Le conjoint qui admet l’existence de biens matrimoniaux mais affirme qu’ils ont été vendus porte la charge de la preuve คู่สมรสที่รับว่าเคยมีสินสมรสแต่อ้างว่าจำหน่ายไปแล้ว เป็นฝ่ายมีภาระการพิสูจน์
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. Dans une action de division sin somros La charge de la preuve suit les arguments présentés. Le défendeur qui nie l'existence des biens doit donc le prouver ; celui qui admet leur existence mais plaide ultérieurement à leur disposition doit prouver que ce nouveau fait existe en vertu de l'article 84/1 du Code de procédure civile. Un tribunal d'appel peut réattribuer une charge que le tribunal de première instance a placée de manière erronée. 2. Une défense qui ne précise pas quels biens sont familiaux, personnels ou meubles ne peut être acceptée selon l'article 177, paragraphe 2 du Code de procédure civile et est considérée comme une admission. 3. Une affirmation non prouvée selon laquelle les meubles meubles ont été vendus est considérée comme une disposition à l'avantage exclusif du conjoint. CCC article 1534, donc le bien est réputé encore existant aux fins de la division. 4. Les biens douteux sont présumés être des somros au sens du CCC article 1474 paragraphe deux, à moins que le conjoint qui affirme le contraire ne prouve avoir acquis le bien ; autres dispositions applicables : article 84/1 du Code de procédure civile ; article 177, paragraphe deux, du Code de procédure civile ; article 6 de la loi sur les tribunaux pour mineurs et la famille et la procédure pour mineurs et la famille B.E. 2553 ; article 6 de la loi sur les tribunaux pour mineurs et la famille et la procédure pour mineurs et la famille B.E. 2553 ; article 182/1, paragraphe deux.
1. ในคดีฟ้องขอแบ่งสินสมรส ภาระการพิสูจน์ย่อมเป็นไปตามคำฟ้องและคำให้การ หากจำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสดังที่โจทก์กล่าวอ้างเลย ภาระการพิสูจน์ตกแก่โจทก์ แต่หากจำเลยให้การรับว่าเคยมีสินสมรสนั้นอยู่โดยยกข้อต่อสู้ว่าได้จำหน่ายไปแล้ว เป็นการกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ ภาระการพิสูจน์ตกแก่จำเลยตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 ประกอบ พ.ร.บ. ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 หากศาลชั้นต้นกำหนดภาระการพิสูจน์ไม่ถูกต้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษมีอำนาจกำหนดใหม่ให้ถูกต้องได้ 2. คำให้การที่ไม่แยกแยะว่าทรัพย์รายการใดเป็นของครอบครัว สินส่วนตัว หรือสินสมรส เป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง ถือว่ารับข้อเท็จจริงตามฟ้อง ส่วนรายการที่ไม่ได้ให้การถึงเลยถือว่ายอมรับและต้องห้ามมิให้นำพยานเข้าสืบเป็นอย่างอื่น 3. การอ้างลอย ๆ ว่าจำหน่ายสินสมรสไปแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐาน ถือเป็นการจำหน่ายไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์สินนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งตามมาตรา 1533 4. กรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินใดเป็นสินสมรสหรือไม่ ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส ฝ่ายที่อ้างเป็นอย่างอื่นต้องนำสืบหักล้างด้วยพยานหลักฐานเกี่ยวกับการได้มาซึ่งทรัพย์นั้น
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Le demandeur a intenté une action contre le défendeur pour divorce, autorité parentale sur leur fils et la division de biens matrimoniaux (sin somros) était estimé à 198 306 929,50 THB, plus les pensions alimentaires et les frais d’entretien des enfants. Le défendeur a rejeté la demande. Le tribunal de première instance a statué sur le divorce et a divisé plusieurs parcelles de terrain, deux condominium les unités et une statuette d’or, mais a rejeté la demande concernant les véhicules, le bétail, le bois et les amulettes. La Cour d’appel des affaires spécialisées, division Jeunesse et Famille, a ajouté ces articles : le bétail (ou 750 000 THB), le bois (ou 1 500 000 THB), douze véhicules et une liste d’amulettes, chacun divisé en deux parties. Le défendeur a fait appel avec autorisation. La Cour suprême a confirmé cette décision. La charge de la preuve suit les plaidoiries, et la cour d’appel peut corriger une allocation erronée. Étant donné que le défendeur a admis l’existence des biens et a plaidé que ceux-ci avaient été vendus depuis, plutôt que de nier qu’ils n’existaient jamais, le défendeur a dû prouver ce fait nouveau en vertu de l’article 84/1 du Code de procédure civile. Les plaidoiries qui n’indiquaient pas quels véhicules ou bois étaient de propriété familiale, personnelle ou des sin somros étaient non claires en vertu de l’article 177, paragraphe 2 et étaient considérées comme des aveux. Une simple affirmation selon laquelle le sin somros aurait été vendu a été traitée comme une cession à des fins exclusives en vertu de l’article 1534 du CCC, de sorte que les actifs étaient considérés comme toujours existants. Les amulettes relevaient de la présomption de sin somros prévue à l’article 1474, deuxième alinéa du CCC, laquelle n’a pas pu être infirmée par le défendeur, qui n’a pas témoigné.
โจทก์ฟ้องจำเลยต่อศาลเยาวชนและครอบครัวขอหย่า ขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์ ขอแบ่งสินสมรสกึ่งหนึ่งคิดเป็นเงิน 198,306,929.50 บาท พร้อมค่าเลี้ยงชีพและค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่า มีคำสั่งเรื่องอำนาจปกครองและค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร และให้แบ่งที่ดินหลายแปลง ห้องชุดสองห้อง และพระรูปหล่อทองคำคนละกึ่งหนึ่ง แต่ยกคำขอในส่วนรถยนต์ วัว ไม้ และพระเครื่อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้ให้แบ่งทรัพย์เหล่านั้นด้วย คือ วัว (หรือเงิน 750,000 บาท) ไม้แผ่นและไม้ซุง (หรือเงิน 1,500,000 บาท) รถยนต์ รถจักรยานยนต์ รถแทรกเตอร์ และพระเครื่องตามรายการ คนละกึ่งหนึ่ง จำเลยได้รับอนุญาตให้ฎีกาโดยอ้างว่าทรัพย์ดังกล่าวไม่ใช่สินสมรส ศาลฎีกาพิพากษายืน โดยวินิจฉัยว่าภาระการพิสูจน์ย่อมเป็นไปตามคำฟ้องและคำให้การ และศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษมีอำนาจกำหนดภาระการพิสูจน์ใหม่ให้ถูกต้องได้ หากจำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสเลย ภาระการพิสูจน์ตกแก่โจทก์ แต่เมื่อจำเลยรับว่าเคยมีและอ้างว่าจำหน่ายไปแล้ว เป็นการกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ ภาระการพิสูจน์ตกแก่จำเลยตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 คำให้การที่ไม่แยกแยะว่ารถหรือไม้รายการใดเป็นของครอบครัว สินส่วนตัว หรือสินสมรส เป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตามมาตรา 177 วรรคสอง ถือว่ารับตามฟ้อง การอ้างลอย ๆ ว่าจำหน่ายสินสมรสไปแล้วถือเป็นการจำหน่ายเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์ยังคงมีอยู่เพื่อแบ่ง ส่วนพระเครื่องเข้าข้อสันนิษฐานตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ซึ่งจำเลยที่ไม่มาเบิกความไม่อาจหักล้างได้
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Les époux se sont mariés le 2 avril 2008, ont un fils et vivaient à Songkhla. En février 2017, après une dispute, la plaignante a quitté le domicile avec l’enfant à Bangkok et Samut Prakan et n’est jamais revenue. La plaignante a intenté une action en divorce, en droit exclusif de garde des enfants, et en partage de la propriété conjugale d’un montant de 198 306 929,50 THB, ainsi que d’une pension alimentaire et d’une pension alimentaire pour enfants. Le défendeur a rejeté la demande. Demandes concernant quatre parcelles privées partenariat Les actions n’ont pas été acceptées. Le tribunal de première instance a accordé le divorce pour séparation de plus de trois ans, ordonné le partage des responsabilités parentales avec le demandeur, a fixé la résidence et l’éducation des enfants, a fixé une pension alimentaire pour l’enfant et a divisé de manière égale plusieurs parcelles, deux appartements en copropriété et une statue en or, rejetant le reste. Les deux parties ont fait appel. La Cour d’appel des affaires spécialisées, division Jeunesse et Famille, a ajusté la pension alimentaire, a annulé la division des quatre parcelles appartenant à des tiers et a ordonné au défendeur de diviser en deux les animaux (ou payer 750 000 THB), les bois (ou payer 1 500 000 THB), douze véhicules et une liste d’amulets. Le défendeur a obtenu une autorisation d’appel quant à savoir si ces biens constituaient des sin somros.
โจทก์กับจำเลยจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2551 มีบุตรชายหนึ่งคน พักอาศัยอยู่ด้วยกันที่จังหวัดสงขลา ประมาณเดือนกุมภาพันธ์ 2560 เกิดเหตุทะเลาะวิวาท โจทก์พาบุตรผู้เยาว์ออกจากบ้านไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการโดยไม่กลับไปอยู่กินกับจำเลยอีก โจทก์ฟ้องขอหย่า ขอเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียว ขอแบ่งสินสมรสกึ่งหนึ่งซึ่งตีราคาในคำฟ้องเป็นเงิน 198,306,929.50 บาท ค่าเลี้ยงชีพ และค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง ระหว่างพิจารณา ศาลชั้นต้นไม่รับฟ้องในส่วนที่ดินสี่แปลงที่มีชื่อบุคคลภายนอกถือกรรมสิทธิ์และหุ้นในห้างหุ้นส่วนจำกัด และโจทก์สละประเด็นที่ดินอีกหนึ่งแปลง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่าด้วยเหตุแยกกันอยู่เกินสามปี ให้ใช้อำนาจปกครองร่วมกันโดยโจทก์กำหนดถิ่นที่อยู่และการศึกษาของบุตร กำหนดค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตร และให้แบ่งที่ดินหลายแปลง ห้องชุดสองห้อง และพระรูปหล่อทองคำคนละกึ่งหนึ่ง คำขออื่นให้ยก คู่ความทั้งสองฝ่ายอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้ค่าอุปการะเลี้ยงดู ยกคำพิพากษาส่วนที่แบ่งที่ดินสี่แปลงของบุคคลภายนอก และให้จำเลยแบ่งวัวในฟาร์ม (หรือชำระเงิน 750,000 บาท) ไม้แผ่นและไม้ซุง (หรือชำระเงิน 1,500,000 บาท) รถยนต์ รถแทรกเตอร์ และรถจักรยานยนต์รวมสิบสองคัน กับพระเครื่องตามรายการ ให้โจทก์กึ่งหนึ่ง จำเลยได้รับอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาว่ารถ วัว ไม้ และพระเครื่องเป็นสินสมรสหรือไม่
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. Dans une action visant à diviser les biens acquis illicitement, la charge de la preuve suit les arguments présentés. Le défendeur qui nie l'existence de ces biens est tenu de les prouver ; celui qui admet leur existence mais plaide ultérieurement à leur disposition doit prouver cette nouvelle réalité en vertu de l'article 84/1 du Code de procédure civile. Un tribunal d'appel peut réattribuer une charge que le tribunal de première instance a mal répartie. 2. Une défense qui ne précise pas quels éléments sont des biens familiaux, personnels ou acquis illicitement est inexacte au sens de l'article 177, deuxième alinéa, du Code de procédure civile et constitue une admission. 3. Une affirmation non prouvée selon laquelle les biens acquis illicitement étaient des sin somros est considérée comme une disposition en faveur du seul époux conformément à l'article 1534 du CCC ; l'actif est donc présumé encore existant pour une division. 4. Les biens douteux sont présumés être des sin somros au sens de l'article 1474, deuxième alinéa, du CCC sauf si le conjoint qui affirme le contraire prouve leur acquisition. D’autres dispositions applicables : article 84/1 du Code de procédure civile ; article 177, paragraphe deux, du Code de procédure civile ; loi sur les tribunaux de la jeunesse et de la famille et sur la procédure en matière de jeunesse et de famille B.E. 2553, article 6 ; loi sur les tribunaux de la jeunesse et de la famille et sur la procédure en matière de jeunesse et de famille B.E. 2553, article 182/1, paragraphe deux.
1. ในคดีฟ้องขอแบ่งสินสมรส ภาระการพิสูจน์ย่อมเป็นไปตามคำฟ้องและคำให้การ หากจำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสดังที่โจทก์กล่าวอ้างเลย ภาระการพิสูจน์ตกแก่โจทก์ แต่หากจำเลยให้การรับว่าเคยมีสินสมรสนั้นอยู่โดยยกข้อต่อสู้ว่าได้จำหน่ายไปแล้ว เป็นการกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ ภาระการพิสูจน์ตกแก่จำเลยตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 ประกอบ พ.ร.บ. ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 หากศาลชั้นต้นกำหนดภาระการพิสูจน์ไม่ถูกต้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษมีอำนาจกำหนดใหม่ให้ถูกต้องได้ 2. คำให้การที่ไม่แยกแยะว่าทรัพย์รายการใดเป็นของครอบครัว สินส่วนตัว หรือสินสมรส เป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง ถือว่ารับข้อเท็จจริงตามฟ้อง ส่วนรายการที่ไม่ได้ให้การถึงเลยถือว่ายอมรับและต้องห้ามมิให้นำพยานเข้าสืบเป็นอย่างอื่น 3. การอ้างลอย ๆ ว่าจำหน่ายสินสมรสไปแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐาน ถือเป็นการจำหน่ายไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์สินนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งตามมาตรา 1533 4. กรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินใดเป็นสินสมรสหรือไม่ ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส ฝ่ายที่อ้างเป็นอย่างอื่นต้องนำสืบหักล้างด้วยพยานหลักฐานเกี่ยวกับการได้มาซึ่งทรัพย์นั้น
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La Cour suprême, division Jeunesse et Famille, a pris le relais de la charge de la preuve. Cette charge suit les plaidoiries, et un tribunal d’appel peut corriger une allocation erronée. Le refus de reconnaître l’existence des biens laissera le demandeur devoir les prouver, mais le défendeur a accepté leur existence et a plaidé que ceux-ci n’existent plus ; cette admission est accompagnée d’une nouvelle allégation, laquelle, en vertu de l’article 84/1 du Code de procédure civile et de l’article 6 de la loi sur les tribunaux de jeunesse et de la famille B.E. 2553, doit être prouvée par le défendeur. Pour trois véhicules immatriculés au nom du défendeur, la défense n’a rien dit ; ils ont donc été admis ; pour le FJ Cruiser, le défendeur a plaidé une vente pour 2 000 000 THB, un fait à prouver ; pour neuf autres véhicules, la défense a déclaré que certains appartenaient à la famille, que certains étaient déjà vendus et que certains étaient de la propriété personnelle, sans préciser lesquels, une allégation non claire au titre de l’article 177, paragraphe deux, étant traitée comme une admission. Concernant l'affirmation selon laquelle tout avait été vendu, la Cour a cité l'article 1534 du CCC : toute transaction effectuée par un des époux à son seul profit ou avec l'intention de nuire à l'autre ou détruite intentionnellement est réputée encore exister pour la division en vertu de l'article 1533. Ainsi, une simple déclaration de vente était une disposition à profit exclusif et les actifs étaient réputés existants. Quant aux amulets, que le demandeur avait documentés par un registre, des photographies et un relevé de livraison, le défendeur a invoqué la propriété personnelle vendue à des tiers. La Cour a appliqué la présomption prévue à l'article 1474, paragraphe deux, selon laquelle la propriété douteuse est un sin somros. Le seul témoin du défendeur était un expert en amulets qui n'avait aucune connaissance de l'acquisition, et le défendeur n'a pas témoigné, de sorte que la présomption a été écartée. L'appel a été rejeté.
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวเริ่มจากการกำหนดภาระการพิสูจน์ ซึ่งศาลชั้นต้นกำหนดให้ตกแก่โจทก์ ศาลฎีกาอธิบายว่าภาระการพิสูจน์ย่อมเป็นไปตามคำฟ้องและคำให้การ หากศาลชั้นต้นกำหนดไม่ถูกต้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษย่อมมีอำนาจกำหนดใหม่ให้ถูกต้องได้ ข้อแตกต่างสำคัญอยู่ที่ลักษณะของคำให้การสองแบบ หากจำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสเลย โจทก์ต้องเป็นฝ่ายพิสูจน์ แต่ในคดีนี้จำเลยรับว่าเคยมีสินสมรสอยู่และอ้างว่าไม่มีอยู่แล้วในภายหลัง จึงเป็นการรับข้อเท็จจริงตามฟ้องพร้อมกับกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 ประกอบ พ.ร.บ. ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 ฝ่ายที่กล่าวอ้างข้อเท็จจริงใหม่ต้องเป็นฝ่ายพิสูจน์ จากนั้นศาลฎีกานำหลักนี้ไปปรับกับทรัพย์แต่ละประเภท รถยนต์สามคันที่มีชื่อจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ขณะฟ้อง จำเลยไม่ได้ให้การถึง ถือว่ายอมรับและต้องห้ามมิให้นำสืบเป็นอย่างอื่น รถยนต์ FJ CRUISER จำเลยให้การว่าจำหน่ายไปแล้วในราคา 2,000,000 บาท เป็นข้อเท็จจริงใหม่ที่จำเลยต้องพิสูจน์ ส่วนรถอีกเก้าคัน จำเลยให้การว่าบางคันเป็นของครอบครัว บางคันเป็นสินสมรสที่จำหน่ายไประหว่างอยู่กิน บางคันเป็นสินส่วนตัว โดยไม่แยกแยะว่าคันใดเป็นอย่างใด เป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง ประกอบมาตรา 182/1 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าว ถือว่ารับตามฟ้อง สำหรับข้ออ้างว่าจำหน่ายทรัพย์ไปหมดแล้ว ศาลฎีกายกข้อความใน ป.พ.พ. มาตรา 1534 ที่ว่า สินสมรสที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจำหน่ายไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียว จำหน่ายไปโดยเจตนาทำให้อีกฝ่ายเสียหาย หรือจงใจทำลายให้สูญหาย ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์สินนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งตามมาตรา 1533 การอ้างลอย ๆ ว่าขายไปแล้วโดยไม่มีพยานหลักฐาน ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษชอบที่จะถือว่าเป็นการจำหน่ายเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียว ทรัพย์จึงถือเสมือนยังคงมีอยู่ วัวก็เป็นไปในทางเดียวกัน โจทก์มีพยานหลักฐานว่าเป็นผู้ดูแลฟาร์ม จำเลยให้การว่าขายวัวทั้งหมดไปเป็นเงิน 1,000,000 บาท เพราะขาดทุน โดยมิได้ปฏิเสธว่ามิใช่สินสมรสและไม่มีพยานหลักฐานมาสืบ แม้โจทก์เบิกความตอบคำถามค้านว่าวัวตายเพราะโรคระบาดก็ไม่ได้หมายความว่าวัวตายทั้งหมด คำให้การเรื่องไม้ที่ว่าบางส่วนเป็นของบุคคลภายนอก บางส่วนแปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์แล้ว ก็ไม่แยกแยะเช่นกัน จึงถือว่ารับ สำหรับพระเครื่อง โจทก์มีบัญชีคุมพระ ภาพถ่าย และบันทึกการส่งมอบพระเครื่อง 187 องค์ ให้จำเลย จำเลยให้การว่าเป็นสินส่วนตัวและขายให้บุคคลภายนอกไปหมดแล้ว ศาลฎีกานำข้อสันนิษฐานตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ที่ว่า ถ้ากรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินอย่างหนึ่งเป็นสินสมรสหรือมิใช่ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส มาใช้ พยานจำเลยเพียงปากเดียวเป็นผู้ชำนาญการดูพระเครื่องซึ่งไม่รู้เห็นการได้มา ทั้งยื่นบัญชีระบุพยานในวันสืบพยานโดยโจทก์คัดค้าน และตัวจำเลยเองไม่มาเบิกความ ข้อสันนิษฐานจึงไม่ถูกหักล้าง จำเลยต้องแบ่งพระเครื่องเท่าที่นำสืบได้ว่ายังมีอยู่ พิพากษายืน
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
การที่โจทก์ฟ้องว่ามีทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรส อันเป็นสินสมรส โดยโจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์แสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องคดีจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยไม่ได้ให้การถึง จึงถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องของโจทก์แล้ว และต้องห้ามมิให้จำเลยนำพยานเข้าสืบเพื่อเปลี่ยนแปลงแก้ไขให้เห็นเป็นอื่นแต่อย่างใด รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้ารุ่น FJ CRUISER 4.0 สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน ขง 2222 สงขลา โจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์มาแสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยให้การปฏิเสธว่าจำเลยได้จำหน่ายรถยนต์คันดังกล่าวไปแล้วในราคา 2,000,000 บาท ถือว่าจำเลยกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ภาระพิสูจน์ย่อมตกแก่จำเลย และรถแทรกเตอร์ ยี่ห้อฮิตาชิ สีส้ม หมายเลขทะเบียน ตค 2109 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อมิตซูบิชิ สีฟ้า หมายเลขทะเบียน กอ 6156 สงขลา รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีดำ หลายเลขทะเบียน 1 กก สงขลา 9715 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีแดง หมายเลขทะเบียน คพว สงขลา 630 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อซูซูกิ สีดำแดง หมายเลขทะเบียน คยธ สงขลา 680 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน งนษ สงขลา 495 รถยนต์ยี่ห้อ อีซูซุ สีขาว หมายเลขทะเบียน บบ 2320 ปราจีนบุรี และรถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า สีเทา คันหมายเลขทะเบียน นค 5101 พระนครศรีอยุธยา โจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์แสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องคดีจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยให้การปฏิเสธว่า ทรัพย์บางรายการเป็นทรัพย์สินของครอบครัวจำเลย บางรายการเป็นสินสมรสโดยทรัพย์ทั้งหมดถูกจำหน่ายในระหว่างอยู่กินฉันสามีภริยากับโจทก์ บางรายการเป็นสินส่วนตัวของจำเลย หาใช่สินสมรส คำให้การของจำเลยไม่ชัดแจ้งโดยไม่แยกแยะว่ารถยนต์คันใดเป็นของครอบครัวจำเลย เป็นสินสมรส หรือเป็นสินส่วนตัว จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง ถือว่าจำเลยรับเท็จจริงตามคำฟ้องของโจทก์แล้ว
ส่วนที่จำเลยกล่าวอ้างว่าจำหน่ายทรัพย์สินไปหมดแล้วนั้น ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 บัญญัติว่า "สินสมรสที่คู่สมรสฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจำหน่ายไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวก็ดี จำหน่ายไปโดยเจตนาทำให้คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งเสียหายก็ดี... จงใจทำลายให้สูญหายไปก็ดี ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์สินนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งสินสมรสตามมาตรา 1533 ..." จึงชอบที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษจะวินิจฉัยว่าคำให้การที่จำเลยอ้างว่าได้จำหน่ายสินสมรสไปแล้วมาลอย ๆ เป็นการกล่าวอ้างว่าจำเลยจำหน่ายสินสมรสไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวให้ถือเสมือนว่า สินสมรสนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งสินสมรสตามบทบัญญัติดังกล่าว
ตามคำฟ้องโจทก์มีพยานหลักฐานยืนยันได้ว่าขณะอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลย โจทก์เป็นผู้ดูแลฟาร์มวัวทั้งหมด จำเลยให้การปฏิเสธว่า ได้จำหน่ายวัวทั้งหมดไปเป็นเงิน 1,000,000 บาท เนื่องจากประสบภาวะขาดทุน มิได้ปฏิเสธว่ามิใช่สินสมรส เท่ากับจำเลยกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ภาระการพิสูจน์ย่อมตกแก่จำเลย แต่จำเลยไม่มีพยานหลักฐานใด ๆ มานำสืบให้เห็นตามที่กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามคำฟ้อง
ตามคำฟ้องโจทก์มีพยานหลักฐานยืนยันว่ามีไม้ซุงและไม้แผ่นดังกล่าวจริง จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม้บางส่วนเป็นของบุคคลภายนอก บางส่วนเป็นสินสมรสซึ่งได้แปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์แล้ว โดยกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่แยกแยะให้เห็นว่า ไม้ส่วนใดเป็นของบุคคลภายนอก ส่วนใดเป็นสินสมรส กรณีจึงเป็นคำให้การไม่ชัดแจ้ง ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องแล้ว ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษไม่จำต้องวินิจฉัย ต้องฟังว่าสินสมรสดังกล่าวมีอยู่จริง
ตามคำฟ้องโจทก์อ้างว่า พระเครื่องเป็นสินสมรสโดยมีพยานหลักฐาน คือ บัญชีคุมพระและภาพถ่ายพระเครื่อง ทั้งมีบันทึกการเจรจาส่งมอบทรัพย์สินและยึดทรัพย์ประกอบคดี ที่โจทก์ส่งมอบพระเครื่องให้แก่จำเลย 187 องค์ ส่วนจำเลยให้การปฏิเสธว่า พระเครื่องเป็นสินส่วนตัวและได้จำหน่ายให้แก่บุคคลภายนอกไปหมดสิ้นแล้ว กรณีจึงเข้าข้อสันนิษฐานตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ที่ว่า "ถ้ากรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินอย่างหนึ่งเป็นสนสมรสหรือมิใช่ ให้สันนิษฐานไว้เป็นสินสมรส" จำเลยย่อมมีภาระการพิสูจน์ ส่วนที่จำเลยให้การว่าพระเครื่องที่ได้มาระหว่างสมรสเป็นพระเครื่องที่ไม่ปรากฎในคำฟ้อง จำเลยจึงมีภาระการพิสูจน์เช่นกัน แต่จำเลยนำสืบพยานหลักฐานโดยมี ฬ.มาเบิกความเป็นพยาน ซึ่งพยานปากดังกล่าวเป็นเพียงผู้มีความรู้ความชำนาญเกี่ยวกับการดูพระเครื่อง หาใช่พยานที่รู้เห็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการได้พระเครื่องของจำเลยมาว่าเป็นการได้มาระหว่างสมรสหรือไม่ จำเลยเองซึ่งเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์กลับไม่มาเบิกความต้องถือว่าจำเลยไม่สามารถนำสืบหักล้างข้อสันนิษฐานได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ได้
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้พิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดจากกัน หากจำเลยไม่ยอมปฏิบัติ ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย ให้โจทก์เป็นผู้มีอำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์และใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์แต่เพียงผู้เดียว ให้จำเลยแบ่งปันทรัพย์สินอันเป็นสินสมรสให้แก่โจทก์ครึ่งหนึ่ง รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 198,306,929.50 บาท หากไม่สามารถตกลงกันได้หรือจำเลยเพิกเฉยให้นำทรัพย์สินออกขายทอดตลาดแล้วนำเงินที่ได้มาแบ่งปันกันระหว่างโจทก์กับจำเลยต่อไป หากจำเลยไม่ยอมปฏิบัติภายใน 30 วัน ให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนาของจำเลย และให้จำเลยเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการดำเนินการแบ่งปันกันทั้งหมด ให้จำเลยจ่ายค่าเลี้ยงชีพแก่โจทก์เป็นเงิน 1,320,000 บาท และในอัตราเดือนละ 30,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าโจทก์จะสมรสใหม่ กับให้จำเลยชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรผู้เยาว์เป็นเงิน 2,200,000 บาท และในอัตราเดือนละ 50,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าบุตรผู้เยาว์จะบรรลุนิติภาวะ
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ระหว่างพิจารณา ในวันนัดไกล่เกลี่ยและชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งรับฟ้อง และมีคำสั่งใหม่เป็นไม่รับฟ้องในส่วนของที่ดินโฉนดเลขที่ 3257, 3847, 4949 และ 4950 ซึ่งมีชื่อบุคคลภายนอกถือกรรมสิทธิ์ และไม่รับฟ้องในส่วนของคำขอแบ่งหุ้นในห้างหุ้นส่วนจำกัด อ. ต่อมาโจทก์แถลงขอสละประเด็นตามคำฟ้องในส่วนที่ดินโฉนดเลขที่ 24106 เนื้อที่ 35 ไร่ 96.4 ตารางวา ราคาประเมินประมาณ 21,000,000 บาท ศาลชั้นต้นอนุญาต และให้จำหน่ายคำฟ้องข้อดังกล่าวจากสารบบความ
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยหย่าขาดกัน ให้โจทก์กับจำเลยเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์ร่วมกัน แต่ให้โจทก์เป็นผู้มีอำนาจกำหนดถิ่นที่อยู่รวมถึงเรื่องการศึกษาของบุตรผู้เยาว์เพียงฝ่ายเดียว ให้จำเลยชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรผู้เยาว์แก่โจทก์ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2560 ถึงเดือนพฤษภาคม 2565 เป็นเวลา 62 เดือน ในอัตราเดือนละ 18,000 บาท เป็นเงิน 1,116,000 บาท และตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2565 จนกว่าบุตรผู้เยาว์จะสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายหรือเทียบเท่า ในอัตราเดือนละ 25,000 บาท และตั้งแต่บุตรผู้เยาว์ศึกษาในระดับปริญญาตรีหรือเทียบเท่าจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ ในอัตราเดือนละ 30,000 บาท ให้แบ่งสินสมรส คือ ที่ดินโฉนดเลขที่ 27334 เลขที่ดิน 1137 เนื้อที่ 2 งาน ที่ดินโฉนดเลขที่ 27365 เนื้อที่ 13 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 76228 พร้อมสิ่งปลูกสร้าง เนื้อที่ 1 ไร่ 12 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 30070 เนื้อที่ 3 งาน 57 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 30071 เนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 43 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 16625 เนื้อที่ 6 ไร่ 66.7 ตารางวา พร้อมสิ่งปลูกสร้าง ที่ดินโฉนดเลขที่ 16564 เนื้อที่ 2 ไร่ 25.6 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 16565 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 93.1 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 1605 เนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 37.4 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 2084 เนื้อที่ 4 ไร่ 2 งาน 29.3 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 31672 เนื้อที่ 5 ไร่ 3 งาน 79.5 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 31673 เนื้อที่ 19 ไร่ 81.2 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 33272 เนื้อที่ 29 ไร่ 3 งาน 26.3 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 33273 เนื้อที่ 33 ไร่ 94.9 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 33400 เนื้อที่ 26 ไร่ 1 งาน 50 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 36867 เนื้อที่ 11 ไร่ 30.9 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 38552 เนื้อที่ 2 ไร่ 31.9 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 3257 เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 3847 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 17 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 4949 เนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 4950 เนื้อที่ 4 ไร่ 11 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 36952 เนื้อที่ 28 ไร่ 10.5 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 43276 เนื้อที่ดินรวม 27.2 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 182249 เนื้อที่ 17 ไร่ 77.4 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 58627 เนื้อที่ 3 งาน 4.8 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 58628 เนื้อที่ 2 งาน 79.9 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 143911 เนื้อที่ 1 ไร่ 33.6 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 241340 เนื้อที่ 3.8 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 241341 เนื้อที่ 4.8 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 251085 เนื้อที่ 95 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 251086 เนื้อที่ 33.5 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 251087 เนื้อที่ 33.3 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 154 เนื้อที่ 25 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 16335 เนื้อที่ 118 ไร่ 3 งาน 14 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 16336 เนื้อที่ 58 ไร่ ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1266 เนื้อที่ 28 ไร่ 1 งาน 69 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1898 เนื้อที่ 44 ไร่ 72 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1899 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 98 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1902 เนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 19 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1903 เนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 64 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1904 เนื้อที่ 1 ไร่ 3 งาน 48 ตารางวา ที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3 ก.) เลขที่ 1905 เลขที่ดิน 901 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 29 ตารางวา และเลขที่ 1907 เลขที่ดิน 101 เนื้อที่ 1 ไร่ 1 งาน 62 ตารางวา ห้องชุดอาคาร บ. โฉนดที่ดินเลขที่ 61394 และ 61395 และพระรูปหล่อลอยองค์ เนื้อทองคำ มหาลาภไอ้ไข่ วัดเจดีย์ ให้โจทก์กับจำเลยฝ่ายละกึ่งหนึ่ง หากตกลงกันไม่ได้ให้ประมูลราคากันระหว่างโจทก์กับจำเลยแล้วนำเงินมาแบ่งกัน แต่หากยังตกลงกันไม่ได้ก็ให้นำทรัพย์สินดังกล่าวออกขายทอดตลาดแล้วนำเงินมาแบ่งกันคนละครึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1364 คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
โจทก์และจำเลยอุทธรณ์โดยโจทก์ได้รับอนุญาตให้ยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลบางส่วน
ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูเด็กชาย ว. บุตรผู้เยาว์ นับตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2565 เป็นต้นไปจนกว่าบุตรผู้เยาว์จะมีอายุครบ 17 ปีบริบูรณ์ ในอัตราเดือนละ 25,000 บาท และนับตั้งแต่บุตรผู้เยาว์มีอายุ 17 ปี ขึ้นไปจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ ในอัตราเดือนละ 30,000 บาท ให้จำเลยแบ่งทรัพย์สินอันเป็นสินสมรส คือ แบ่งวัวที่เลี้ยงในฟาร์มวัวให้แก่โจทก์กึ่งหนึ่ง หากแบ่งไม่ได้ให้จำเลยชำระเงินค่าวัวเป็นเงิน 750,000 บาท และแบ่งไม้แผ่นและไม้ซุงที่เก็บไว้ที่บ้าน ที่โกดัง และที่โรงเรือนสองชั้น ให้แก่โจทก์กึ่งหนึ่ง หากแบ่งไม่ได้ให้จำเลยชำระเงินค่าไม้แผ่นและไม้ซุงเป็นเงิน 1,500,000 บาท สำหรับรายการรถยนต์ รถจักรยานยนต์ และรถแทรกเตอร์ คือ รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น HILUX สีขาว หมายเลขทะเบียน กท 3113 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น VELLFIRE 2.4 สีดำ หมายเลขทะเบียน กอ 8888 สงขลา และรถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น Fortuner สีขาว หมายเลขทะเบียน 3 กฎ 6458 กรุงเทพมหานคร หรือ ขง 1 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น FJ CRUISER 4.0 สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน ขง 2222 สงขลา รถแทรกเตอร์ ยี่ห้อฮิตาชิ สีส้ม หมายเลขทะเบียน ตค 2109 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อมิตซูบิชิ สีฟ้า หมายเลขทะเบียน กอ 6156 สงขลา รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีดำ หมายเลขทะเบียน 1 กก สงขลา 9715 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีแดง หมายเลขทะเบียน คพว สงขลา 630 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อซูซูกิ สีดำแดง หมายเลขทะเบียน คยธ สงขลา 680 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน งนษ สงขลา 495 รถยนต์ยี่ห้ออีซูซุ สีขาว หมายเลขทะเบียน บบ 2320 ปราจีนบุรี และรถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า สีเทา หมายเลขทะเบียน นค 5101 พระนครศรีอยุธยา กับรายการพระเครื่อง คือ หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A2 รุ่นเตารีด เนื้อนวะ (พิมพ์เมฆพัฒ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A3 รุ่นเตารีด เนื้อนวะ (พิมพ์เมฆพัฒ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A4 รุ่นเตารีด เนื้อนวะ(ฉ.) (เบอร์ 139) (4ฉ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A6 รุ่นเตารีด เนื้อนวะ(ฉ.) (เบอร์ 284) (1ฉ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A8 รุ่นเตารีด A เนื้อนวะ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A9 รุ่นเตารีด A เนื้อนวะ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A13 รุ่นเตารีด A เนื้อนวะ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A16 เลขใต้ฐาน เบอร์ 425 สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง A ลำดับ A17 เลขใต้ฐาน เบอร์ 510 สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง B ลำดับ B1 เตารีด (โลหะผสมพิม A) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง B ลำดับ B3 เตารีด (โลหะผสมพิม A) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง B ลำดับ B5 เตารีด (โลหะผสมพิม A) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง B ลำดับ B9 เตารีด (โลหะผสมพิม A) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C6 เตารีด อัลปาเช่ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C8 เตารีด อัลปาเช่ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C11 เตารีด หน้าใหญ่ (เตารีดเล็ก) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C13 เตารีดเล็ก สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C15 เตารีดเล็ก แข้งขีด สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C19 เตารีด พิมพ์กลางไม่ปั๊ม สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C20 เตารีด พิมพ์กลางไม่ปั๊ม สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง C ลำดับ C21 พระกริ่ง บัวรอบ สร้างปีที่ 2508 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D1 หลังเตารีด เนื้อเหลือง (พิมเมฆพัฒ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D2 หลังเตารีด เนื้อเหลือง (พิมเมฆพัฒ) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D10 เตารีด พิมพ์ B สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D11 เตารีด พิมพ์ C สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D13 ปั๊มซ้ำ บ็อกแตก สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D16 ปั๊มซ้ำ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D17 ปั๊มซ้ำ 2 ชาย สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D18 เตารีด หน้าจีน สร้างปีที่ 2508 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D19 หลังหนังสือ ตัว (ท.) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง D ลำดับ D23 หลังหนังสือเล็ก (ว.) สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E1 ขี่คอ แจกกรรมการ สร้างปีที่ 2509 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E2 เหรียญเสมา รุ่น 3 (อัลปาก้า) สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E3 เหรียญเสมา 2 จุด สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E4 เหรียญเสมาทองแดง สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E5 เหรียญเสมาทองแดง สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E6 เหรียญเสมา (อัลปาก้า) สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E8 น้ำเต้าหน้าหนุ่ม สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E9 น้ำเต้าหน้าแก่ สร้างปีที่ 2505 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E10 เหรียญไข่ปลา รุ่น 4 10 ขีด สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E11 รุ่น 4 ไข่ปลา สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E12 ใบสาเก หน้าแก่ สร้างปีที่ 2508 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E13 เหรียญไข่ปลาใหญ่ พุดย้อย รุ่น 2 สร้างปีที่ 2502 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E14 เหรียญ 5 เหลี่ยม สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E15 เหรียญ 5 เหลี่ยม สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E18 รูปถ่ายหลวงปู่ทวด สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง E ลำดับ E21 เม็ดแตง หน้าผากสี่เส้น สร้างปีที่ 2504 หลวงปู่ทวด กล่อง F ลำดับ F2 เนื้อคลั่ง (หัวมีขีด) กล่อง F ลำดับ F7 ปลัดขิก หลวงพ่อแปลก และกล่อง F ลำดับ F12 ตะกรุด (อาจารย์นำ) ให้โจทก์กับจำเลยแบ่งกันคนละกึ่งหนึ่ง หากตกลงกันไม่ได้ให้ประมูลราคากันระหว่างโจทก์กับจำเลยแล้วนำเงินมาแบ่งกัน แต่หากยังตกลงกันไม่ได้ก็ให้นำทรัพย์สินดังกล่าวออกขายทอดตลาดแล้วนำเงินมาแบ่งกันคนละกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1364 ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นในส่วนที่พิพากษาให้โจทก์กับจำเลยแบ่งที่ดินโฉนดเลขที่ 3257 เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 3847 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 17 ตาราวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 4949 เนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา และที่ดินโฉนดเลขที่ 4950 เนื้อที่ 4 ไร่ 11 ตารางวา กันคนละกึ่งหนึ่งนั้นเสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ค่าฤชาธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความมิได้โต้เถียงกันในชั้นฎีกาฟังยุติว่า โจทก์กับจำเลยจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2551 มีบุตรด้วยกันคือเด็กชาย ว. พักอาศัยอยู่ด้วยกันที่จังหวัดสงขลา เมื่อประมาณเดือนกุมภาพันธ์ 2560 โจทก์กับจำเลยมีเหตุทะเลาะวิวาทกัน โจทก์ออกจากบ้านพักอาศัยพาบุตรผู้เยาว์ไปอยู่ที่กรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ โดยไม่ได้กลับไปอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลยอีก คดีในส่วนที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยว่าโจทก์กับจำเลยสมัครใจแยกกันอยู่เพราะเหตุที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันฉันสามีภริยาได้โดยปกติสุขตลอดมาเกินสามปี มีเหตุให้หย่าขาดจากกัน โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเลี้ยงชีพจากจำเลย โจทก์กับจำเลยเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์ร่วมกัน แต่ให้โจทก์เป็นผู้ใช้อำนาจในการกำหนดถิ่นที่อยู่และการศึกษาของบุตรผู้เยาว์เพียงฝ่ายเดียว จำเลยต้องชำระค่าอุปการะเลี้ยงดูบุตรผู้เยาว์แก่โจทก์และจำเลยต้องแบ่งสินสมรสที่เป็นที่ดินและที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้าง ห้องชุดอาคาร บ. และพระรูปหล่อลอยองค์เนื้อทองคำ มหาลาภไอ้ไข่ วัดเจดีย์ ให้แก่โจทก์กึ่งหนึ่ง ส่วนที่ดินโฉนดเลขที่ 3257 เนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 4 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 3847 เนื้อที่ 1 ไร่ 2 งาน 17 ตารางวา ที่ดินโฉนดเลขที่ 4949 เนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 69 ตารางวา และที่ดินโฉนดเลขที่ 4950 เนื้อที่ 4 ไร่ 11 ตารางวา ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษพิพากษาให้ยกฟ้อง จึงเป็นอันยุติไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการแรกว่า รถยนต์ รถจักรยานยนต์ และรถแทรกเตอร์ เป็นสินสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหรือไม่ เห็นว่า ภาระการพิสูจน์ย่อมเป็นไปตามคำฟ้องและคำให้การ หากศาลชั้นต้นกำหนดภาระการพิสูจน์ไม่ถูกต้อง ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษย่อมมีอำนาจกำหนดภาระการพิสูจน์ใหม่ให้ถูกต้องเสียได้ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ การที่โจทก์ฟ้องขอแบ่งสินสมรสที่มีอยู่กับจำเลย หากจำเลยให้การปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสดังที่โจทก์กล่าวอ้างอยู่เลยตามที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัย ภาระการพิสูจน์ย่อมตกอยู่แก่โจทก์ แต่จำเลยให้การรับว่าเคยมีสินสมรสดังที่โจทก์กล่าวอ้างอยู่ โดยยกข้อต่อสู้ว่าสินสมรสดังกล่าวไม่มีอยู่แล้วในภายหลัง จึงเป็นคำให้การรับข้อเท็จจริงในทรัพย์สินตามฟ้องแล้ว แต่กล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ภาระการพิสูจน์ย่อมตกแก่จำเลย ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84/1 ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 6 การที่โจทก์ฟ้องว่ามีทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรส อันเป็นสินสมรส เป็นรถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น HILUX สีขาว หมายเลขทะเบียน กท 3113 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น VELLFIRE 2.4 สีดำ หมายเลขทะเบียน กอ 8888 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น Fortuner สีขาว หมายเลขทะเบียน 3 กฎ 6458 กรุงเทพมหานคร หรือ ขง 1 สงขลา โดยโจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์ แสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องคดีจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยไม่ได้ให้การถึง จึงถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องของโจทก์แล้ว และต้องห้ามมิให้จำเลยนำพยานเข้าสืบเพื่อเปลี่ยนแปลงแก้ไขให้เห็นเป็นอื่นแต่อย่างใด รถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า รุ่น FJ CRUISER 4.0 สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน ขง 2222 สงขลา โจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์ มาแสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องคดีจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยให้การปฏิเสธว่าจำเลยได้จำหน่ายรถยนต์คันดังกล่าวไปแล้วในราคา 2,000,000 บาท ถือว่าจำเลยกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ภาระพิสูจน์ย่อมตกแก่จำเลย และรถแทรกเตอร์ ยี่ห้อฮิตาชิ สีส้ม หมายเลขทะเบียน ตค 2109 สงขลา รถยนต์ยี่ห้อมิตซูบิชิ สีฟ้า หมายเลขทะเบียน กอ 6156 สงขลา รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีดำ หมายเลขทะเบียน 1 กก สงขลา 9715 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีแดง หมายเลขทะเบียน คพว สงขลา 630 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อซูซูกิ สีดำแดง หมายเลขทะเบียน คยธ สงขลา 680 รถจักรยานยนต์ยี่ห้อฮอนด้า สีฟ้าขาว หมายเลขทะเบียน งนษ สงขลา 495 รถยนต์ยี่ห้ออีซูซุ สีขาว หมายเลขทะเบียน บบ 2320 ปราจีนบุรี และรถยนต์ยี่ห้อโตโยต้า สีเทา คันหมายเลขทะเบียน นค 5101 พระนครศรีอยุธยา โจทก์มีรายการจดทะเบียนรถยนต์ แสดงให้เห็นว่าขณะฟ้องคดีจำเลยเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยให้การปฏิเสธว่า ทรัพย์บางรายการเป็นทรัพย์สินของครอบครัวจำเลย บางรายการเป็นสินสมรสโดยทรัพย์ทั้งหมดถูกจำหน่ายในระหว่างอยู่กินฉันสามีภริยากับโจทก์ บางรายการเป็นสินส่วนตัวของจำเลย หาใช่สินสมรส คำให้การของจำเลยไม่ชัดแจ้งโดยไม่แยกแยะว่ารถยนต์คันใดเป็นของครอบครัวจำเลย เป็นสินสมรส หรือเป็นสินส่วนตัว จึงเป็นคำให้การที่ไม่ชัดแจ้งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง ถือว่าจำเลยรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องของโจทก์แล้ว ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยมานั้นชอบแล้ว ส่วนที่จำเลยกล่าวอ้างว่าจำหน่ายทรัพย์สินไปหมดแล้วนั้น ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1534 บัญญัติว่า "สินสมรสที่คู่สมรสผ่ายใดฝ่ายหนึ่งจำหน่ายไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวก็ดี จำหน่ายไปโดยเจตนาทำให้คู่สมรสอีกฝ่ายหนึ่งเสียหายก็ดี... จงใจทำลายให้สูญหายไปก็ดี ให้ถือเสมือนว่าทรัพย์สินนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งสินสมรสตามมาตรา 1533..." จึงชอบที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษจะวินิจฉัยว่าคำให้การที่จำเลยอ้างว่าได้จำหน่ายสินสมรสไปแล้วมาลอย ๆ เป็นการกล่าวอ้างว่าจำเลยจำหน่ายสินสมรสไปเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวให้ถือเสมือนว่า สินสมรสนั้นยังคงมีอยู่เพื่อจัดแบ่งสินสมรสตามบทบัญญัติดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยว่า รถยนต์ รถจักรยานยนต์ และรถแทรกเตอร์เป็นสินสมรสที่ต้องแบ่งระหว่างโจทก์กับจำเลย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยประการสุดท้ายว่า วัว ไม้แผ่น ไม้ซุง และพระเครื่องเป็นสินสมรสระหว่างโจทก์กับจำเลยหรือไม่ เห็นว่า ตามคำฟ้องโจทก์มีพยานหลักฐานยืนยันได้ว่าขณะอยู่กินฉันสามีภริยากับจำเลย โจทก์เป็นผู้ดูแลฟาร์มวัวทั้งหมด จำเลยให้การปฏิเสธว่า ได้จำหน่ายวัวทั้งหมดไปเป็นเงิน 1,000,000 บาท เนื่องจากประสบภาวะขาดทุน มิได้ปฏิเสธว่ามิใช่สินสมรส เท่ากับจำเลยกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นมาใหม่ ภาระการพิสูจน์ย่อมตกแก่จำเลย แต่จำเลยไม่มีพยานหลักฐานใด ๆ มานำสืบให้เห็นตามที่กล่าวอ้าง ข้อเท็จจริงจึงรับฟังได้ตามคำฟ้อง แม้โจทก์จะเบิกความตอบคำถามค้านทนายจำเลยว่า วัวตายเนื่องจากเกิดโรคระบาดก็ไม่ได้หมายความว่า วัวในฟาร์มจะตายไปทั้งหมด ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยให้จำเลยแบ่งวัวที่เหลือในฟาร์ม โดยกำหนดมูลค่าเป็นเงินจำนวน 750,000 บาท แก่โจทก์ ชอบแล้ว
ตามคำฟ้องโจทก์มีพยานหลักฐานยืนยันว่ามีไม้ซุงและไม้แผ่นดังกล่าวจริง จำเลยให้การปฏิเสธว่าไม้บางส่วนเป็นของบุคคลภายนอก บางส่วนเป็นสินสมรสซึ่งได้แปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์แล้ว โดยกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่แยกแยะให้เห็นว่า ไม้ส่วนใดเป็นของบุคคลภายนอก ส่วนใดเป็นสินสมรส กรณีจึงเป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรคสอง ประกอบพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. 2553 มาตรา 182/1 วรรคสอง ถือว่าจำเลยยอมรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องแล้ว ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษไม่จำต้องวินิจฉัย ต้องฟังว่าสินสมรสดังกล่าวมีอยู่จริง
ตามคำฟ้องโจทก์อ้างว่าพระเครื่องเป็นสินสมรสโดยมีพยานหลักฐาน คือ บัญชีคุมพระและภาพถ่ายพระเครื่อง ทั้งมีบันทึกการเจรจาส่งมอบทรัพย์สินและยึดทรัพย์ประกอบคดี ที่โจทก์ส่งมอบพระเครื่องให้แก่จำเลย 187 องค์ ส่วนจำเลยให้การปฏิเสธว่า พระเครื่องเป็นสินส่วนตัว และได้จำหน่ายให้แก่บุคคลภายนอกไปหมดสิ้นแล้ว กรณีจึงเข้าข้อสันนิษฐานตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1474 วรรคสอง ที่ว่า "ถ้ากรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินอย่างหนึ่งเป็นสินสมรสหรือมิใช่ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส" จำเลยย่อมมีภาระการพิสูจน์ ส่วนที่จำเลยให้การว่าพระเครื่องที่ได้มาระหว่างสมรสเป็นพระเครื่องที่ไม่ปรากฏในคำฟ้อง จำเลยจึงมีภาระการพิสูจน์เช่นกัน แต่จำเลยนำสืบพยานหลักฐาน โดยมีนายฬาเมศ มาเบิกความเป็นพยาน ซึ่งจำเลยยื่นบัญชีระบุพยานปากนี้ไว้ในวันเดียวกันกับวันสืบพยานจำเลยปากนี้ และโจทก์ได้คัดค้านการสืบพยานปากนี้ อีกทั้งพยานจำเลยปากดังกล่าวเป็นเพียงผู้มีความรู้ความชำนาญเกี่ยวกับการดูพระเครื่อง หาใช่พยานที่รู้เห็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการได้พระเครื่องของจำเลยมาว่าเป็นการได้มาระหว่างสมรสหรือไม่ ทั้งจำเลยเองซึ่งเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์กลับไม่มาเบิกความ ต้องถือว่าจำเลยไม่สามารถนำสืบหักล้างข้อสันนิษฐานตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1474 วรรคสอง ได้ จำเลยจึงต้องแบ่งพระเครื่องให้โจทก์กึ่งหนึ่งตามส่วนที่โจทก์นำสืบได้ว่ายังมีพระเครื่องซึ่งเป็นสินสมรสบางส่วนอยู่ ที่ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษวินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
La décision 3615/2568 montre que le divorce en Thaïlande est gagné ou perdu dans les plaidoiries. Un conjoint étranger accusé d’avoir caché ou dissipé les biens matrimoniaux ne peut pas répondre que ces biens étaient de la propriété familiale, personnels ou vendus il y a longtemps. La défense doit présenter les éléments de preuve un par un ; tout élément laissé sans réponse ou regroupé est considéré comme admis. Une fois que l’un des conjoints admet l’existence d’un bien pendant le mariage, la charge de la preuve de la vente réelle et de l’utilisation de l’argent est transférée à cet autre conjoint. Une histoire non corroborée selon laquelle un bien a existé pendant le mariage est considérée, en vertu de l’article 1534 du CCC, comme une disposition à seule fin, et le tribunal répartit le bien comme si celui-ci était toujours là. Les objets d’une valeur sans trace écrite sont présumés être des someros en vertu de l’article 1474, paragraphe deux, du CCC. Tenez des contrats et des registres bancaires pour tout bien important vendu pendant le mariage et établissez un inventaire avant que personne ne quitte le domicile.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3615/2568 เป็นคำเตือนเรื่องวิธีการต่อสู้คดีหย่าในประเทศไทย ไม่ใช่เพียงเรื่องการนำสืบ คู่สมรสชาวต่างชาติที่ถูกกล่าวหาว่าปกปิดหรือยักย้ายสินสมรสจะให้การลอย ๆ ว่าทรัพย์เหล่านั้นเป็นของครอบครัว เป็นสินส่วนตัว หรือขายไปนานแล้วไม่ได้ คำให้การต้องแยกเป็นรายการ สิ่งใดไม่ได้ให้การถึงหรือกล่าวรวม ๆ กันจะถือว่ายอมรับ เมื่อคู่สมรสรับว่าทรัพย์นั้นเคยมีอยู่ระหว่างสมรส ภาระการพิสูจน์ว่าได้ขายไปโดยชอบและเงินไปอยู่ที่ใดย่อมตกแก่ฝ่ายนั้น ข้ออ้างเรื่องการขายที่ไม่มีหลักฐานจะถูกถือตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 ว่าเป็นการจำหน่ายเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียว และศาลจะแบ่งทรัพย์นั้นเสมือนว่ายังคงมีอยู่ หลักเดียวกันใช้กับของสะสมและของมีค่าที่ไม่มีเอกสาร ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง สิ่งใดเป็นที่สงสัยให้สันนิษฐานว่าเป็นสินสมรส และจะหักล้างได้ก็ด้วยพยานหลักฐานว่าได้มาเมื่อใดและอย่างไร โดยเฉพาะจากคำเบิกความของคู่สมรสฝ่ายนั้นเอง ควรเก็บสัญญาซื้อขาย หลักฐานทางธนาคาร และภาพถ่ายที่ระบุวันที่สำหรับทรัพย์สินสำคัญที่จำหน่ายไประหว่างสมรส และหากมีแนวโน้มจะแยกกันอยู่ ควรบันทึกบัญชีทรัพย์สินไว้ก่อนที่ฝ่ายใดจะออกจากบ้าน
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Qui doit prouver l’existence de biens matrimoniaux dans une affaire de divorce thaïlandaise ? ในคดีหย่าของไทย ใครเป็นฝ่ายต้องพิสูจน์ว่ามีสินสมรสอยู่
Cela dépend de la défense. Dans la décision 3615/2568, la Cour suprême a expliqué que si le conjoint défendeur nie l’existence de ces biens, le demandeur doit les prouver. Mais si le conjoint défendeur admet l’existence de ces biens et plaide le contraire, c’est-à-dire que ces biens ont été vendus ultérieurement ou qu’ils n’existent plus, le défendeur a soulevé un nouveau fait et doit le prouver en vertu de l’article 84/1 du Code de procédure civile. La Cour a également confirmé que le tribunal d’appel peut transférer le fardeau de la preuve si le tribunal de première instance l’a attribué de manière erronée.
ขึ้นอยู่กับคำให้การ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3615/2568 ศาลฎีกาอธิบายว่า หากจำเลยปฏิเสธว่าไม่เคยมีสินสมรสดังที่โจทก์อ้างเลย โจทก์ต้องเป็นฝ่ายพิสูจน์ แต่หากจำเลยรับว่าเคยมีสินสมรสนั้นและอ้างว่าได้จำหน่ายไปแล้วหรือไม่มีอยู่แล้ว เป็นการกล่าวอ้างข้อเท็จจริงขึ้นใหม่ จำเลยต้องเป็นฝ่ายพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 ศาลฎีกายังยืนยันว่าศาลอุทธรณ์มีอำนาจกำหนดภาระการพิสูจน์ใหม่ได้หากศาลชั้นต้นกำหนดไว้ไม่ถูกต้อง
Que se passe-t-il si mon conjoint thaïlandais affirme que les voitures ou le bétail avaient déjà été vendus avant le divorce ? หากคู่สมรสชาวไทยอ้างว่ารถหรือวัวถูกขายไปแล้วก่อนหย่าจะเป็นอย่างไร
Dans la décision 3615/2568, le défendeur a plaidé que les véhicules avaient été vendus pour 2 000 000 THB et le bétail pour 1 000 000 THB en raison de pertes, mais n'a produit aucune preuve à l'appui. La Cour suprême a statué que toute allégation purement théorique de vente est considérée comme une disposition en faveur de l'un des époux uniquement, conformément à l'article 1534 du CCC, de sorte que la propriété est réputée toujours exister et est divisée comme si elle était présente. Le conjoint revendiquant une vente doit donc produire des documents attestant la vente et ce qui s'est passé avec les fonds reçus.
ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3615/2568 จำเลยให้การว่าขายรถยนต์ไปในราคา 2,000,000 บาท และขายวัวทั้งหมดไปเป็นเงิน 1,000,000 บาท เพราะขาดทุน แต่ไม่มีพยานหลักฐานมาสืบ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าการอ้างลอย ๆ ว่าขายไปแล้วถือเป็นการจำหน่ายสินสมรสเพื่อประโยชน์ตนฝ่ายเดียวตาม ป.พ.พ. มาตรา 1534 จึงให้ถือเสมือนว่าทรัพย์นั้นยังคงมีอยู่และต้องนำมาแบ่ง ฝ่ายที่อ้างว่าขายจึงต้องมีเอกสารแสดงการขายและแสดงว่าเงินที่ได้ไปอยู่ที่ใด
Les amulettes, collections et autres objets de valeur sans reçus sont-ils considérés comme faisant partie de la propriété conjugale en Thaïlande ? พระเครื่อง ของสะสม และของมีค่าที่ไม่มีใบเสร็จ ถูกสันนิษฐานว่าเป็นสินสมรสหรือไม่
Oui, dans l'affaire 3615/2568, le demandeur a produit un registre, des photographies et un relevé des 187 amulettes remises au défendeur, qui a plaidé que celles-ci étaient des biens personnels vendus à des tiers. La Cour suprême a appliqué l'article 1474, paragraphe 2, du CCC, selon lequel les biens de nature douteuse sont présumés être des sin somros. L'expert de l'accusé n'a pas pu préciser quand ou comment les amulettes avaient été acquises et l'accusé n'a pas témoigné, de sorte que la présomption n'a pas été infirmée et les amulettes, dont on pouvait encore présumer qu'elles existaient, ont dû être divisées en deux.
ใช่ ในกรณีที่เป็นที่สงสัย ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3615/2568 โจทก์มีบัญชีคุมพระ ภาพถ่าย และบันทึกการส่งมอบพระเครื่อง 187 องค์ ให้จำเลย ส่วนจำเลยให้การว่าเป็นสินส่วนตัวและขายให้บุคคลภายนอกไปแล้ว ศาลฎีกานำ ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง มาใช้ ซึ่งให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าทรัพย์สินที่เป็นที่สงสัยเป็นสินสมรส พยานผู้ชำนาญการของจำเลยไม่อาจยืนยันได้ว่าได้พระเครื่องมาเมื่อใดและอย่างไร และตัวจำเลยไม่มาเบิกความ ข้อสันนิษฐานจึงไม่ถูกหักล้าง พระเครื่องเท่าที่พิสูจน์ได้ว่ายังมีอยู่ต้องแบ่งคนละกึ่งหนึ่ง
Est-ce qu’une défense vague selon laquelle les biens appartiennent à la famille ou sont des biens personnels peut-elle être retenue dans une affaire de partage des biens en Thaïlande ? คำให้การลอย ๆ ว่าทรัพย์สินเป็นของครอบครัวหรือเป็นสินส่วนตัวจะใช้ต่อสู้ในคดีแบ่งสินสมรสได้หรือไม่
Pas si l'on ne précise pas quel élément correspond à quel objet. Dans la décision 3615/2568, le défendeur a répondu à une liste de neuf véhicules en déclarant que certains appartenaient à la famille du défendeur, que certains étaient déjà vendus et que certains étaient de la propriété personnelle, sans toutefois les désigner. La Cour suprême a considéré que cette formulation était peu claire en vertu de l'article 177, paragraphe deux, du Code de procédure civile et l'a considérée comme une reconnaissance de la demande du demandeur. Le même phénomène s'est produit avec les bois qui seraient en partie propriété de personnes extérieures et en partie transformés en meubles.
ไม่ได้ หากไม่ระบุว่ารายการใดเป็นอย่างใด ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3615/2568 จำเลยให้การต่อรายการรถเก้าคันว่าบางคันเป็นของครอบครัวจำเลย บางคันเป็นสินสมรสที่ขายไปแล้ว บางคันเป็นสินส่วนตัว โดยไม่ระบุว่าคันใดเป็นอย่างใด ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเป็นคำให้การไม่ชัดแจ้งตาม ป.วิ.พ. มาตรา 177 วรรคสอง และถือว่ารับข้อเท็จจริงตามฟ้อง เช่นเดียวกับไม้ที่อ้างว่าบางส่วนเป็นของบุคคลภายนอกและบางส่วนแปรรูปเป็นเฟอร์นิเจอร์แล้ว
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต