฟ้องในข้อ 2 ว่า "เมื่อประมาณเดือนมีนาคม 2559 โจทก์ระแคะระคายว่านาย ล. เลี้ยงดูผู้หญิงหลายคน แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่าเป็นใครบ้าง และต่อมาสืบทราบว่าเป็นจำเลยด้วย ..." ทั้งทางนำสืบของโจทก์ได้ความว่า โจทก์ทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างนาย ล. กับจำเลยจากนางสาว ร. ซึ่งทำหน้าที่เป็นเชฟปรุงอาหารให้นาย ล. โดยนางสาว ร. เล่าให้โจทก์ฟังเกี่ยวกับจำเลยไปเที่ยวกับนาย ล. และพักด้วยกันที่จังหวัดร้อยเอ็ดและจังหวัดภูเก็ต อันเป็นมูลเหตุให้โจทก์ฟ้องเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู จำนวน 78,600,000 บาท จากนาย ล. ต่อศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง เมื่อพิจารณาตามคำฟ้องแล้วปรากฏว่า โจทก์บรรยายฟ้องในข้อ 4 ของคดีดังกล่าวว่า "ต่อมากลางปี 2557 โจทก์ตรวจสอบข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตโดยบังเอิญและพบว่าจำเลยเป็นโรคติดต่อร้ายแรง ... เป็นเหตุให้โจทก์มีอาการเครียดและล้มป่วยเป็นเวลาต่อเนื่องร่วมสองปี เพราะวิตกว่าจะติดโรคร้ายแรงจากจำเลย ทั้งยังพบว่าจำเลยแอบเลี้ยงดูผู้หญิงอื่นและมีผู้หญิงมาติดพันหลายคน โจทก์ไม่อาจอยู่กินด้วยกันได้ จึงทำสัญญาแยกกันอยู่กับจำเลย 2 ฉบับ ฉบับที่ 1 ลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 ตกลงแยกกันอยู่เป็นเวลา 6 เดือน ครบกำหนดวันที่ 24 พฤษภาคม 2558 โดยจำเลยตกลงชำระค่าใช้จ่ายที่โจทก์ต้องเข้ารับการรักษาร่างกาย จำนวน 100,000 บาท ต่อเดือน นอกเหนือจากค่าครองชีพและค่ารักษาพยาบาลแล้ว จำเลยตกลงชำระเงินค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อีกเดือนละ 500,000 บาท และในกรณีที่ครบกำหนดแล้วไม่มีการหย่า จำเลยตกลงรักษาสถานะและเลี้ยงดูโจทก์ต่อไปตามกฎหมาย ฉบับที่ 2 ลงวันที่ 14 กันยายน 2560 ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 ครบกำหนดวันที่ 24 พฤษภาคม 2561 จำเลยตกลงชำระค่าเลี้ยงดูให้โจทก์ในอัตราเดือนละ 20,000 ดอลล่าร์สหรัฐ หรือประมาณเดือนละ 600,000 บาท ... และไม่จำกัดใช้บัตรเอเม็กซ์ เซ็นจูเรียน หรือบัตรแบล็กการ์ด (บัตรดำ) ค่าเช่าที่พัก ค่ารักษาพยาบาล และเงินสนับสนุนอื่น ๆ เป็นต้น ... เมื่อลงนามในสัญญาดังกล่าวแล้ว โจทก์ใช้บัตรเครดิตเสริมที่เป็นชื่อโจทก์เป็นปกติโดยตลอด ... ข้อ 5 ต่อมาเมื่อสัญญาแยกกันอยู่ฉบับที่ 2 ครบกำหนดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2561 จำเลยถือโอกาสระงับการใช้บัตรเครดิตของโจทก์ทุกใบ ซึ่งรวมถึงบัตรเอเม็กซ์ เซ็นจูเรียน หรือบัตรแบล็กการ์ด (บัตรดำ) ซึ่งเป็นบัตรที่โจทก์เคยใช้โดยไม่จำกัดวงเงิน และระงับการให้เงินเลี้ยงดูโจทก์ ... ข้อ 6 ตามสัญญาแยกกันอยู่ จำเลยระบุไว้โดยชัดแจ้ง หากไม่มีการหย่ากันโดยสมบูรณ์ตามกฎหมาย จำเลยตกลงว่าจะรักษาสถานะและอุปการะโจทก์อย่างที่สามีพึงกระทำและอุปการะภริยาตามข้อ 6.1 ของสัญญาแยกกันอยู่ฉบับลงวันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 ซึ่งการรักษาสถานะของโจทก์ในฐานะที่เป็นภริยาของจำเลย .... กล่าวคือ จำเลยต้องอุปการะเลี้ยงดูโจทก์ให้สมกับฐานะที่เป็นภริยาของจำเลยซึ่งมีฐานะเป็นมหาเศรษฐีระดับโลก เคยให้โจทก์ใช้บัตรเครดิตโดยไม่จำกัด ... จำเลยจึงต้องมีหน้าที่ดูแลโจทก์จำนวนเดือนละไม่จำกัดดังที่จำเลยเคยให้โจทก์ใช้จ่าย แต่โจทก์คิดเพียงเดือนละ 3,000,000 บาท ... โดยเริ่มนับแต่วันที่ 1 มิถุนายน 2561 จนถึงวันฟ้อง เป็นเวลา 25 เดือน คิดเป็นเงินจำนวน 75,000,000 บาท หนี้ค่าเช่าบ้านค้างชำระ จำนวน 3,600,000 บาท รวมเป็นเงิน 78,600,000 บาท และจำเลยต้องชำระค่าเลี้ยงดูโจทก์เดือนละ 3,000,000 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้องจนกว่าโจทก์จะเสียชีวิต" เมื่อพิจารณาจากคำฟ้องในคดีนี้ประกอบกับคดีที่โจทก์ฟ้องนาย ล. เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดู จึงเห็นได้ว่าโจทก์ทราบมานานแล้วว่านาย ล. มีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับหญิงอื่นหลายคน รวมทั้งจำเลยในคดีนี้ สอดคล้องกับที่โจทก์เบิกความตอบทนายจำเลยถามค้านว่า ในช่วงปี 2559 นาย ล. เลี้ยงดูผู้หญิงหลายคน และนางสาว ร. พยานโจทก์ที่เบิกความว่าได้สมัครทำงานเป็นเชฟให้แก่นาย ล. เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2560 พยานเป็นผู้ส่งภาพถ่ายแสดงความสัมพันธ์ระหว่างนาย ล. กับจำเลย รวมทั้งคลิปวิดีโอต่าง ๆ ให้แก่โจทก์ พฤติการณ์ที่โจทก์ทราบดีว่านาย ล. มีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับผู้หญิงหลายคน รวมทั้งจำเลยในคดีนี้ แต่โจทก์กลับมิได้ใช้สิทธิฟ้องเรียกค่าทดแทนในการกระทำดังกล่าวจากจำเลย แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่กับนาย ล. สองฉบับดังกล่าวข้างต้นและให้นาย ล. จ่ายเงินค่าเลี้ยงดูให้แก่โจทก์ ตลอดจนให้ใช้บัตรเครดิตอย่างไม่จำกัดวงเงินตามคำฟ้อง ข้อ 4 ข้อ 5 และข้อ 6 ต่อมาโจทก์กลับมาฟ้องเรียกค่าทดแทนจากจำเลยในคดีนี้เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2563 เป็นจำนวนเงินสูงถึง 300,000,000 บาท หรือการที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูจากนาย ล. เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2563 จำนวน 78,600,000 บาท อันเป็นระยะเวลาภายหลังจากที่โจทก์ทราบถึงเหตุดังกล่าวและแยกกันอยู่กับนาย ล. เมื่อปี 2557 เป็นเวลาถึงเกือบ 6 ปี จึงเชื่อว่าเกิดจากโจทก์ที่โกรธแค้นจำเลยและนาย ล. ที่นาย ล. ไม่จ่ายเงินค่าเลี้ยงดูให้แก่โจทก์อีกต่อไป รวมทั้งยกเลิกการใช้บัตรเครดิตของโจทก์ หาใช่มาจากจำเลยแสดงตนโดยเปิดเผยเพื่อแสดงว่าตนมีความสัมพันธ์กับนาย ล. สามีโจทก์ในทำนองชู้สาวตามที่โจทก์ฟ้องในคดีนี้ไม่ ซึ่งสอดคล้องกับที่โจทก์เบิกความตอบทนายโจทก์ถามว่า ในช่วงที่บัตรเครดิตของโจทก์หมดอายุ ได้มีการส่งบัตรเครดิตใหม่ไปให้ที่ที่พักของนาย ล. จำเลยเห็นจึงบอกให้นาย ล. ตัดบัตรทิ้ง ทั้งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 5 บัญญัติว่า "ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต" การที่โจทก์ใช้สิทธิฟ้องเรียกค่าทดแทนจากจำเลยในคดีนี้ จึงสืบเนื่องมาจากการที่นาย ล. ระงับการจ่ายเงินค่าเลี้ยงดูและการใช้บัตรเครดิตของโจทก์ตามข้อตกลงเป็นสำคัญ มิได้มีเจตนาที่จะใช้บทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1523 วรรคสอง มาเรียกค่าทดแทนจากจำเลยอย่างแท้จริง การฟ้องคดีของโจทก์ดังกล่าวไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายใดให้กระทำได้ อีกทั้งยังเป็นการใช้สิทธิฟ้องจำเลยโดยไม่สุจริต ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 5 ด้วย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน แม้จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ ศาลฎีกามีสิทธิยกขึ้นในชั้นฎีกาได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) มาตรา 246 และมาตรา 252 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง กรณีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่น ๆ ของจำเลยเพราะไม่ทำให้ผลของคดีเปลี่ยนแปลงไป
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Un conjoint étranger qui découvre une liaison en Thaïlande doit décider tôt ou tard ce qu’il doit faire à ce sujet, car la Cour suprême examine attentivement le moment et le motif de cette liaison. Dans l’arrêt 5579/2567, la femme savait de la relation pendant près de six ans, a négocié des conditions de séparation généreuses avec son mari et a engagé une action contre la maîtresse seulement lorsque l’argent a cessé de couler. La demande a été rejetée sans frais, en vertu de l’article 5 du CCC, sans aucune décision, sur un point d’ordre public que la Cour a elle-même soulevé. Premièrement, un accord de séparation qui maintient le mariage intact tout en permettant la liaison peut être interprété ultérieurement comme une acceptation de la situation ; il est donc important de préciser clairement ce qui est et ce qui n’est pas renoncé. Deuxièmement, si une indemnisation de la part d’un tiers est nécessaire, agissez promptement après avoir appris les faits et gardez votre demande proportionnée ; une demande massive déposée plusieurs années plus tard invite à examiner avec précision son véritable objectif.
คู่สมรสชาวต่างชาติที่พบว่าอีกฝ่ายมีชู้ในประเทศไทยควรตัดสินใจแต่เนิ่น ๆ ว่าจะดำเนินการอย่างไร เพราะศาลฎีกาพิจารณาระยะเวลาและมูลเหตุจูงใจอย่างใกล้ชิด ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5579/2567 ภริยาทราบเรื่องความสัมพันธ์มาเกือบ 6 ปี ทำสัญญาแยกกันอยู่ที่ได้รับเงินจำนวนมากจากสามี และเพิ่งฟ้องหญิงอื่นเมื่อเงินถูกระงับ ศาลยกฟ้องทั้งหมดโดยถือว่าเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตตาม ป.พ.พ. มาตรา 5 โดยไม่กำหนดค่าทดแทนให้เลย และถือเป็นปัญหาความสงบเรียบร้อยที่ศาลยกขึ้นเองได้ ผลในทางปฏิบัติมีสองประการ ประการแรก ข้อตกลงแยกกันอยู่ที่คงสถานะสมรสไว้ขณะที่ความสัมพันธ์ชู้สาวยังดำเนินต่อไป อาจถูกตีความภายหลังว่าเป็นการยอมรับสถานการณ์ จึงควรระบุให้ชัดว่าสละสิทธิใดและไม่สละสิทธิใด ประการที่สอง หากประสงค์จะเรียกค่าทดแทนจากบุคคลภายนอก ควรดำเนินการโดยเร็วหลังทราบข้อเท็จจริงและเรียกร้องในจำนวนที่สมเหตุสมผล การเรียกเงินหลายร้อยล้านบาทหลังผ่านไปหลายปีย่อมทำให้ศาลตรวจสอบวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการฟ้อง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Puis-je intenter une action en justice contre la maîtresse de mon mari pour obtenir une indemnisation des années après que j’ai découvert l’affaire ? ฟ้องเรียกค่าทดแทนจากหญิงอื่นของสามีได้หรือไม่ หากทราบเรื่องมาหลายปีแล้ว
C’est risqué. Dans la décision 5579/2567, la femme connaissait la relation depuis 2014 (2014), avait signé deux accords de séparation avec son mari et avait intenté une action contre la maîtresse pour 300 000 000 THB seulement en 2020 (2020), après que le mari avait cessé de payer ses honoraires. La Cour suprême n’a pas statué sur cette affaire dans le délai d’un an prévu à l’article 1529 ; elle a considéré que cette action constituait une pratique de droit illicite en vertu de l’article 5 du CCC, que la femme n’avait aucun droit d’action et a rejeté l’intégralité de la demande.
มีความเสี่ยงสูง ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5579/2567 ภริยาทราบเรื่องความสัมพันธ์ตั้งแต่ปี 2557 ทำสัญญาแยกกันอยู่กับสามีสองฉบับ และเพิ่งฟ้องหญิงอื่นเรียกค่าทดแทน 300,000,000 บาท ในปี 2563 หลังจากสามีหยุดจ่ายเงินให้ ศาลฎีกามิได้วินิจฉัยคดีด้วยเรื่องระยะเวลาหนึ่งปีตามมาตรา 1529 แต่วินิจฉัยว่าการฟ้องเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตตาม ป.พ.พ. มาตรา 5 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง และพิพากษายกฟ้องทั้งหมด
L’accord de séparation conclu avec mon conjoint affecte-t-il une demande ultérieure contre le tiers ? สัญญาแยกกันอยู่กับคู่สมรสมีผลต่อการฟ้องบุคคลภายนอกในภายหลังหรือไม่
Il est possible. Dans l’arrêt 5579/2567, la Cour suprême s’est fondée sur le fait que la femme, au lieu de saisir la justice, avait conclu deux accords de séparation prévoyant des paiements mensuels et une utilisation illimitée de sa carte de crédit, et n’avait engagé une action contre la maîtresse que lorsque ces prestations avaient pris fin. La Cour a interprété cette situation comme indiquant que l’action était motivée par la perte des paiements plutôt que par une plainte véritable au sens du paragraphe deux de l’article 1523, et a considéré cette action comme intentée de mauvaise foi.
มีผลได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5579/2567 ศาลฎีกาอาศัยข้อเท็จจริงที่ว่าภริยาไม่ได้ฟ้องคดี แต่กลับทำสัญญาแยกกันอยู่สองฉบับซึ่งให้ภริยาได้รับเงินรายเดือนและใช้บัตรเครดิตโดยไม่จำกัดวงเงิน แล้วเพิ่งฟ้องหญิงอื่นเมื่อประโยชน์เหล่านั้นสิ้นสุดลง ศาลเห็นว่าพฤติการณ์นี้แสดงว่าการฟ้องมีมูลเหตุจากการขาดเงินเลี้ยงดู มิใช่การเรียกค่าทดแทนตามมาตรา 1523 วรรคสอง อย่างแท้จริง จึงเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต
Le Tribunal suprême peut-il rejeter mon affaire pour un motif que l’accusé n’a jamais invoqué ? ศาลฎีกายกฟ้องด้วยเหตุที่จำเลยไม่เคยยกขึ้นต่อสู้ได้หรือไม่
Oui, lorsque le fond concerne l’ordre public. Dans la décision 5579/2567, le défendeur n’avait ni invoqué le manque de compétence pour agir ni le refus de consentement ou de complicité prévu à l’article 1523, paragraphe 3. La Cour suprême a déclaré qu’elle ne pouvait appliquer le paragraphe 3 car il n’avait pas été invoqué, mais elle a soulevé la question de la compétence pour agir en tant que telle en vertu des articles 142 (5), 246 et 252 du Code de procédure civile et de l’article 182/1, paragraphe 2 de la loi relative à la Cour et à la procédure en matière de mineurs et de famille, et a rejeté l’action.
ได้ หากเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5579/2567 จำเลยมิได้ให้การต่อสู้ทั้งเรื่องอำนาจฟ้องและข้อยกเว้นเรื่องการยินยอมหรือรู้เห็นเป็นใจตามมาตรา 1523 วรรคสาม ศาลฎีกากล่าวว่าไม่อาจวินิจฉัยเรื่องวรรคสามได้เพราะมิได้ให้การไว้ แต่ยกปัญหาอำนาจฟ้องขึ้นวินิจฉัยเองตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142 (5) มาตรา 246 และมาตรา 252 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา 182/1 วรรคสอง แล้วพิพากษายกฟ้อง
Combien ont été accordés par les juridictions inférieures et pourquoi tout cela a-t-il été retiré ? ศาลล่างกำหนดค่าทดแทนเท่าใด และเหตุใดศาลฎีกาจึงยกฟ้องทั้งหมด
La Cour de la jeunesse et de la famille de Roi Et a accordé 1 000 000 THB et la Cour d’appel des affaires spécialisées a réduit cette somme à 500 000 THB. Dans la décision 5579/2567, la Cour suprême a annulé les deux jugements et rejeté la demande, estimant que la femme n’avait aucun droit de poursuivre une action, car cette dernière avait été intentée de mauvaise foi en vertu de l’article 5 du CCC, de sorte que la question de l’indemnisation appropriée n’était jamais apparue. Les frais de tous les trois tribunaux ont été laissés tels quels.
ศาลเยาวชนและครอบครัวจังหวัดร้อยเอ็ดกำหนดค่าทดแทน 1,000,000 บาท และศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษลดเหลือ 500,000 บาท ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5579/2567 ศาลฎีกาพิพากษากลับให้ยกฟ้อง โดยวินิจฉัยว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเลยเพราะเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตตาม ป.พ.พ. มาตรา 5 ปัญหาเรื่องจำนวนค่าทดแทนที่เหมาะสมจึงไม่เกิดขึ้น และให้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลเป็นพับ
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต