Pas de pension alimentaire après le divorce grâce à un accord amiable car aucun des époux n'est reconnu coupable หย่าโดยสัญญาประนีประนอมยอมความไม่มีการชี้ว่าฝ่ายใดผิด จึงเรียกค่าเลี้ยงชีพตามมาตรา 1526 ไม่ได้
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Aliment sous CCC L’article 1526, paragraphe 1, exige la preuve de trois conditions cumulatives : que le motif soit divorce C’est la faute uniquement de l’autre époux ; que le divorce testament rendre le demandeur plus pauvre en raison d’un revenu insuffisant provenant de la propriété ou du travail accompli pendant le mariage ; et que la demande soit introduite dans le cadre de la procédure de divorce elle-même. Lorsque les époux mettent fin à la procédure de divorce par un accord amiable, le tribunal ne statue pas sur le motif de divorce et aucun des époux n’est considéré comme responsable, de sorte que la première condition ne peut être remplie et aucune pension alimentaire ne peut être ordonnée à moins que l’accord lui-même ne le prévoit. Par ailleurs, le titulaire enregistré de la propriété est présumé être son propriétaire en vertu de l’article 1373 ; un associé alléguant une copropriété doit prouver une contribution, et les biens acquis au moyen de revenus provenant de sources indépendantes pendant la cohabitation appartiennent exclusivement au propriétaire.
ค่าเลี้ยงชีพตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง ผู้ขอต้องนำสืบให้ครบหลักเกณฑ์ 3 ประการ คือ เหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสอีกฝ่ายแต่เพียงฝ่ายเดียว การหย่านั้นทำให้ผู้ขอยากจนลงเพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานตามที่เคยทำอยู่ระหว่างสมรส และต้องฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพมาในคดีฟ้องหย่า เมื่อคู่สมรสยุติคดีหย่าด้วยสัญญาประนีประนอมยอมความ ศาลมิได้วินิจฉัยเหตุหย่า และไม่มีกรณีที่จะถือว่าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด หลักเกณฑ์ข้อแรกจึงขาดไป ศาลไม่อาจกำหนดค่าเลี้ยงชีพให้ได้ เว้นแต่สัญญาประนีประนอมยอมความจะตกลงกันไว้ ส่วนในเรื่องที่ดิน ผู้มีชื่อในเอกสารสิทธิได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้มีสิทธิครอบครองตามมาตรา 1373 ผู้ที่อ้างว่ามีกรรมสิทธิ์รวมมีภาระการพิสูจน์ว่าได้ร่วมลงทุนร่วมแรงในการได้มา ที่ดินที่ฝ่ายหนึ่งซื้อด้วยรายได้ที่ทำมาหาได้แยกกันระหว่างอยู่กินฉันสามีภริยาย่อมเป็นของฝ่ายนั้นแต่ผู้เดียว
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Le mari a intenté une action en divorce contre la femme, seule autorité parentale, une pension alimentaire de 200 000 THB, et 2 000 000 THB ou la moitié d'un terrain à Ubon Ratchathani enregistré au nom de la femme. Pendant le procès, les époux ont signé un accord de conciliation acceptant le divorce et accordant au mari la seule autorité parentale. Le tribunal de première instance a rendu une ordonnance sur l'accord de conciliation, ordonnant une pension alimentaire de 3 000 THB par mois à compter du 25 avril 2016 (2016), et a rejeté les autres demandes. La Cour d'appel de la région 3 a confirmé la décision, et la Cour suprême a rejeté le recours supplémentaire du mari. Quant au bien immobilier, la femme était toujours la propriétaire enregistrée unique et jouissait de la présomption de possession en vertu de l'article 1373 du Code civil ; le mari, qui portait la charge de la preuve, n'avait pas pu démontrer quand, de qui ou avec quel argent il l'avait acheté, alors que la femme montrait qu'elle l'avait achetée grâce à ses revenus provenant de la vente de nouilles. Il n'avait aucun droit de copropriété. En ce qui concerne les pensions alimentaires, la Cour a interprété l’article 1526, paragraphe 1, du CCC comme imposant trois conditions : le divorce doit être dû à la faute de l’autre époux seul, le divorce doit rendre le demandeur plus pauvre en raison de la perte de revenus provenant de biens immobiliers ou du travail accompli pendant le mariage, et la demande doit être formée dans le cadre de la procédure de divorce. Étant donné que les parties avaient conclu un accord mutuel, il n’y avait pas de question de divorce à trancher et aucun élément établissant que l’un des époux était responsable n’avait été pris en considération, de sorte que cette disposition n’était pas satisfaisante ; comme l’accord ne mentionnait rien concernant les pensions alimentaires, il n’y avait pas de base juridique pour cette demande.
สามีฟ้องภริยาขอหย่า ขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรแต่ผู้เดียว ขอถอนอำนาจปกครองของภริยา ขอค่าเลี้ยงชีพ 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี และขอคืนเงินสินสมรส 2,000,000 บาท หรือแบ่งที่ดินในจังหวัดอุบลราชธานีที่มีชื่อภริยาให้กึ่งหนึ่ง ระหว่างพิจารณาทั้งสองฝ่ายทำสัญญาประนีประนอมยอมความตกลงหย่าและให้สามีใช้อำนาจปกครองแต่ผู้เดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอม ให้ภริยาจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเดือนละ 3,000 บาท นับแต่เดือนเมษายน 2559 (ค.ศ. 2016) จนบรรลุนิติภาวะ และยกคำขออื่น ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน ศาลฎีกาพิพากษายืน ในเรื่องที่ดิน ภริยามีชื่อเป็นผู้ครอบครองแต่ผู้เดียวตั้งแต่เป็น น.ส. 3 ก. จนเป็นโฉนด จึงได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานตาม ป.พ.พ. มาตรา 1373 สามีมีภาระการพิสูจน์แต่ไม่ปรากฏว่าซื้อเมื่อใด จากผู้ใด ราคาเท่าใด และนำเงินจากที่ใดมาชำระ ส่วนภริยาเบิกความโดยละเอียดว่าซื้อด้วยรายได้จากการขายก๋วยเตี๋ยวและนำไปจำนองเพื่อปลูกบ้านโดยสามีไม่คัดค้าน แม้ได้ที่ดินมาระหว่างอยู่กินกัน แต่ต่างทำมาหาได้แยกกัน สามีจึงไม่มีกรรมสิทธิ์รวม ในเรื่องค่าเลี้ยงชีพ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง ผู้ขอต้องนำสืบให้ครบหลักเกณฑ์ 3 ประการ คือ เหตุหย่าเป็นความผิดของอีกฝ่ายแต่ฝ่ายเดียว การหย่าทำให้ตนยากจนลงเพราะไม่มีรายได้จากทรัพย์สินหรือการงานที่เคยทำ และต้องฟ้องเรียกมาในคดีหย่า เมื่อคู่ความตกลงยอมความกัน จึงไม่มีประเด็นฟ้องหย่าให้วินิจฉัย และไม่มีกรณีที่จะถือว่าเหตุหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ และเมื่อมิได้ตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพไว้ ย่อมไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะเรียกได้
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Les époux ont commencé à vivre ensemble en 2542 (1999) et ont enregistré leur mariage le 4 mars 2553 (2010). La femme était la seule titulaire enregistrée d'un bien foncier dans le district de Mueang, à Ubon Ratchathani ; d'abord sous un certificat Nor Sor 3 Kor, puis sous un titre de propriété ; elle avait hypothéqué le bien auprès d'une banque pour financer la construction d'une maison sur celui-ci. Le mari a intenté une demande de divorce, le droit parental exclusif sur leur enfant mineur, la révocation du droit parental de la femme, une pension alimentaire de 200 000 THB avec intérêts et le remboursement de 2 000 000 THB comme sa part. biens matrimoniaux ou, en l’absence de cette solution, la division du bien. La femme a demandé le divorce. Durant le procès, les parties ont conclu un accord amiable : elles ont accepté de divorcer et la femme a accepté que le mari exerce seul la garde de l’enfant. Le tribunal de première instance a statué sur l’accord amiable, ordonnant à la femme de verser un montant mensuel de 3 000 THB à compter du 2559 (2016) avril jusqu’à ce que l’enfant atteigne l’âge de la majorité, et a rejeté les autres demandes. Le mari a fait appel avec une renonciation partielle aux frais ; la Cour d’appel de la région 3, division des mineurs et de la famille, a confirmé cette décision. Il a ensuite fait appel devant la Cour suprême en matière de copropriété du bien et de pension alimentaire.
โจทก์และจำเลยอยู่กินฉันสามีภริยาตั้งแต่ปี 2542 (ค.ศ. 1999) และจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2553 (ค.ศ. 2010) ภริยามีชื่อเป็นเจ้าของที่ดินพิพาทในอำเภอเมืองอุบลราชธานีแต่ผู้เดียว เดิมเป็นหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส. 3 ก.) ต่อมาเปลี่ยนเป็นโฉนดเลขที่ 122591 และภริยานำที่ดินไปจำนองธนาคารเพื่อกู้เงินปลูกสร้างบ้าน สามีฟ้องขอหย่า ขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่ผู้เดียว ขอเพิกถอนอำนาจปกครองของภริยา ขอค่าเลี้ยงชีพ 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันฟ้อง และขอคืนเงินสินสมรส 2,000,000 บาท หากคืนไม่ได้ให้แบ่งที่ดินพิพาทกึ่งหนึ่ง หรือประมูลราคาระหว่างกันหรือขายทอดตลาด ภริยาให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างพิจารณาคู่ความทำสัญญาประนีประนอมยอมความตกลงหย่าขาดจากกัน และภริยายินยอมให้สามีเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรแต่ผู้เดียว ศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอม ให้ภริยาชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรเดือนละ 3,000 บาท นับแต่เดือนเมษายน 2559 (ค.ศ. 2016) จนกว่าบุตรจะบรรลุนิติภาวะ และยกคำขออื่น สามีอุทธรณ์โดยได้รับยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลบางส่วน ศาลอุทธรณ์ภาค 3 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน สามีฎีกาในปัญหากรรมสิทธิ์รวมในที่ดินและค่าเลี้ยงชีพ
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
L’alimony en vertu de l’article 1526, paragraphe 1, du CCC exige la preuve de trois conditions cumulatives : que le motif de divorce soit dû à la faute de l’autre époux seul ; que le divorce prive le demandeur de revenus en raison du manque de revenus provenant de biens immobiliers ou du travail accompli pendant le mariage ; et que la demande soit introduite dans le cadre de la procédure de divorce elle-même. Lorsque les époux mettent fin à la procédure de divorce par un accord amiable, le tribunal ne statue pas sur le motif de divorce et aucun des époux n’est tenu responsable, de sorte que la première condition ne peut être remplie et aucune pension alimentaire ne peut être ordonnée à moins que l’accord lui-même ne le prévoit. Par ailleurs, le titulaire enregistré de la propriété est présumé être son propriétaire en vertu de l’article 1373 ; un conjoint alléguant une copropriété doit prouver une contribution, et les biens achetés au moyen de revenus provenant de sources indépendantes pendant la cohabitation appartiennent exclusivement au bénéficiaire.
ค่าเลี้ยงชีพตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง ผู้ขอต้องนำสืบให้ครบหลักเกณฑ์ 3 ประการ คือ เหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสอีกฝ่ายแต่เพียงฝ่ายเดียว การหย่านั้นทำให้ผู้ขอยากจนลงเพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานตามที่เคยทำอยู่ระหว่างสมรส และต้องฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพมาในคดีฟ้องหย่า เมื่อคู่สมรสยุติคดีหย่าด้วยสัญญาประนีประนอมยอมความ ศาลมิได้วินิจฉัยเหตุหย่า และไม่มีกรณีที่จะถือว่าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด หลักเกณฑ์ข้อแรกจึงขาดไป ศาลไม่อาจกำหนดค่าเลี้ยงชีพให้ได้ เว้นแต่สัญญาประนีประนอมยอมความจะตกลงกันไว้ ส่วนในเรื่องที่ดิน ผู้มีชื่อในเอกสารสิทธิได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้มีสิทธิครอบครองตามมาตรา 1373 ผู้ที่อ้างว่ามีกรรมสิทธิ์รวมมีภาระการพิสูจน์ว่าได้ร่วมลงทุนร่วมแรงในการได้มา ที่ดินที่ฝ่ายหนึ่งซื้อด้วยรายได้ที่ทำมาหาได้แยกกันระหว่างอยู่กินฉันสามีภริยาย่อมเป็นของฝ่ายนั้นแต่ผู้เดียว
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Sur le terrain, le mari affirmait la copropriété et la femme le niait ; étant la seule titulaire enregistrée depuis le certificat Nor Sor 3 Kor jusqu’au titre de propriété, elle bénéficiait de la présomption de possession aux termes de l’article 1373 du CCC, et le mari devait prouver son cas. Il n’affirma simplement pas avoir payé le prix, sans indiquer quand, de qui, pour combien et pourquoi la femme seule était désignée ou d’où venaient les fonds. Ses nouveaux arguments en appel concernant ses revenus plus stables et son résidence au Laos n’avaient pas été présentés ni prouvés en appel et n’ont pas été pris en considération. La femme a donné un compte rendu détaillé et avait hypothéqué le terrain pour construire une maison sans objection de son mari. Bien que le terrain ait été acquis alors que les deux vivaient ensemble, chacun gagnait séparément et la femme l’avait acheté grâce à ses propres revenus issus de la fabrication de nouilles ; le mari n’avait apporté aucun apport financier, ni de main-d’œuvre ni d’assistance, donc il n’était pas copropriétaire. En matière d’aliments alimentaires, le tribunal a énoncé l’article 1526, paragraphe 1 : dans une affaire de divorce, si le motif du divorce est la faute d’un seul époux et que le divorce rend l’autre époux plus pauvre en raison d’un revenu insuffisant provenant de biens ou du travail accompli pendant le mariage, cet époux peut demander à l’époux responsable de payer des aliments alimentaires. Il a ainsi établi trois conditions à prouver par le demandeur : la faute de l’autre époux seul, l’appauvrissement causé par le divorce et une demande formulée dans le cadre de la procédure de divorce. Les parties ont réglé la question par consentement mutuel. Avec le divorce consenti, il n’y avait plus de question de divorce devant le tribunal et aucune base pour conclure que le divorce était la faute de l’un ou l’autre époux. La première condition était donc non remplie, l’article 1526 n’était pas applicable et, comme le règlement n’incluait aucune disposition relative aux aliments alimentaires, il n’y avait pas de fondement juridique pour la demande.
ในปัญหาที่ดิน ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลล่างเรื่องภาระการพิสูจน์ สามีกล่าวอ้างว่าที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์รวม ภริยาปฏิเสธ เมื่อภริยามีชื่อเป็นผู้ครอบครองแต่ผู้เดียวตั้งแต่เป็น น.ส. 3 ก. จนเปลี่ยนเป็นโฉนด ภริยาย่อมได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้มีสิทธิครอบครองตาม ป.พ.พ. มาตรา 1373 สามีจึงมีภาระการพิสูจน์ แต่สามีนำสืบเพียงว่าเป็นผู้ชำระราคา โดยไม่ปรากฏว่าซื้อเมื่อใด จากผู้ใด ราคาเท่าใด เหตุใดจึงใส่ชื่อภริยาแต่ผู้เดียว ขณะนั้นประกอบอาชีพใด มีรายได้เท่าใด และนำเงินจากที่ใดมาชำระ ข้อที่ฎีกาว่าตนมีรายได้มั่นคงกว่าภริยาซึ่งขายก๋วยเตี๋ยวได้เดือนละ 10,000 บาท และใส่ชื่อภริยาเพราะส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่ประเทศลาว เป็นข้อที่ไม่ได้บรรยายฟ้องและไม่ได้นำสืบ จึงไม่รับวินิจฉัย ส่วนภริยาเบิกความโดยละเอียด และนำที่ดินไปจำนองเพื่อปลูกบ้านโดยสามีไม่เกี่ยวข้องหรือคัดค้าน แม้ที่ดินได้มาระหว่างอยู่กินกัน แต่ทั้งสองต่างทำมาหาได้แยกกัน ภริยาซื้อด้วยรายได้จากการขายก๋วยเตี๋ยว โดยสามีไม่ได้ลงทุนร่วมแรงหรือช่วยเหลือ สามีจึงไม่มีกรรมสิทธิ์รวม ในปัญหาค่าเลี้ยงชีพ ศาลฎีกายก ป.พ.พ. มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง ซึ่งบัญญัติว่า "ในคดีหย่า ถ้าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่ฝ่ายเดียวและการหย่านั้นจะทำให้อีกฝ่ายหนึ่งยากจนลง เพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานตามที่เคยทำอยู่ระหว่างสมรส อีกฝ่ายหนึ่งนั้นจะขอให้ฝ่ายที่ต้องรับผิดจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้ได้" และสรุปหลักเกณฑ์ 3 ประการที่ผู้ขอต้องนำสืบ คือ เหตุหย่าเป็นความผิดของอีกฝ่ายแต่ฝ่ายเดียว การหย่าทำให้ยากจนลง และต้องฟ้องเรียกมาในคดีหย่า คดีนี้สามีฟ้องหย่าและขอค่าเลี้ยงชีพ 200,000 บาท จากภริยา แต่ต่อมาคู่ความทำสัญญาประนีประนอมยอมความโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย จึงไม่มีประเด็นฟ้องหย่าให้ศาลวินิจฉัย และไม่มีกรณีที่จะถือว่าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด หลักเกณฑ์ข้อแรกจึงไม่ครบ ไม่เข้ามาตรา 1526 และเมื่อมิได้ตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพไว้ในสัญญา ย่อมไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะเรียกได้ ศาลฎีกาเห็นพ้องในผลกับศาลล่างที่ไม่กำหนดค่าเลี้ยงชีพให้
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้พิพากษาให้โจทก์และจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยา ให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียว ให้เพิกถอนอำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์ของจำเลย ให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงชีพเป็นเงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ และให้จำเลยคืนเงินส่วนที่เป็นสินสมรสของโจทก์ 2,000,000 บาท หากคืนไม่ได้ให้จำเลยแบ่งกรรมสิทธิ์ที่ดินสินสมรสโฉนดเลขที่ 122591 อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ให้โจทก์กึ่งหนึ่ง หากแบ่งไม่ได้ให้ขายที่ดินดังกล่าว โดยประมูลราคาระหว่างโจทก์จำเลยหรือขายทอดตลาดนำเงินมาแบ่งให้โจทก์กึ่งหนึ่ง
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ระหว่างพิจารณา โจทก์และจำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความโดยตกลงหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากัน และจำเลยยินยอมให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียว
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์และจำเลยหย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากันและให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียวตามสัญญาประนีประนอมยอมความ ให้จำเลยชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูผู้เยาว์เดือนละ 3,000 บาท นับแต่เดือนเมษายน 2559 จนกว่าผู้เยาว์จะบรรลุนิติภาวะ คำขออื่นให้ยก ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
โจทก์อุทธรณ์โดยได้รับอนุญาตให้ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลบางส่วน
ศาลอุทธรณ์ภาค 3 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
โจทก์ฎีกาโดยได้รับอนุญาตให้ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลบางส่วน
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นฟังได้ว่า โจทก์อยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยเมื่อปี 2542 ต่อมาจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2553 จำเลยมีชื่อเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโฉนดเลขที่ 122591 อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ที่ดินพิพาทเดิมมีหลักฐานเป็นหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส. 3 ก.) เลขที่ 2264 อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อแรกมีว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมที่ดินพิพาทหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาว่า พยานหลักฐานของจำเลยไม่มีน้ำหนักดีกว่าพยานหลักฐานของโจทก์นั้น เห็นว่า ศาลล่างทั้งสองได้วินิจฉัยไว้อย่างชัดเจนว่า โจทก์เป็นฝ่ายกล่าวอ้างว่าที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์รวมระหว่างโจทก์จำเลย แต่จำเลยให้การปฏิเสธว่า ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย โจทก์ไม่ใช่เจ้าของกรรมสิทธิ์รวม ประกอบกับที่ดินพิพาทยังมีชื่อจำเลยแต่เพียงผู้เดียวมาตั้งแต่มีหลักฐานเป็นหนังสือรับรองการทำประโยชน์ จนกระทั่งเปลี่ยนเป็นโฉนดที่ดิน ซึ่งจำเลยได้รับประโยชน์จากข้อสันนิษฐานว่าจำเลยเป็นผู้มีสิทธิครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1373 โจทก์จึงมีภาระการพิสูจน์เพื่อให้ศาลเห็นว่าข้อเท็จจริงเป็นไปตามที่โจทก์กล่าวอ้าง แต่โจทก์กลับนำสืบเพียงว่า โจทก์ว่าเป็นผู้ชำระราคาที่ดินพิพาทให้แก่ผู้ขาย ซึ่งนอกจากจะไม่ปรากฏว่าโจทก์ซื้อที่ดินพิพาทมาเมื่อใด จากผู้ใด ในราคาเท่าใด และเหตุใดจึงใส่ชื่อจำเลยเป็นผู้ครอบครองหรือผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทแต่เพียงผู้เดียว ข้อเท็จจริงยังไม่ปรากฏว่าขณะซื้อที่ดินพิพาทโจทก์ประกอบอาชีพใด มีรายได้เดือนละเท่าใดที่จะสามารถนำเงินไปชำระราคาที่ดินพิพาทได้ หรือโจทก์นำเงินจากที่ใดไปชำระราคาที่ดินพิพาท ซึ่งต่างจากจำเลยที่เบิกความถึงข้อเท็จจริงในส่วนนี้โดยละเอียด ข้อที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ซื้อที่ดินด้วยตนเองเพราะมีรายได้มั่นคงกว่าจำเลยซึ่งมีรายได้เพียงขายก๋วยเตี๋ยวเดือนละ 10,000 บาท และเหตุที่โจทก์ใส่ชื่อจำเลยในหนังสือรับรองการทำประโยชน์เพราะส่วนใหญ่โจทก์อาศัยอยู่ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวนั้น เป็นข้อที่โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้อง ไม่ได้นำสืบ แต่เพิ่งยกขึ้นกล่าวอ้างในชั้นฎีกาจึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาโดยชอบในศาลล่างทั้งสอง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย นอกจากนั้นจำเลยยังเบิกความถึงข้อเท็จจริงหลังจากซื้อที่ดินพิพาทมาแล้วว่า จำเลยนำที่ดินพิพาทไปจดทะเบียนจำนองเพื่อเป็นประกันหนี้ที่กู้ยืมเงินจากธนาคารนำมาปลูกสร้างบ้านในที่ดินพิพาท โดยโจทก์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องหรือคัดค้านแต่ประการใด ซึ่งเป็นเหตุผลสนับสนุนว่าโจทก์ไม่มีกรรมสิทธิ์รวมในที่ดินพิพาท พยานหลักฐานของจำเลยจึงมีน้ำหนักดีกว่าพยานหลักฐานของโจทก์ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า แม้ที่ดินพิพาทจะได้มาระหว่างโจทก์และจำเลยอยู่กินฉันสามีภริยา แต่โจทก์จำเลยต่างทำมาหาได้แยกกัน จำเลยนำเงินรายได้จากการขายก๋วยเตี๋ยวของจำเลยไปซื้อที่ดินพิพาท โดยโจทก์ไม่ได้ลงทุนร่วมแรงทำมาหาได้หรือมีส่วนร่วมหรือช่วยเหลือแต่อย่างใด ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย โจทก์หามีกรรมสิทธิ์รวมด้วยนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อสุดท้ายมีว่า จำเลยต้องจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้แก่โจทก์หรือไม่ เพียงใด เห็นว่า ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า ในคดีหย่า ถ้าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่ฝ่ายเดียวและการหย่านั้นจะทำให้อีกฝ่ายหนึ่งยากจนลง เพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานตามที่เคยทำอยู่ระหว่างสมรส อีกฝ่ายหนึ่งนั้นจะขอให้ฝ่ายที่ต้องรับผิดจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้ได้... ดังนั้น การที่โจทก์จะเรียกให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้แก่ตนได้นั้น โจทก์จะต้องนำสืบให้ได้ครบหลักเกณฑ์ 3 ประการว่า เหตุแห่งการหย่าในคดีนี้เป็นความผิดของจำเลยแต่เพียงฝ่ายเดียว การหย่านั้นทำให้โจทก์ยากจนลงเพราะไม่มีรายได้จากทรัพย์สินหรือจากการงานที่เคยทำอยู่และโจทก์จะต้องฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพมาในคดีฟ้องหย่า เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นสามีฟ้องขอให้พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกันและขอให้จำเลยซึ่งเป็นภริยาจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้แก่ตนเป็นเงิน 200,000 บาท พร้อมดอกเบี้ย เห็นว่า คดีนี้โจทก์จำเลยได้ตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันระหว่างพิจารณาโดยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย จึงไม่มีประเด็นฟ้องหย่าต่อศาลให้วินิจฉัย และไม่มีกรณีที่จะถือได้ว่าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด จึงไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามมาตรา 1526 เมื่อมิได้ตกลงกันไว้ในเรื่องค่าเลี้ยงชีพ ย่อมไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะมาเรียกค่าเลี้ยงชีพได้ ที่ศาลล่างทั้งสองไม่กำหนดให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้แก่โจทก์นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของโจทก์ในข้อนี้ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Le règlement d'un divorce thaïlandais par consentement mutuel devant les tribunaux a un coût qu'on peut facilement sous-estimer. Une fois que les deux époux conviennent de divorcer, le tribunal enregistre le règlement sans déterminer qui a été à l'origine de la faute, et l'allocation de pension alimentaire prévue à l'article 1526 du CCC devient impossible à moins que le règlement lui-même ne le prévoie. Un conjoint étranger qui souhaite une pension alimentaire après le divorce doit soit soumettre l'affaire à un jugement fondé sur la faute, soit inclure les modalités de cette pension alimentaire dans le règlement avant de signer. Cette affaire montre également à quel point il est difficile de revendiquer des terres enregistrées sur le nom d'un partenaire thaïlandais. Le titulaire enregistré présume d'en posséder le titre et le demandeur doit indiquer la date, le vendeur, le prix et la source des fonds, et expliquer pourquoi le titre a été transféré au nom de l'autre partie. Les points soulevés pour la première fois lors d'un recours sont ignorés, il convient donc de tenir un registre de tous les paiements relatifs à des biens immobiliers en Thaïlande.
การตกลงหย่าโดยทำสัญญาประนีประนอมยอมความในศาลมีผลที่มักมองข้าม เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงหย่า ศาลพิพากษาตามยอมโดยไม่วินิจฉัยว่าฝ่ายใดผิด ค่าเลี้ยงชีพตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 จึงเรียกไม่ได้อีก เว้นแต่จะตกลงไว้ในสัญญานั้นเอง คู่สมรสชาวต่างชาติที่ต้องการค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าจึงต้องดำเนินคดีจนศาลพิพากษาด้วยเหตุหย่าที่เป็นความผิดของอีกฝ่าย หรือเขียนข้อตกลงเรื่องค่าเลี้ยงชีพไว้ในสัญญาก่อนลงชื่อ เช่นเดียวกับทรัพย์สิน ข้อตกลงที่ไม่กล่าวถึงทรัพย์สินใดย่อมปล่อยให้ทรัพย์สินนั้นต้องพิสูจน์กันตามหลักทั่วไป คดีนี้ยังแสดงว่าการอ้างสิทธิในที่ดินที่มีชื่อคู่ชีวิตชาวไทยทำได้ยาก ผู้มีชื่อในเอกสารสิทธิได้รับข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้ครอบครอง ผู้อ้างต้องแสดงวันที่ซื้อ ผู้ขาย ราคา แหล่งที่มาของเงิน และเหตุที่ใส่ชื่ออีกฝ่าย ข้อที่เพิ่งยกขึ้นในชั้นฎีกาจะไม่ได้รับการวินิจฉัย จึงควรเก็บหลักฐานการชำระเงินค่าทรัพย์สินในประเทศไทยทุกรายการ
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Que dois-je prouver pour obtenir une pension alimentaire après le divorce en Thaïlande ? ต้องพิสูจน์อะไรบ้างจึงจะได้ค่าเลี้ยงชีพหลังหย่าในประเทศไทย
La décision 875/2561 énumère trois conditions cumulatives en vertu de l’article 1526, paragraphe 1, de la loi sur le divorce : le motif de divorce doit être la faute de l’autre époux seul ; le divorce doit vous rendre plus pauvre parce que vous n’avez pas de revenus suffisants issus de la propriété ou du travail accompli pendant le mariage ; et vous devez demander l’allocation de pension alimentaire dans le cadre de la procédure de divorce elle-même. Si l’une de ces trois conditions est manquante, le tribunal ne peut ordonner l’allocation de pension alimentaire. Le mari dans ce cas a échoué au premier stade, car le divorce a été conclu par consentement mutuel ; aucune faute n’a donc jamais été constatée.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 875/2561 วางหลักเกณฑ์ 3 ประการตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 วรรคหนึ่ง คือ เหตุแห่งการหย่าต้องเป็นความผิดของอีกฝ่ายแต่ฝ่ายเดียว การหย่าต้องทำให้ท่านยากจนลงเพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานที่เคยทำระหว่างสมรส และต้องฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพมาในคดีหย่านั้นเอง หากขาดข้อใดข้อหนึ่ง ศาลไม่อาจกำหนดค่าเลี้ยงชีพให้ได้ สามีในคดีนั้นตกไปตั้งแต่ข้อแรกเพราะการหย่าเกิดจากการยอมความ จึงไม่มีการชี้ว่าฝ่ายใดผิด
Si nous convenons d'un divorce par accord amiable, puis-je encore demander une pension alimentaire ? หากตกลงหย่ากันในศาลโดยทำยอม ยังขอค่าเลี้ยงชีพได้หรือไม่
Sauf si le règlement amiable le prévoit. Dans la décision 875/2561, les époux ont signé un accord amiable pendant le procès, acceptant le divorce et accordant au mari la seule autorité parentale. La Cour suprême a estimé qu'il n'y avait alors plus de question de divorce à trancher par le tribunal et que ni l'un ni l'autre époux n'avait commis une faute, de sorte que l'article 1526 du CCC ne pouvait pas s'appliquer. Comme le règlement n'indiquait rien sur les pensions alimentaires, la demande de l'époux pour 200 000 THB n'avait aucun fondement juridique. Négociez les pensions alimentaires avant de signer.
ไม่ได้ เว้นแต่จะตกลงไว้ในสัญญา ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 875/2561 คู่สมรสทำสัญญาประนีประนอมยอมความระหว่างพิจารณาตกลงหย่าและให้สามีใช้อำนาจปกครองบุตรแต่ผู้เดียว ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อเป็นเช่นนั้นจึงไม่มีประเด็นฟ้องหย่าให้ศาลวินิจฉัย และไม่มีกรณีที่จะถือว่าเหตุหย่าเป็นความผิดของฝ่ายใด ป.พ.พ. มาตรา 1526 จึงใช้บังคับไม่ได้ เมื่อสัญญามิได้กล่าวถึงค่าเลี้ยงชีพ คำขอ 200,000 บาท ของสามีจึงไม่มีเหตุตามกฎหมาย ควรเจรจาเรื่องค่าเลี้ยงชีพให้เสร็จก่อนลงชื่อในสัญญา
Un mari peut-il demander des pensions alimentaires à sa femme en Thaïlande ? สามีเรียกค่าเลี้ยงชีพจากภริยาในประเทศไทยได้หรือไม่
Oui, en principe. L’article 1526 du Code de la famille s’applique à l’un ou l’autre des époux, et dans la décision 875/2561, c’est le mari qui a intenté une action en justice contre la femme pour une pension alimentaire de 200 000 THB. La demande a échoué non pas parce que c’était le mari, mais parce que trois conditions n’étaient pas remplies : le divorce a été réglé par consentement mutuel, donc aucune faute n’a été attribuée à la femme. La décision confirme que le critère pour la pension alimentaire est le même quelle que soit la demande de l’un ou l’autre des époux.
โดยหลักได้ ป.พ.พ. มาตรา 1526 ใช้กับคู่สมรสทั้งสองฝ่าย และในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 875/2561 ผู้ที่ฟ้องเรียกค่าเลี้ยงชีพ 200,000 บาท คือสามี คำขอตกไปมิใช่เพราะผู้ขอเป็นสามี แต่เพราะไม่ครบหลักเกณฑ์ 3 ประการ กล่าวคือ การหย่าเกิดจากสัญญาประนีประนอมยอมความ จึงไม่มีการชี้ว่าภริยาเป็นฝ่ายผิด คำพิพากษานี้ยืนยันว่าหลักเกณฑ์เรื่องค่าเลี้ยงชีพเป็นอย่างเดียวกันไม่ว่าผู้ขอจะเป็นสามีหรือภริยา
J'ai payé pour un terrain inscrit sur le nom de mon partenaire thaïlandais ; la moitié d'entre eux est-elle à moi ? ฉันจ่ายเงินซื้อที่ดินที่ใส่ชื่อคู่ชีวิตชาวไทย ที่ดินเป็นของฉันครึ่งหนึ่งหรือไม่
Seuls si vous pouvez le prouver. Dans la décision 875/2561, la femme était la seule titulaire enregistrée depuis le stade Nor Sor 3 Kor jusqu’au titre de propriété, donc elle était présumée être la propriétaire en vertu de l’article 1373 du CCC et le mari devait prouver sa contribution. Il ne pouvait pas dire quand, de qui ou à quel prix le terrain avait été acheté ni d’où venaient ses fonds, et la femme avait hypothéqué le terrain pour construire une maison sans son implication. La Cour suprême a statué que le terrain, acheté grâce à ses revenus provenant de la vente de nouilles durant leur cohabitation, lui appartenait exclusivement.
เป็นได้ต่อเมื่อพิสูจน์ได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 875/2561 ภริยามีชื่อเป็นผู้ครอบครองแต่ผู้เดียวตั้งแต่เป็น น.ส. 3 ก. จนเป็นโฉนด จึงได้รับข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้มีสิทธิครอบครองตาม ป.พ.พ. มาตรา 1373 สามีต้องพิสูจน์ว่าตนมีส่วนร่วมในการได้มา แต่สามีบอกไม่ได้ว่าซื้อเมื่อใด จากผู้ใด ราคาเท่าใด และนำเงินจากที่ใดมาชำระ ทั้งภริยายังนำที่ดินไปจำนองเพื่อปลูกบ้านโดยสามีไม่เกี่ยวข้อง ศาลฎีกาจึงถือว่าที่ดินที่ภริยาซื้อด้วยรายได้จากการขายก๋วยเตี๋ยวที่ทำมาหาได้แยกกันระหว่างอยู่กินเป็นของภริยาแต่ผู้เดียว
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต