Le conjoint responsable ne peut pas demander une pension alimentaire mais peut recevoir une pension alimentaire jusqu’à ce que le divorce soit définitif. คู่สมรสฝ่ายผิดเรียกค่าเลี้ยงชีพไม่ได้ แต่ศาลกำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูจนหย่าถึงที่สุดได้แม้มิได้ขอ
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Selon le CCC article 1526 pension alimentaire après divorce Il n'est accordé que si le motif de divorce est la faute d'un seul des époux ; un époux dont l'hostilité grave envers la relation conjugale, conformément à l'article 1516 (6), constitue le motif du divorce ne peut en réclamer l'annulation. Toutefois, cet époux peut réclamer une pension alimentaire entre époux pour la période précédant l'action et jusqu'à la date d'entrée en vigueur de la décision de divorce, et, conformément à l'article 1598/38, le tribunal peut fixer cette pension alimentaire, même si celle-ci n'a pas été demandée, en tenant compte de la capacité du débiteur, de la situation du bénéficiaire et des circonstances de l'affaire. Si les ressources du demandeur sont comparables à celles du débiteur, le tribunal ne peut accorder aucune pension alimentaire. Les biens acquis grâce au salaire d'un des époux pendant le mariage biens matrimoniaux Selon le article 1474; autorité parentale Et le devoir de maintenir l’enfant prend fin lorsque l’enfant atteint l’âge de la majorité (articles 1564, 1566 et 1580). D’autres dispositions s’appliquent : Loi sur le conflit des lois B.E. 2481, article 20 ; Loi sur le conflit des lois B.E. 2481, article 27.
ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 ค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าจะเรียกได้ต่อเมื่อเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่ฝ่ายเดียว คู่สมรสที่กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตามมาตรา 1516 (6) อันเป็นเหตุหย่า จึงเป็นฝ่ายผิดและไม่อาจเรียกค่าเลี้ยงชีพได้ อย่างไรก็ตาม คู่สมรสฝ่ายนั้นยังเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูระหว่างสามีภริยาสำหรับช่วงก่อนฟ้องจนถึงวันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ และตามมาตรา 1598/38 แม้มิได้ขอมา ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ได้ โดยคำนึงถึงความสามารถของผู้มีหน้าที่ต้องให้ ฐานะของผู้รับ และพฤติการณ์แห่งกรณี หากฐานะของผู้รับไม่ยิ่งหย่อนกว่าผู้ให้และผู้ให้จ่ายค่าที่อยู่อาศัยให้อยู่แล้ว ศาลอาจไม่กำหนดให้ก็ได้ ทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสด้วยเงินเดือนของคู่สมรสฝ่ายหนึ่งเป็นสินสมรสตามมาตรา 1474 ซึ่งต้องแบ่งเท่ากัน และอำนาจปกครองสิ้นสุดเมื่อบุตรบรรลุนิติภาวะตามมาตรา 1566 และ 1580 พร้อมกับหน้าที่อุปการะเลี้ยงดูบุตรตามมาตรา 1564
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Le mari, ressortissant américain, a intenté une action en divorce contre sa femme thaïlandaise, demandant le partage exclusif de la propriété conjugale et l'égalité de la répartition des biens matrimoniaux. Le tribunal de première instance a rejeté les deux parties. La Cour d'appel a statué en faveur du divorce, a attribué le partage exclusif aux soins parentaux du mari et a ordonné la répartition équitable des biens, notamment quatre parcelles de terrain en nom de la femme. La Cour suprême a noté que le mariage, célébré à New York en 1993 (1993) et enregistré en Thaïlande en 1998 (1998), était valide et que, comme la loi new-yorkaise et la loi thaïlandaise permettent tous deux le divorce, le tribunal thaïlandais pouvait le prononcer en vertu de l'article 27 de la loi sur le conflit des lois B.E. 2481. Il a considéré que la lettre de la femme s'opposant à la naturalisation du mari et son rapport à l'ambassade accusant celui-ci de comportement sexuel inapproprié envers l'enfant constituaient des actes de mauvaise foi constituant une hostilité grave au sens de l'article 1516 (6) du Code de procédure civile. Les quatre biens acquis lors du mariage grâce à un prêt remboursé sur le salaire de la femme constituaient des biens matrimoniaux au sens de l'article 1474 ; les comptes bancaires en nom du mari, invoqués comme biens matrimoniaux sans objection, devaient également être divisés. En matière de pension alimentaire, le tribunal a statué que la femme, en tant que conjoint responsable, ne pouvait prétendre à une pension alimentaire après le divorce en vertu de l'article 1526, mais pouvait en réclamer une avant l'ouverture de la procédure et jusqu'à la prononciation de la décision définitive, laquelle peut être accordée même si elle n'a pas été demandée, en vertu de l'article 1598/38. Étant donné que le mari avait payé intégralement les charges de la femme et que ses moyens financiers n'étaient pas inférieurs à ceux de celui-ci, aucune pension alimentaire n'a été accordée.
สามีสัญชาติอเมริกันฟ้องภริยาสัญชาติไทยขอหย่า ขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรแต่ผู้เดียว และขอแบ่งสินสมรสคนละครึ่ง ภริยาฟ้องแย้งเรียกค่าเช่าบ้าน ค่าเล่าเรียนบุตร ค่าใช้จ่ายในครอบครัว ค่าซื้อรถยนต์ และขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง ศาลชั้นต้นยกฟ้องและยกฟ้องแย้ง ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้หย่า ให้สามีใช้อำนาจปกครอง และแบ่งสินสมรสเท่ากันรวมทั้งที่ดิน 4 แปลงที่มีชื่อภริยา ภริยาฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การสมรสที่จดทะเบียนตามกฎหมายรัฐนิวยอร์กในปี 2536 (ค.ศ. 1993) และตามกฎหมายไทยในปี 2541 (ค.ศ. 1998) สมบูรณ์ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย พ.ศ. 2481 มาตรา 20 และเมื่อกฎหมายรัฐนิวยอร์กและกฎหมายไทยต่างยอมให้หย่าได้ ศาลไทยจึงพิพากษาให้หย่าได้ตามมาตรา 27 การที่ภริยาทำหนังสือคัดค้านการให้สัญชาติไทยแก่สามีโดยลงชื่อบุตรท้ายหนังสือ และแจ้งสถานเอกอัครราชทูตว่าสามีมีพฤติกรรมทางเพศไม่เหมาะสมกับบุตร เป็นการกระทำโดยไม่สุจริตมุ่งทำลายชื่อเสียงและสิทธิของสามี เป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ที่ดิน 4 แปลงซึ่งภริยาซื้อระหว่างสมรสด้วยเงินกู้ที่ผ่อนชำระจากเงินเดือนเป็นสินสมรสตามมาตรา 1474 และบัญชีเงินฝาก HSBC ในชื่อสามีซึ่งบรรยายฟ้องว่าเป็นสินสมรสโดยภริยามิได้โต้แย้งต้องนำมาแบ่งด้วย ส่วนอำนาจปกครองไม่จำต้องวินิจฉัยเพราะบุตรบรรลุนิติภาวะแล้ว ในเรื่องค่าอุปการะเลี้ยงดู ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าภริยาซึ่งเป็นฝ่ายผิดเรียกค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าตามมาตรา 1526 ไม่ได้ แต่เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูก่อนฟ้องจนถึงศาลพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ และแม้มิได้ขอ ศาลก็กำหนดให้ได้ตามมาตรา 1598/38 แต่เมื่อสามีจ่ายค่าที่อยู่อาศัยให้ตลอดมาและฐานะของภริยาไม่ยิ่งหย่อนกว่าสามี จึงไม่กำหนดให้
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Le mari, citoyen américain, et la femme, citoyenne thaïlandaise, se sont mariés en vertu de la loi de New York en 2536 (1993) et ont réenregistré leur mariage à Chachoengsao le 7 avril 2541 (1998). Leur fille est née le 24 décembre 2539 (1996). En milieu de 2549 (2006), après des années de querelles, le mari a quitté la maison, laissant l'enfant avec la femme. Le 20 août 2552 (2009), la femme a écrit pour s'opposer à la demande de nationalité thaïlandaise du mari. En mars 2553 (2010), il a indiqué qu'elle avait enfermé l'enfant, emmené l'enfant vivre avec lui et obtenu une ordonnance provisoire en ce sens. En 2545 (2002), la femme avait acheté quatre parcelles de terrain lors d'une vente aux enchères du Département de l'exécution des lois avec un prêt bancaire remboursé par son salaire de Thai Airways, et elle les avait transférées à sa mère après le dépôt de la demande de divorce. Le mari a intenté une action en divorce, en droit exclusif de garde des enfants et en partage égal des biens matrimoniaux ; la femme a quant à elle intenté une action en justice pour un loyer de 50 000 THB par mois, des frais scolaires de 1 200 000 THB par an, des dépenses familiales d’environ 150 000 THB par mois, 1 700 000 THB pour une voiture et un droit exclusif de garde des enfants. Le tribunal de première instance a rejeté les deux parties ; la Cour d’appel a statué sur le divorce et le partage des biens ; la femme a fait appel.
สามีสัญชาติอเมริกันและภริยาสัญชาติไทยจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายรัฐนิวยอร์กเมื่อปี 2536 (ค.ศ. 1993) และจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายไทยที่จังหวัดฉะเชิงเทราเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2541 (ค.ศ. 1998) มีบุตรสาว 1 คน เกิดวันที่ 24 ธันวาคม 2539 (ค.ศ. 1996) ตั้งแต่ปี 2547 (ค.ศ. 2004) ทั้งสองทะเลาะกันและต่างแจ้งความว่าถูกทำร้ายร่างกาย กลางปี 2549 (ค.ศ. 2006) สามีย้ายออกโดยบุตรอยู่กับภริยา สามีเคยฟ้องขอใช้อำนาจปกครองแต่ผู้เดียวซึ่งศาลยกฟ้อง และฟ้องขอกำหนดเวลาเยี่ยมบุตรซึ่งศาลให้เยี่ยมได้ตามสมควร วันที่ 20 สิงหาคม 2552 (ค.ศ. 2009) ภริยามีหนังสือคัดค้านการอนุมัติสัญชาติไทยให้แก่สามี วันที่ 2 มีนาคม 2553 (ค.ศ. 2010) สามีแจ้งความว่าภริยากักขังบุตรไว้ที่คอนโดมิเนียม แล้วพาบุตรมาอยู่ด้วย และได้รับคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวให้บุตรพักอาศัยกับสามี โดยศาลสั่งให้ทั้งสามคนเข้าตรวจสภาพจิต ปี 2545 (ค.ศ. 2002) ภริยาซื้อที่ดิน 4 แปลงจากการขายทอดตลาดของกรมบังคับคดีด้วยเงินกู้ธนาคารที่หักจากเงินเดือนการบินไทย และโอนให้มารดาหลังถูกฟ้องคดีนี้ สามีฟ้องขอหย่า ขอใช้อำนาจปกครองแต่ผู้เดียว และแบ่งสินสมรสคนละครึ่ง ภริยาฟ้องแย้งเรียกค่าเช่าบ้านเดือนละ 50,000 บาท ค่าเล่าเรียนบุตรปีละ 1,200,000 บาท ค่าใช้จ่ายเดือนละประมาณ 150,000 บาท ค่าซื้อรถยนต์ 1,700,000 บาท และขอใช้อำนาจปกครอง ศาลชั้นต้นยกฟ้องและยกฟ้องแย้ง ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้หย่าและแบ่งสินสมรส ภริยาฎีกา
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Aux termes de l'article 1526 du Code de la famille, les pensions alimentaires après le divorce ne sont accordées que si le motif du divorce est la faute d'un des époux ; un époux dont l'hostilité envers le couple conjugal, conformément à l'article 1516 (6), est la cause du divorce ne peut en réclamer aucune. Toutefois, cet époux peut demander des pensions alimentaires entre époux pour la période précédant l'action en justice et jusqu'à la date d'approbation définitive du jugement de divorce, et, conformément à l'article 1598/38, le tribunal peut fixer ces pensions alimentaires, même si elles n'ont pas été demandées, en tenant compte de la capacité de l'obligé, de la situation du bénéficiaire et des circonstances de l'affaire. Lorsque les ressources du demandeur sont égales à celles de l'obligé, le tribunal ne peut accorder aucune pension alimentaire. Les biens acquis grâce au salaire d'un des époux pendant le mariage sont des biens matrimoniaux en vertu de l'article 1474 ; le pouvoir parental et le devoir de subvenir aux besoins de l'enfant cessent lorsque l'enfant atteint l'âge de la majorité (articles 1564, 1566 et 1580). D'autres dispositions applicables : Loi sur le conflit des lois B.E. 2481, article 20 ; Loi sur le conflit des lois B.E. 2481, article 27.
ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1526 ค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าจะเรียกได้ต่อเมื่อเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่ฝ่ายเดียว คู่สมรสที่กระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตามมาตรา 1516 (6) อันเป็นเหตุหย่า จึงเป็นฝ่ายผิดและไม่อาจเรียกค่าเลี้ยงชีพได้ อย่างไรก็ตาม คู่สมรสฝ่ายนั้นยังเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูระหว่างสามีภริยาสำหรับช่วงก่อนฟ้องจนถึงวันที่ศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ และตามมาตรา 1598/38 แม้มิได้ขอมา ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ได้ โดยคำนึงถึงความสามารถของผู้มีหน้าที่ต้องให้ ฐานะของผู้รับ และพฤติการณ์แห่งกรณี หากฐานะของผู้รับไม่ยิ่งหย่อนกว่าผู้ให้และผู้ให้จ่ายค่าที่อยู่อาศัยให้อยู่แล้ว ศาลอาจไม่กำหนดให้ก็ได้ ทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสด้วยเงินเดือนของคู่สมรสฝ่ายหนึ่งเป็นสินสมรสตามมาตรา 1474 ซึ่งต้องแบ่งเท่ากัน และอำนาจปกครองสิ้นสุดเมื่อบุตรบรรลุนิติภาวะตามมาตรา 1566 และ 1580 พร้อมกับหน้าที่อุปการะเลี้ยงดูบุตรตามมาตรา 1564
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La Cour suprême a commencé par le conflit de lois. Le mariage était valide en vertu de l’article 20 de la loi sur le conflit de lois de l’année 2481, et parce que le mari avait prouvé que la loi de New York et celle de Code civil et commercial, les deux lois nationales, permettent toutes deux le divorce ; les motifs étaient régis par la loi du tribunal et le tribunal thaïlandais pouvait accorder le divorce en vertu de l'article 27. Sur le fond, la lettre de la femme s'opposant à la naturalisation du mari, ainsi que son rapport à l'ambassade selon laquelle celui-ci maltraitait sexuellement l'enfant, n'étaient pas des mesures légitimes pour protéger sa famille mais des actes de mauvaise foi visant à protéger sa réputation, son statut et ses droits, ce qui lui causait des difficultés excessives : hostilité grave à l'idée d'être mari et femme en vertu de l'article 1516 (6) du CCC. Les quatre parcelles, achetées par la femme en 2545 (2002) avec son propre emprunt et son salaire et transférées à sa mère uniquement après le début de l'action en justice, constituaient des biens matrimoniaux en vertu de l'article 1474 et le mari en a hérité à parts égales. Les comptes HSBC en son nom avaient été invoqués comme biens matrimoniaux sans objection, de sorte que la Cour d'appel a commis une erreur en les omettant. Le pouvoir parental n'est plus acquis car la fille a atteint l'âge de 20 ans (articles 1566 et 1580) et le devoir du mari envers elle est de la subvenir article 1564 Le tribunal a statué, en citant l'article 1526 du Code civil, que, puisque le motif de divorce était la faute de la femme, elle ne pouvait pas prétendre à une pension alimentaire après le divorce ; toutefois, elle pouvait demander une pension alimentaire pour la période précédant l'action jusqu'à la décision définitive de divorce, et le tribunal peut la verser même s'il n'en a pas été demandé, en tenant compte de l'aptitude du débiteur, de la situation du bénéficiaire et des circonstances. Étant donné que le mari avait payé ses charges de logement pendant toute cette période et qu'elle possédait sa propre entreprise, des économies et un salaire, sa situation n'était pas inférieure à celle de son époux et aucune pension alimentaire n'avait été fixée.
ศาลฎีกาเริ่มจากปัญหาการขัดกันแห่งกฎหมาย เมื่อภริยามิได้ฎีกาในประเด็นอำนาจฟ้อง จึงฟังยุติว่าการสมรสทำถูกต้องตามแบบของกฎหมายแห่งประเทศที่สมรส คือ ประเทศไทยและสหรัฐอเมริกา จึงสมบูรณ์ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย พ.ศ. 2481 มาตรา 20 และเมื่อสามีนำสืบได้ว่ากฎหมายรัฐนิวยอร์กอันเป็นกฎหมายสัญชาติของสามี และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์อันเป็นกฎหมายสัญชาติของภริยาต่างยอมให้หย่าได้ เหตุหย่าจึงเป็นไปตามกฎหมายแห่งถิ่นที่ยื่นฟ้อง ศาลไทยมีอำนาจพิพากษาให้หย่าได้ตามมาตรา 27 ในส่วนเหตุหย่า การที่ภริยาทำหนังสือคัดค้านการให้สัญชาติไทยแก่สามีจนสามีไม่ได้รับอนุมัติ โดยลงชื่อบุตรท้ายหนังสือทั้งที่บุตรไม่เคยเห็นเอกสาร และแจ้งสถานเอกอัครราชทูตว่าสามีมีพฤติกรรมทางเพศไม่เหมาะสมกับบุตรจนมีเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ มิใช่การร้องขอความเป็นธรรมเพื่อปกป้องครอบครัว แต่เป็นการกระทำโดยไม่สุจริต มุ่งทำลายชื่อเสียง สถานะ และสิทธิของสามี จนสามีเดือดร้อนเกินสมควร จึงเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) ในเรื่องทรัพย์สิน ที่ดิน 4 แปลงภริยาซื้อเองในปี 2545 (ค.ศ. 2002) ด้วยเงินกู้และเงินเดือนของตน ข้ออ้างว่ามารดาให้เงินและการโอนให้มารดาหลังถูกฟ้องเป็นพิรุธ ที่ดินจึงเป็นสินสมรสตามมาตรา 1474 สามีมีสิทธิกึ่งหนึ่ง ส่วนบัญชีเงินฝาก HSBC ในชื่อสามีซึ่งบรรยายฟ้องว่าเป็นสินสมรสโดยภริยาไม่โต้แย้ง ศาลอุทธรณ์ไม่แบ่งให้เป็นการไม่ชอบ อำนาจปกครองไม่จำต้องวินิจฉัยเพราะบุตรอายุเกิน 20 ปีแล้วตามมาตรา 1566 และ 1580 และหน้าที่อุปการะเลี้ยงดูบุตรตามมาตรา 1564 สิ้นสุดลง ศาลฎีกายกมาตรา 1526 ขึ้นวินิจฉัยว่า เมื่อเหตุหย่าเป็นความผิดของภริยา ภริยาจึงไม่อาจเรียกค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าได้ แต่เรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูก่อนฟ้องจนถึงศาลพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ และแม้มิได้ขอ ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ โดยคำนึงถึงความสามารถของผู้มีหน้าที่ต้องให้ ฐานะของผู้รับ และพฤติการณ์แห่งกรณีตามมาตรา 1598/38 เมื่อสามีจ่ายค่าที่อยู่อาศัยให้ภริยาตลอดมา ค่าใช้จ่ายอื่นไม่เกินกว่าที่ภริยาจะจ่ายได้ และภริยามีกิจการของครอบครัว เงินเก็บ และรายได้จากการบินไทยจนเกษียณ ฐานะจึงไม่ยิ่งหย่อนกว่าสามี ศาลไม่กำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูให้
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอบังคับให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียวและแบ่งสินสมรสให้โจทก์จำเลยคนละครึ่ง
จำเลยให้การ แก้ไขคำให้การขอให้ยกฟ้อง ฟ้องแย้ง และแก้ไขฟ้องแย้งขอบังคับให้โจทก์ชำระค่าเช่าบ้านพักอาศัยเดือนละ 50,000 บาท นับแต่เดือนเมษายน 2553 เป็นต้นไป ค่าเล่าเรียนบุตรผู้เยาว์ปีละ 1,200,000 บาท ตั้งแต่ปีการศึกษา 2554 เป็นต้นไป ทุกปี ซึ่งค่าเล่าเรียนอาจเพิ่มขึ้นตามระดับการศึกษาของบุตรผู้เยาว์ ปีละร้อยละ 10 ถึง 15 ค่าใช้จ่ายในครอบครัว ค่าใช้จ่ายส่วนตัวของจำเลยและบุตรผู้เยาว์ เดือนละประมาณ 150,000 บาท นับตั้งแต่เดือนมีนาคม 2553 เป็นต้นไป และค่าซื้อรถยนต์เพื่อใช้ในครอบครัวและรับส่งบุตรผู้เยาว์เป็นเงิน 1,700,000 บาท ให้จำเลยเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรเพียงผู้เดียว
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งขอให้ยกฟ้องแย้ง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องและยกฟ้องแย้ง ให้โจทก์ใช้ค่าทนายความแก่จำเลย 100,000 บาท ค่าฤชาธรรมเนียมอื่นนอกจากนี้ให้เป็นพับ
โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน โดยให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจปกครองเด็กหญิง อ. ให้แบ่งสินสมรสของโจทก์และจำเลยให้ได้ส่วนเท่ากัน โดยให้แบ่งที่ดินโฉนดเลขที่ 47457, 244687, 246434 และ 246435 พร้อมสิ่งปลูกสร้างทั้ง 4 แปลง แก่โจทก์ครึ่งหนึ่ง ค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นและชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้ยุติในเบื้องต้นว่า โจทก์เป็นคนสัญชาติอเมริกัน จำเลยเป็นคนสัญชาติไทย จดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมายรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อปี 2536 และจดทะเบียนสมรสตามกฎหมายของประเทศไทยที่จังหวัดฉะเชิงเทรา เมื่อปี 2541 โจทก์กับจำเลยมีบุตรด้วยกัน 1 คน ชื่อเด็กหญิง อ. ผู้เยาว์ เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2539 อาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้านเลขที่ 14/2 ต่อมาปี 2547 โจทก์กับจำเลยมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน โจทก์จำเลยต่างแจ้งความเป็นหลักฐานกล่าวหาว่าทำร้ายร่างกายกัน ต่อมากลางปี 2549 โจทก์ขนย้ายของออกแยกไปอยู่ที่อื่น โดยบุตรผู้เยาว์ยังคงอาศัยอยู่กับจำเลย ต่อมาโจทก์ฟ้องคดีแพ่งจำเลยเพื่อขอใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่ผู้เดียวตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 246/2550 คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลพิพากษายกฟ้อง และฟ้องเพื่อขอให้ศาลระบุเวลาเยี่ยมเยียนบุตรผู้เยาว์ให้ชัดเจน เพราะถูกจำเลยกีดกัน ในคดีหมายเลขแดงที่ 1806/2551 ของศาลชั้นต้น คดีถึงที่สุดแล้ว ศาลมีคำสั่งให้โจทก์มีสิทธิพบและเยี่ยมเยียนบุตรผู้เยาว์ได้ในเวลาที่เหมาะสม วันที่ 20 สิงหาคม 2552 จำเลยมีหนังสือคัดค้านการอนุมัติสัญชาติให้แก่โจทก์ วันที่ 2 มีนาคม 2553 โจทก์แจ้งความว่า จำเลยกักขังหน่วงเหนี่ยวบุตรผู้เยาว์ที่คอนโดมิเนียม จากนั้น โจทก์ได้พาบุตรผู้เยาว์ไปอยู่อาศัยกับโจทก์ ระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้นโจทก์ยื่นคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวระหว่างพิจารณาขอให้บุตรผู้เยาว์มาพักอาศัยกับโจทก์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์ จำเลย และบุตรผู้เยาว์เข้าตรวจสภาพจิตที่สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ และมีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวตามคำร้องโจทก์โดยให้บุตรผู้เยาว์ไปพักอาศัยอยู่กับโจทก์ตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม 2553 สำหรับในประเด็นอำนาจฟ้อง เมื่อจำเลยไม่ฎีกาในประเด็นนี้ จึงฟังได้ว่า เมื่อการสมรสได้ทำถูกต้องตามแบบที่บัญญัติไว้ในกฎหมายแห่งประเทศที่สมรส ได้แก่ ประเทศไทย และสหรัฐอเมริกาแล้ว ถือว่าการสมรสสมบูรณ์ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการขัดกับแห่งกฎหมาย พุทธศักราช 2481 มาตรา 20 สำหรับเหตุหย่านั้น โจทก์นำสืบได้ว่ากฎหมายแห่งรัฐนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา อันเป็นประเทศแห่งสัญชาติของโจทก์ และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ อันเป็นกฎหมายประเทศแห่งสัญชาติของจำเลยยอมให้หย่าได้ตามที่โจทก์นำสืบ ดังนั้น เหตุหย่าจึงให้เป็นไปตามกฎหมายแห่งถิ่นที่ยื่นฟ้องหย่า โจทก์จึงมีอำนาจยื่นคำฟ้องขอให้ศาลสยามมีคำพิพากษาให้หย่าได้ ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย พุทธศักราช 2481 มาตรา 27 ศาลไทยจึงมีอำนาจพิจารณาพิพากษาให้หย่าขาดจากกันได้
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่า มีเหตุหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1516 (6) ตามที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาหรือไม่ เห็นว่า ในส่วนของการกระทำของจำเลยแม้จะเกิดจากความไม่พอใจในพฤติการณ์ของโจทก์ซึ่งเป็นสามี และมีความหึงหวง หรือเข้าใจว่าโจทก์ใช้อิทธิพลในการปิดคดีต่าง ๆ แม้ไม่เป็นการหมิ่นประมาทก็ตาม แต่การทำหนังสือคัดค้านเพื่อขอให้ยับยั้งการให้สัญชาติของโจทก์นั้น มิได้เป็นเพียงการร้องขอความเป็นธรรมเพื่อปกป้องสิทธิในครอบครัวตนเองหรือให้ผู้บังคับบัญชาโจทก์ตักเตือนความประพฤติแต่อย่างใด ตามที่จำเลยอ้าง และท้ายที่สุดก็ทำให้โจทก์ไม่ได้รับการอนุมัติสัญชาติและนำผู้เยาว์มาเกี่ยวข้องกับความขัดแย้ง โดยจำเลยเบิกความรับว่าเป็นผู้ลงชื่อบุตรผู้เยาว์ท้ายหนังสือ โดยอ้างว่าขออนุญาตบุตรผู้เยาว์แล้ว ทั้งที่บุตรผู้เยาว์เบิกความว่า ทราบว่าจำเลยไม่อยากให้โจทก์ได้สัญชาติไทย เคยจะช่วยจำเลย แต่ก็ไม่ได้ช่วย สุดท้ายไม่ทราบว่าเรื่องดังกล่าวเป็นอย่างไร ไม่เคยเห็นเอกสารดังกล่าวมาก่อน จึงเป็นการกระทำที่มีเจตนาไม่สุจริตแก่โจทก์ซึ่งเป็นสามี รวมถึงการแจ้งสถานเอกอัครราชทูตว่า โจทก์ดูแลบุตรผู้เยาว์ไม่ดี มีพฤติกรรมทางเพศไม่เหมาะสมกับบุตรผู้เยาว์ จนสถานเอกอัครราชทูตส่งเจ้าหน้าที่ชื่อนาง Sharon มาตรวจสอบความเป็นอยู่ของบุตรผู้เยาว์ แม้จำเลยฎีกาอ้างว่าไม่เคยไปแจ้งสถานเอกอัครราชทูต ให้กระทำการเช่นนั้น จำเลยมีหนทางอื่นที่จะทำได้ เช่น ยื่นคำร้องต่อศาล ซึ่งข้อฎีกาของจำเลยข้อนี้จำเลยเพิ่งยกขึ้นอ้าง ไม่เคยให้การหรือนำสืบไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาโดยชอบในศาลล่างทั้งสอง ทั้งขัดต่อเหตุผลว่า หากจำเลยมิได้ทำ เหตุใดสถานเอกอัครราชทูตจึงส่งเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบความเป็นอยู่ของบุตรผู้เยาว์ เหตุใดเจ้าหน้าที่ดังกล่าวจึงต้องทำหนังสือชี้แจงจ่าหน้าซองถึงจำเลย คงไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์เป็นผู้แจ้งให้ตรวจสอบเอง พฤติการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนเป็นการกระทำตามอำเภอใจ ปราศจากความไตร่ตรองถึงความเหมาะสมทั้งที่จำเลยเองก็มีการศึกษาที่ดี ไม่มีเหตุผลอันสมควร ทำให้เห็นเจตนาของจำเลยว่าต้องการทำลายทั้งชื่อเสียง ภาพลักษณ์ สถานะ และที่สำคัญคือสิทธิที่โจทก์พึงได้รับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งกระทบต่อความเป็นอยู่ อิสระในการใช้ชีวิต ทำให้โจทก์ได้รับความเดือดร้อนเกินสมควร เป็นการคุกคามโจทก์อย่างต่อเนื่องและหลายครั้ง โดยปราศจากความรัก ความปรารถนาดีต่อกันที่จะอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาต่อไปได้ การกระทำของจำเลยเป็นปฎิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง ถึงขนาดที่ทำให้โจทก์เดือดร้อนเกินควรในเมื่อเอาสภาพ ฐานะ และความเป็นอยู่ฉันสามีภริยามาคำนึงประกอบ นอกจากนี้ศาลอุทธรณ์ได้ให้เหตุผลโดยละเอียดชัดแจ้งถึงเหตุหย่าระหว่างโจทก์จำเลยนอกจากที่กล่าวมาแล้ว ซึ่งศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ไม่จำต้องวินิจฉัยซ้ำอีก พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมีน้ำหนักกว่าพยานหลักฐานจำเลย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง ถึงขนาดทำให้โจทก์เดือดร้อนเกินสมควร โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องหย่าจำเลยได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1516 (6) ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น เมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้วจึงไม่จำต้องวินิจฉัยว่ามีเหตุหย่าอื่นตามฟ้องดังคำแก้ฎีกาของโจทก์อีกหรือไม่ เพราะไม่ทำให้ผลแห่งคดีเปลี่ยนแปลงไป
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการที่สองว่า ที่ดินโฉนดเลขที่ 47457, 244687, 246434 และ 246435 เป็นสินสมรสหรือไม่ เห็นว่า โจทก์จำเลยจดทะเบียนสมรสกันที่ประทศไทย เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2541 จำเลยทำสัญญาซื้อที่ดินทั้งสี่แปลงจากกรมบังคับคดีและทำสัญญากู้ยืมเงินจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2545 โดยตกลงยินยอมให้หักบัญชีเงินเดือนที่ได้รับจากบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) ที่จำเลยทำงานอยู่ โดยจำเลยเป็นผู้ดำเนินการซื้อเองตั้งแต่ต้น ได้แก่ ประมูล ทำสัญญา กู้เงิน หักเงินเดือน จำเลยเบิกความตอบทนายจำเลยถามติงอ้างว่า นางอำไพให้เงินก้อนมาไถ่ถอนจำนองตั้งแต่ปี 2542 แต่โจทก์ไม่ยอมออกจากบ้าน และไม่ชำระค่าใช้จ่ายในบ้านทำให้จำเลยต้องนำเงินมารดาไปใช้จ่ายในบ้านก่อนนั้น ฟังดูเลื่อนลอยว่า เหตุใดจำเลยจึงไม่นำเงินดังกล่าวไปไถ่ถอนจำนองปิดบัญชี กลับนำไปใช้อย่างอื่นก่อน ทั้งที่จำเลยมีรายได้พอจะเสียค่าใช้จ่ายในบ้าน และยอมเสียดอกเบี้ยไปเพื่อเหตุใด อีกทั้งจำเลยเพิ่งมาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งสี่แปลงนี้แก่นางอำไพภายหลังโจทก์ฟ้องหย่าและแบ่งสินสมรสในคดีนี้จึงเป็นพิรุธ ทั้งการที่อ้างว่านางอำไพต้องการที่ดินดังกล่าวไปก่อสร้างโกดังเก็บสินค้าเนื่องจากมีโรงงานอยู่ใกล้ที่ดินนี้ แต่สุดท้ายหลังจากซื้อแล้วนางอำไพก็ไม่ได้ก่อสร้างโกดังแต่อย่างใด โดยจำเลยเบิกความอ้างว่า นางอำไพเพิ่งทราบภายหลังจากไปตรวจสอบที่ดินว่า เป็นที่ดินตาบอด ไม่มีทางออกสู่ทางสาธารณะจึงไม่สร้างโกดังสินค้า ซึ่งขัดต่อเหตุผล ว่าเหตุใดนางอำไพซึ่งมีธุรกิจการค้า มีโรงงานผลิตสินค้าประเภทอะลูมิเนียม มีบัญชีเงินฝากและที่ดินมากมาย จึงไม่ซื้อที่ดินเองและไม่ตรวจสอบที่ดินให้ดีก่อนว่าเป็นที่ดินมีสภาพเช่นไร ต่างจากที่ดิน และอสังหาริมทรัพย์อื่น ๆ ซึ่งโจทก์เองก็ไม่ได้ฎีกาโต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่วินิจฉัยว่า เป็นเงินของนางอำไพเป็นผู้ซื้อ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยเป็นผู้ซื้อที่ดินทั้งสี่แปลงดังกล่าวด้วยเงินตนเอง เมื่อที่ดินทั้งสี่แปลงได้มาระหว่างสมรส จึงเป็นสินสมรสตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1474 โจทก์มีสิทธิกึ่งหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมานั้นชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยในข้อนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการที่สามว่า บัญชีเงินฝากธนาคารเอชเอสบีซี (HSBC) เลขที่ 001 43861x xxx และ 001 43861x xxx สาขากรุงเทพ ที่เป็นชื่อบัญชีของโจทก์ โจทก์ได้บรรยายฟ้องว่าบัญชีเงินฝากดังกล่าวเป็นสินสมรส แต่ศาลอุทธรณ์มิได้วินิจฉัยประเด็นดังกล่าวเป็นการไม่ชอบหรือไม่ โจทก์บรรยายฟ้องว่า บัญชีเงินฝากในธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) 7 บัญชี และบัญชีเงินฝากธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด (มหาชน) 1 บัญชีของจำเลย กับบัญชีเงินฝากธนาคารเอชเอสบีซี (HSBC) 1 บัญชีของโจทก์ เป็นสินสมรส และขอแบ่งสินสมรสดังกล่าวมาในคำขอท้ายฟ้อง จำเลยให้การขอให้ยกฟ้องและฟ้องแย้งเฉพาะประเด็นค่าอุปการะเลี้ยงดูและอำนาจปกครอง ไม่ได้โต้แย้งว่าบัญชีเงินฝากของโจทก์ดังกล่าวไม่เป็นสินสมรส ข้อเท็จจริงจึงฟังยุติว่า เงินฝากดังกล่าวซึ่งรวมเงินฝากในธนาคารเอชเอสบีซี (HSBC) เป็นสินสมรส ซึ่งคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ก็ขอให้แบ่งสินสมรสดังกล่าวให้โจทก์ครึ่งหนึ่ง การที่ศาลอุทธรณ์ไม่พิพากษาให้แบ่งสินสมรสในส่วนนี้ จึงเป็นการไม่ชอบ ฎีกาของจำเลยประการนี้ฟังขึ้น
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยประการต่อไปว่า โจทก์หรือจำเลยสมควรเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์ เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1566 บัญญัติว่า "บุตรซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะ ต้องอยู่ใต้อำนาจปกครองของบิดามารดา" เมื่อความปรากฏว่านางสาว อ. บุตรของโจทก์จำเลย เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 2539 เมื่อนับถึงระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา นางสาว อ. อายุ 20 ปีเศษแล้ว ซึ่งบรรลุนิติภาวะ และพ้นสภาพแห่งความเป็นผู้เยาว์ และไม่จำต้องอยู่ใต้อำนาจปกครองของบิดามารดา อำนาจปกครองของโจทก์จำเลยย่อมหมดไป ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1580 ดังนี้ จึงไม่มีประโยชน์ที่จะพิจารณาว่า อำนาจปกครองควรอยู่กับโจทก์หรือจำเลย ดังที่จำเลยฎีกา ยกฎีกาของจำเลยประการนี้
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยประการสุดท้ายว่า โจทก์ต้องจ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูจำเลยและบุตรผู้เยาว์หรือไม่ เห็นว่า ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยให้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์อยู่กับโจทก์เรื่อยมาจนกระทั่งถึงบรรลุนิติภาวะในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา โจทก์ย่อมหมดหน้าที่ที่จะให้การอุปการะเลี้ยงดูบุตรผู้เยาว์อีก ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1564 วรรคหนึ่ง สำหรับค่าอุปการะเลี้ยงดูจำเลยนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1526 บัญญัติไว้ว่า ในคดีหย่า ถ้าเหตุแห่งการหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพียงแต่ฝ่ายเดียว และการหย่าทำให้อีกฝ่ายยากจนลง เพราะไม่มีรายได้พอจากทรัพย์สินหรือจากการงานตามที่เคยทำอยู่ระหว่างสมรส อีกฝ่ายนั้นจะขอให้ฝ่ายที่ต้องรับผิดจ่ายค่าเลี้ยงชีพให้ได้ คดีนี้เมื่อวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำการเป็นปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยากันอย่างร้ายแรง ทำให้ไม่สามารถอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้ อันเป็นความผิดของจำเลย จำเลยจึงไม่อาจเรียกค่าเลี้ยงชีพภายหลังจากการหย่าได้ แต่อย่างไรก็ตาม จำเลยสามารถเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูก่อนฟ้องและจนถึงศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ ตามฟ้องแย้งจำเลยขอให้โจทก์จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูนับแต่เดือนมีนาคม 2553 แต่ฎีกาของจำเลยกลับขอให้จ่ายค่าอุปการะเลี้ยงดูนับแต่เดือนสิงหาคม 2549 ย้อนขึ้นไปนับแต่เดือนที่โจทก์ออกจากบ้าน อย่างไรก็ตามสิทธิในการได้รับค่าอุปการะเลี้ยงดู ถึงมิได้ขอ ศาลก็มีอำนาจกำหนดให้ได้ เมื่อพิจารณาค่าใช้จ่ายที่จำเลยเรียกรวมกันมามีค่าใช้จ่ายในส่วนของบุตรผู้เยาว์รวมมาด้วยหลายรายการ ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยให้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์อยู่กับโจทก์เรื่อยมาจนกระทั่งบรรลุนิติภาวะ จึงไม่จำต้องกำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรให้โจทก์ต้องชำระอีกแล้วนั้น จึงเหลือค่าใช้จ่ายไม่กี่รายการที่ไม่ใช่ค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร สำหรับค่าอุปการะเลี้ยงดูจำเลยนั้น ก็ยังปรากฏว่าโจทก์ยังคงจ่ายค่าที่อยู่อาศัยให้จำเลยมาตลอด ในส่วนของค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่ไม่รวมของผู้เยาว์ ก็ไม่ปรากฏว่าจำนวนมากเกินกว่าที่จำเลยจะจ่ายได้ เพราะจำเลยมีกิจการของครอบครัวเดิม มีเงินเก็บ มีรายได้จากบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) จนเกษียณ เมื่อคำนึงถึงความสามารถของผู้มีหน้าที่ต้องให้ ฐานะของผู้รับ และพฤติการณ์แห่งกรณีแล้ว ฐานะของจำเลยไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าโจทก์ กรณีจึงเห็นควรไม่กำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูจำเลยให้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
อนึ่ง เพื่อไม่ให้มีปัญหาในชั้นบังคับคดี ศาลฎีกาเห็นสมควรระบุให้ชัดแจ้งว่า เงินฝากในธนาคารที่มีชื่อโจทก์จำเลยตามฟ้องรวม 9 บัญชี กับที่ดินมีโฉนด 4 แปลง พร้อมสิ่งปลูกสร้าง การแบ่งที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างให้ดำเนินการตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1364 นอกจากนี้ได้ความจากพยานหลักฐานว่า การรับเงินเดือนของโจทก์มีการให้จ่ายเงินในต่างประเทศบางส่วน และมีการโอนเงินจากประเทศไทยไปต่างประเทศ ดังนั้น หากมีสินสมรสอื่นนอกจากที่โจทก์กล่าวมาในฟ้อง แต่จำเลยไม่ได้ฟ้องแย้งเข้ามา ก็ไม่ตัดสิทธิจำเลยที่จะฟ้องเรียกร้องขอแบ่งสินสมรสเป็นคดีใหม่อีกต่างหาก
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากกัน ให้แบ่งสินสมรสคือ บัญชีเงินฝากธนาคารกรุงเทพจำกัด (มหาชน) เลขที่ 101 287 xxx x เลขที่ 101 563 xxx x เลขที่ 101727 xxx x เลขที่ 196 210 xxx x เลขที่ 225 029 xxx x เลขที่ 225 200 xxx x และเลขที่ 198 451 xxx x ที่มีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของบัญชี บัญชีเงินฝากธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด (มหาชน) เลขที่ 588 100 xxx x ที่มีชื่อจำเลยเป็นเจ้าของบัญชี และบัญชีเงินฝากธนาคารเอชเอสบีซี (HSBC) เลขที่ 001 43861x xxx และ 001 43861x xxx ที่มีชื่อโจทก์เป็นเจ้าของ ให้แก่โจทก์และจำเลยคนละกึ่งหนึ่ง ให้จำเลยแบ่งที่ดินโฉนดเลขที่ 47457, 244687, 246434 และ 246435 พร้อมสิ่งปลูกสร้างทั้ง 4 แปลง ให้แก่โจทก์กึ่งหนึ่ง โดยให้ดำเนินการตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1364 คำขออื่นของโจทก์นอกจากนี้ให้ยก และยกฟ้องแย้งจำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลในส่วนฟ้องและฟ้องแย้งให้เป็นพับ แต่ไม่ตัดสิทธิจำเลยฟ้องแบ่งสินสมรสนอกจากที่โจทก์กล่าวมาในฟ้อง
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Deux leçons pour les étrangers divorçant en Thaïlande. Premièrement, un tribunal thaïlandais ne prend en considération un divorce de nationalité mixte que lorsque l'on prouve que les lois nationales des deux époux permettent un divorce ; le mari a fait valoir la loi de New York, et les motifs ont ensuite été évalués en vertu de la loi thaïlandaise. Deuxièmement, des faits qui portent atteinte à la nationalité ou à la situation d'immigration d'un époux, ou des allégations sans fondement concernant des abus auprès d'une ambassade, peuvent eux-mêmes constituer un motif de divorce en tant que hostilité grave au sens de l'article 1516 (6) du CCC, et l'époux responsable perd toute prétention à une pension alimentaire après le divorce. La pension alimentaire pour la période allant jusqu'à la prononciation définitive du divorce reste possible, et le tribunal peut la fixer de sa propre initiative, mais testament Ne pas agir de la sorte lorsque les moyens du demandeur sont équivalents à ceux de l'autre partie. Les biens acquis pendant le mariage au moyen du salaire d'un des époux sont partagés à parts égales et les transferts vers les proches après le dépôt de la demande d'annulation seront considérés avec suspicion.
ชาวต่างชาติที่หย่าในประเทศไทยควรทราบสองประการ ประการแรก ศาลไทยจะพิจารณาคดีหย่าระหว่างคู่สมรสต่างสัญชาติต่อเมื่อได้ความว่ากฎหมายสัญชาติของทั้งสองฝ่ายยอมให้หย่าได้ ในคดีนี้สามีนำสืบกฎหมายรัฐนิวยอร์ก แล้วศาลจึงพิจารณาเหตุหย่าตามกฎหมายไทย ประการที่สอง การกระทำที่มุ่งทำลายสถานะทางสัญชาติหรือสิทธิการพำนักของคู่สมรส หรือการแจ้งข้อกล่าวหาเรื่องการล่วงละเมิดต่อสถานเอกอัครราชทูตโดยไม่มีมูล อาจเป็นเหตุหย่าในฐานะปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6) และฝ่ายที่ถูกชี้ว่าผิดย่อมเสียสิทธิเรียกค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่า ค่าอุปการะเลี้ยงดูสำหรับช่วงก่อนหย่าถึงที่สุดยังเรียกได้ และศาลกำหนดให้ได้เองแม้มิได้ขอ แต่จะไม่กำหนดให้หากฐานะของผู้ขอไม่ยิ่งหย่อนกว่าอีกฝ่าย ทรัพย์สินที่ซื้อระหว่างสมรสด้วยเงินเดือนของฝ่ายหนึ่งต้องแบ่งเท่ากันไม่ว่าจะมีชื่อผู้ใด และการโอนให้ญาติหลังถูกฟ้องจะถูกมองว่าเป็นพิรุธ
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Un tribunal thaïlandais peut-il divorcer entre un citoyen américain et un citoyen thaïlandais qui ont épousé l’un l’autre à l’étranger ? ศาลไทยพิพากษาให้ชาวอเมริกันกับคนไทยที่จดทะเบียนสมรสในต่างประเทศหย่ากันได้หรือไม่
Oui. Dans la décision 8151/2560, les époux se sont mariés à New York en 1993 et ont réenregistré leur mariage en Thaïlande. Le mariage était valide en vertu de l’article 20 de la loi sur le conflit des lois B.E. 2481 car il était effectué selon la forme du lieu de célébration et parce que le mari a prouvé que la loi new-yorkaise et la loi thaïlandaise permettent le divorce, le tribunal thaïlandais a pu statuer sur la cause en appliquant la loi thaïlandaise aux motifs prévus à l’article 27 de cette loi. La Cour suprême a alors accordé le divorce pour hostilité grave en vertu de l’article 1516 (6) de la loi CCC.
ได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8151/2560 คู่สมรสจดทะเบียนสมรสที่รัฐนิวยอร์กในปี 2536 (ค.ศ. 1993) และจดทะเบียนอีกครั้งในประเทศไทย การสมรสสมบูรณ์ตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย พ.ศ. 2481 มาตรา 20 เพราะทำถูกต้องตามแบบของประเทศที่สมรส และเมื่อสามีนำสืบได้ว่าทั้งกฎหมายรัฐนิวยอร์กและกฎหมายไทยยอมให้หย่าได้ ศาลไทยจึงมีอำนาจพิจารณาคดี โดยเหตุหย่าเป็นไปตามกฎหมายไทยตามมาตรา 27 ศาลฎีกาจึงพิพากษาให้หย่าด้วยเหตุปฏิปักษ์ต่อการเป็นสามีภริยาอย่างร้ายแรงตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (6)
Le conjoint responsable peut-il recevoir une pension alimentaire après un divorce thaïlandais ? คู่สมรสฝ่ายที่เป็นฝ่ายผิดจะได้รับค่าเลี้ยงชีพหลังหย่าในประเทศไทยหรือไม่
Non. La décision 8151/2560 cite l'article 1526 du CCC : les pensions alimentaires ne sont accordées que lorsque le motif du divorce est la faute d'un seul des époux et que le divorce prive l'autre époux de ses moyens de subsistance. La femme dont l'hostilité grave a été la cause du divorce ne pouvait pas prétendre à des pensions alimentaires après le divorce. Elle pouvait néanmoins prétendre à une pension alimentaire entre époux pour la période précédant l'action et jusqu'à la décision définitive de divorce, et le tribunal peut fixer cette pension alimentaire en vertu de l'article 1598/38, même si elle n'avait pas été demandée, mais les faits montrent que ses moyens étaient inférieurs à ceux de son époux, de sorte qu'aucune pension n'a été accordée.
ไม่ได้ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8151/2560 ยก ป.พ.พ. มาตรา 1526 ว่าค่าเลี้ยงชีพเรียกได้เฉพาะเมื่อเหตุหย่าเป็นความผิดของคู่สมรสฝ่ายเดียวและการหย่าทำให้อีกฝ่ายยากจนลง ภริยาซึ่งการกระทำอันเป็นปฏิปักษ์อย่างร้ายแรงของตนเป็นเหตุหย่า จึงเรียกค่าเลี้ยงชีพภายหลังการหย่าไม่ได้ แต่ยังเรียกค่าอุปการะเลี้ยงดูระหว่างสามีภริยาสำหรับช่วงก่อนฟ้องจนถึงศาลพิพากษาถึงที่สุดให้หย่าได้ และศาลกำหนดให้ได้ตามมาตรา 1598/38 แม้มิได้ขอ แต่ตามข้อเท็จจริงฐานะของภริยาไม่ยิ่งหย่อนกว่าสามี ศาลจึงไม่กำหนดให้
La propriété immobilière achetée au nom de ma femme thaïlandaise pendant le mariage fait-elle partie des biens matrimoniaux ? ที่ดินที่ซื้อในชื่อภริยาชาวไทยระหว่างสมรสเป็นสินสมรสหรือไม่
En général, oui. Dans la décision 8151/2560, quatre parcelles achetées par la femme en 2545 (2002) lors d’une vente aux enchères du Département de l’exécution des décisions judiciaires, financée par un prêt bancaire remboursé sur son salaire, ont été considérées comme faisant partie de la propriété conjugale en vertu de l’article 1474 du Code civil parce qu’elles avaient été acquises pendant le mariage, et le mari américain a reçu la moitié. Ses prétentions selon lesquelles sa mère avait fourni les fonds et sa cession des parcelles à sa mère après le début de la procédure ont été rejetées comme peu plausibles. La Cour suprême a ordonné que les terres soient divisées en vertu de l’article 1364.
โดยหลักเป็นสินสมรส ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8151/2560 ที่ดิน 4 แปลงที่ภริยาซื้อในปี 2545 (ค.ศ. 2002) จากการขายทอดตลาดของกรมบังคับคดีด้วยเงินกู้ธนาคารที่ผ่อนชำระจากเงินเดือนของตน ศาลถือว่าเป็นสินสมรสตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 เพราะได้มาระหว่างสมรส สามีชาวอเมริกันจึงมีสิทธิกึ่งหนึ่ง ข้ออ้างว่ามารดาเป็นผู้ให้เงิน และการโอนที่ดินให้มารดาหลังจากถูกฟ้อง ศาลเห็นว่าขัดต่อเหตุผลและเป็นพิรุธ ศาลฎีกาให้แบ่งที่ดินโดยดำเนินการตามมาตรา 1364
Que se passe-t-il de la garde des enfants si l’enfant atteint l’âge de 20 ans pendant le divorce ? หากบุตรอายุครบ 20 ปีระหว่างการพิจารณาคดีหย่า อำนาจปกครองจะเป็นอย่างไร
La question disparaît. Dans la décision 8151/2560, la fille atteignait l'âge de 20 ans alors que l'appel devant la Cour suprême était en cours. Conformément à l'article 1566 du Code de la famille, un enfant n'est soumis à la puissance parentale que lorsqu'il est mineur, et conformément à l'article 1580, la puissance parentale prend fin à l'âge de la majorité, donc la Cour suprême a refusé de trancher qui devrait en être le titulaire. Le devoir du parent de subvenir aux besoins de l'enfant en vertu de l'article 1564 avait également pris fin, de sorte qu'aucune pension alimentaire n'a été ordonnée pour l'avenir.
ประเด็นนั้นย่อมตกไป ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8151/2560 บุตรสาวอายุครบ 20 ปีระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1566 บุตรอยู่ใต้อำนาจปกครองของบิดามารดาเฉพาะขณะยังไม่บรรลุนิติภาวะ และตามมาตรา 1580 อำนาจปกครองสิ้นสุดเมื่อบรรลุนิติภาวะ ศาลฎีกาจึงไม่วินิจฉัยว่าอำนาจปกครองควรอยู่กับฝ่ายใด และหน้าที่อุปการะเลี้ยงดูบุตรตามมาตรา 1564 สิ้นสุดลงด้วย จึงไม่กำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรสำหรับอนาคต
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต