L’accord de divorce sur les revenus issus de la vente lie l’ex-conjoint même lorsque la vente est effectuée lors d’une vente aux enchères judiciaire ข้อตกลงท้ายทะเบียนหย่าเรื่องเงินจากการขายบ้าน ผูกพันอดีตคู่สมรสแม้เป็นการขายทอดตลาดบังคับคดี
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. Terrains et une maison achetés pendant le mariage, payés en partie par un des époux et en partie grâce à un prêt bancaire contracté conjointement par les deux époux et garanti par une hypothèque immobilière. hypothèque sur le bien, se trouvent sin somros être divisé en divorce Selon le CCC article 1532. 2. Une convention annexée à une inscription de divorce divisant ces biens constitue un contrat de division des biens matrimoniaux, exécutoire entre les anciens époux. 3. Lorsque la convention prévoit que les biens doivent être vendus, un montant forfaitaire est remboursé à un des époux et le solde est versé à l’autre, et ne contient aucune disposition limitant la vente à une vente privée par les époux, la vente comprend une vente publique tenue pour exécution d’une sentence judiciaire. En l’absence d’une condition expresse stipulant que le prix excède le montant forfaitaire, un prix inférieur n’est pas une violation de cette condition ; si les recettes ne dépassent pas le montant forfaitaire, l’autre époux n’obtient rien. Autres dispositions applicables : article 324(4) du Code de procédure civile.
1. ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างที่ซื้อมาระหว่างสมรส โดยคู่สมรสฝ่ายหนึ่งชำระราคาบางส่วนและคู่สมรสทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงินจากธนาคารโดยจดทะเบียนจำนองทรัพย์นั้นเป็นประกัน ย่อมเป็นสินสมรสที่ต้องจัดการแบ่งกันเมื่อหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1532 2. บันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าที่ตกลงแบ่งทรัพย์สินดังกล่าวเป็นสัญญาแบ่งสินสมรสและมีผลบังคับระหว่างอดีตคู่สมรสตามข้อความในบันทึก 3. เมื่อบันทึกระบุให้ขายทรัพย์แล้วคืนเงินจำนวนแน่นอนแก่คู่สมรสฝ่ายหนึ่ง ส่วนที่เหลือตกเป็นของอีกฝ่าย โดยไม่มีข้อความใดจำกัดว่าการขายต้องเป็นการที่คู่สมรสนำทรัพย์ออกขายกันเอง การขายย่อมหมายความรวมถึงการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลด้วย และเมื่อไม่มีเงื่อนไขว่าต้องขายได้ราคาเกินจำนวนที่กำหนด การขายได้ราคาต่ำกว่าไม่ถือว่ามิได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขและไม่ก่อสิทธิแก่อีกฝ่ายที่จะได้รับเงินกึ่งหนึ่ง หากเงินที่ขายได้ไม่เกินจำนวนที่กำหนด อีกฝ่ายย่อมไม่ได้รับส่วนแบ่ง
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
Le demandeur, père du premier défendeur, avait prononcé une sentence définitive contre son fils pour un prêt de 2 970 000 THB ; la demande contre l’ancienne épouse du fils, le deuxième défendeur, avait été rejetée en appel. Dans l’exécution, il avait saisi le bien immobilier et la maison que le couple avait achetés pendant leur mariage et les a vendus pour 2 590 000 THB. Le deuxième défendeur a demandé que la moitié des revenus, soit 1 295 000 THB, soit réservée à elle en tant que co-propriétaire qui n’était pas partie à la procédure judiciaire. La Cour civile de Min Buri a rejeté la requête ; la Cour d’appel a annulé cette décision et ordonné la répartition de la moitié des revenus. Le demandeur et le premier défendeur ont obtenu l’autorisation d’appel. La Cour suprême a considéré que la maison et les terrains achetés le 28 février 2012 (2012) avec un paiement partiel du mari et un prêt bancaire conjoint garanti par une hypothèque constituaient des biens meubles corporels qui devaient être divisés lors du divorce en vertu de l’article 1532 du CCC. L’accord annexé au registre du divorce du 30 juin 2016 stipulait que la maison serait vendue, 2 800 000 THB étant remboursés au mari et le reste payé à la femme. La femme avait admis que cela reflétait l’utilisation par le mari de l’argent accordé par son père pour rembourser la hypothèque. Rien n’empêchait la vente à titre privé par les époux, donc elle couvrait une vente aux enchères ordonnée par le tribunal, et rien n’exigeait que le prix soit supérieur à 2 800 000 THB. Comme l’enchère avait rapporté un prix inférieur, il n’y avait pas d’excédent à débourser pour la femme. La Cour suprême a annulé la requête et rejeté l’affaire.
โจทก์ซึ่งเป็นบิดาของจำเลยที่ 1 มีคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้เงินกู้ 2,970,000 บาท ส่วนฟ้องของโจทก์ต่อจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นอดีตภริยาของจำเลยที่ 1 ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง ในชั้นบังคับคดี โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างที่จำเลยทั้งสองซื้อมาระหว่างสมรสออกขายทอดตลาดได้เงิน 2,590,000 บาท จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอกันส่วนเงินกึ่งหนึ่งเป็นเงิน 1,295,000 บาท โดยอ้างว่าเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมและมิใช่ลูกหนี้ตามคำพิพากษา ศาลแพ่งมีนบุรีมีคำสั่งยกคำร้องขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้กันส่วนเงินกึ่งหนึ่งแก่จำเลยที่ 2 โจทก์และจำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างซึ่งซื้อมาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 โดยจำเลยที่ 1 ชำระราคาบางส่วนและจำเลยทั้งสองร่วมกันกู้เงินธนาคารโดยจดทะเบียนจำนองเป็นประกัน เป็นสินสมรสที่ต้องแบ่งกันเมื่อหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1532 บันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าฉบับลงวันที่ 30 มิถุนายน 2559 ระบุว่าตกลงขายบ้านพร้อมที่ดิน เมื่อขายได้จะคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้จำเลยที่ 1 ส่วนที่เหลือเป็นของจำเลยที่ 2 ซึ่งจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าเป็นเพราะจำเลยที่ 1 นำเงินที่ได้รับจากบิดาไปไถ่ถอนจำนอง บันทึกไม่มีข้อความจำกัดว่าการขายต้องเป็นการที่คู่สมรสนำออกขายกันเอง จึงหมายความรวมถึงการขายทอดตลาดเพื่อบังคับคดีด้วย และไม่มีเงื่อนไขว่าต้องขายได้ราคาเกิน 2,800,000 บาท เมื่อขายได้เงินไม่ถึงจำนวนดังกล่าว จึงไม่มีเงินส่วนเกินที่จะกันให้จำเลยที่ 2 พิพากษากลับให้ยกคำร้องขอ
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
Les premiers et deuxième demandeurs de divorce se sont mariés le 14 octobre 2011 (2011). Le 28 février 2012, ils ont acheté un terrain avec un bâtiment pour 3 150 000 THB. Le mari a payé 170 000 THB reçus de son père et le couple a emprunté conjointement 2 990 000 THB auprès de la banque T., en hypothèque la propriété. Le 7 septembre 2014, le mari a reçu 2 800 000 THB supplémentaires de son père, a signé un document reconnaissant un prêt total de 2 970 000 THB et, le 24 octobre 2014, a remboursé la banque et racheté la hypothèque. Le 30 juin 2016, le couple a enregistré son divorce par accord selon lequel la maison et les terrains seraient vendus, 2 800 000 THB seraient restitués au mari et le reste serait conservé par la femme. Le père a intenté une action contre les deux pour un montant de 2 970 000 THB. Le tribunal de première instance a rendu une décision contre les deux ; la Cour d’appel a rejeté la demande contre la femme ; la Cour suprême a refusé de statuer, de sorte que la décision ne s’appliquait que contre le mari. Le père a vendu le bien immobilier par l’intermédiaire de l’agent d’exécution pour 2 590 000 THB. La femme a demandé que la moitié, soit 1 295 000 THB, lui soit réservée. Le tribunal de première instance a rejeté cette demande ; la Cour d’appel a annulé cette décision ; le père et le mari ont obtenu l’autorisation d’appel.
จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 จดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2554 ต่อมาวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 ได้ซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างจากบริษัท อ. ราคา 3,150,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ซึ่งเป็นบิดา 170,000 บาท ชำระราคาบางส่วน และจำเลยทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงิน 2,990,000 บาท จากธนาคาร ท. โดยจดทะเบียนจำนองทรัพย์ดังกล่าวเป็นประกัน วันที่ 7 กันยายน 2557 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินจากโจทก์อีก 2,800,000 บาท และทำบันทึกรับว่ากู้ยืมเงินโจทก์รวม 2,970,000 บาท แล้วนำเงินไปชำระหนี้และไถ่ถอนจำนองเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2557 วันที่ 30 มิถุนายน 2559 จำเลยทั้งสองจดทะเบียนหย่าและทำบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าว่า ตกลงขายบ้านพร้อมที่ดิน หลังจากขายได้จะคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้จำเลยที่ 1 ส่วนที่เหลือตกเป็นของจำเลยที่ 2 ต่อมาโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองให้ร่วมกันชำระหนี้เงินกู้ 2,970,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 2 ศาลฎีกาไม่อนุญาตให้โจทก์ฎีกา คดีจึงถึงที่สุดเฉพาะจำเลยที่ 1 โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์ออกขายทอดตลาดได้เงิน 2,590,000 บาท จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอกันส่วนกึ่งหนึ่งเป็นเงิน 1,295,000 บาท ศาลแพ่งมีนบุรีมีคำสั่งยกคำร้องขอ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้กันส่วนพร้อมค่าฤชาธรรมเนียม โจทก์และจำเลยที่ 1 ได้รับอนุญาตให้ฎีกา
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. Les biens immobiliers et la maison achetés pendant le mariage, dont une partie a été payée par l’un des époux et l’autre partie grâce à un prêt bancaire contracté conjointement par les deux époux et garanti par une hypothèque sur le bien immobilier, sont des biens meubles corporels qui doivent être divisés lors du divorce en vertu de l’article 1532 du Code de la famille. 2. Une convention annexée à l’acte de mariage de division de ces biens immobiliers constitue un contrat de division des biens meubles corporels, qui est exécutoire entre les anciens époux. 3. Lorsque la convention prévoit que les biens immobiliers doivent être vendus, un montant forfaitaire est remboursé à un des époux et le solde est versé à l’autre, et ne contient aucune disposition limitant la vente à une vente privée par les époux, la vente comprend une vente publique organisée pour faire exécuter une décision judiciaire. S’il n’existe aucune condition expresse stipulant que le prix excède le montant forfaitaire, un prix inférieur n’est pas une violation de cette condition ; si les recettes ne dépassent pas le montant forfaitaire, l’autre époux n’en reçoit rien. Autres dispositions applicables : article 324(4) du Code de procédure civile.
1. ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างที่ซื้อมาระหว่างสมรส โดยคู่สมรสฝ่ายหนึ่งชำระราคาบางส่วนและคู่สมรสทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงินจากธนาคารโดยจดทะเบียนจำนองทรัพย์นั้นเป็นประกัน ย่อมเป็นสินสมรสที่ต้องจัดการแบ่งกันเมื่อหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1532 2. บันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าที่ตกลงแบ่งทรัพย์สินดังกล่าวเป็นสัญญาแบ่งสินสมรสและมีผลบังคับระหว่างอดีตคู่สมรสตามข้อความในบันทึก 3. เมื่อบันทึกระบุให้ขายทรัพย์แล้วคืนเงินจำนวนแน่นอนแก่คู่สมรสฝ่ายหนึ่ง ส่วนที่เหลือตกเป็นของอีกฝ่าย โดยไม่มีข้อความใดจำกัดว่าการขายต้องเป็นการที่คู่สมรสนำทรัพย์ออกขายกันเอง การขายย่อมหมายความรวมถึงการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลด้วย และเมื่อไม่มีเงื่อนไขว่าต้องขายได้ราคาเกินจำนวนที่กำหนด การขายได้ราคาต่ำกว่าไม่ถือว่ามิได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขและไม่ก่อสิทธิแก่อีกฝ่ายที่จะได้รับเงินกึ่งหนึ่ง หากเงินที่ขายได้ไม่เกินจำนวนที่กำหนด อีกฝ่ายย่อมไม่ได้รับส่วนแบ่ง
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La Cour suprême a d’abord qualifié la propriété. Le terrain et la maison avaient été achetés lors du mariage avec un paiement partiel du mari et un prêt pris conjointement par les deux époux, garantis par une hypothèque sur la même propriété. Compte tenu de ces faits, il s’agissait de biens du mari et de la femme qui devaient être divisés lors du divorce en vertu de l’article 1532 du CCC. La prochaine étape consistait à faire respecter la manière dont les époux l’avaient en fait divisée. Leur accord de divorce stipulait que la maison et le terrain seraient vendus, et 2 800 000 THB seraient restitués au mari et le reste versé à la femme. La Cour d’appel dans l’affaire du prêt avait constaté que le mari avait utilisé les 2 800 000 THB reçus de son père pour racheter la hypothèque. La femme avait accepté ces faits lors de l’interrogatoire contradictoire, et dans l’affaire du prêt elle avait plaidé que c’était parce que cet argent n’était pas à elle qu’elle avait signé, donc elle voulait seulement ce qui restait. La Cour a interprété cela comme une admission selon laquelle le mari avait utilisé des biens personnels, reçus par héritage de son père, pour liquider la hypothèque, et que la femme avait accepté de prendre uniquement les sommes supérieures à 2 800 000 THB. Comme contrat divisant les biens communs, l’accord les liait par ces conditions. L’argument de la femme selon lequel la vente constituait une vente privée par les époux était infondé : rien dans l’accord ne l’indiquait ainsi, donc la vente comprenait une vente aux enchères organisée pour faire exécuter une sentence. La Cour d’appel avait considéré que le montant de 2 800 000 THB était une condition devenue impossible ; la Cour suprême a estimé qu’aucune telle condition n’existait, de sorte qu’un prix inférieur n’avait violé aucune règle. Comme l’agent d’exécution avait vendu le bien pour 2 590 000 THB, soit moins que la somme fixée, il n’y avait pas de surplus à déduire pour la femme. La Cour a annulé la requête et rejeté la demande.
ศาลฎีกาเริ่มจากการวินิจฉัยลักษณะของทรัพย์สิน ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างซื้อมาระหว่างสมรส โดยจำเลยที่ 1 ชำระราคาบางส่วนและจำเลยทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงินจากธนาคารโดยจดทะเบียนจำนองทรัพย์นั้นเป็นประกัน ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวทรัพย์พิพาทย่อมเป็นสินสมรส จึงเป็นทรัพย์สินของสามีภริยาที่ต้องจัดการแบ่งกันเมื่อหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1532 ขั้นต่อไปคือการบังคับตามวิธีที่คู่สมรสได้ตกลงแบ่งกันไว้จริง บันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าระบุว่าจะขายบ้านพร้อมที่ดิน เมื่อขายได้จะคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้จำเลยที่ 1 ส่วนที่เหลือเป็นของจำเลยที่ 2 ศาลฎีกาพิเคราะห์ถึงเหตุที่เขียนข้อตกลงเช่นนั้น ศาลอุทธรณ์ในสำนวนคดีหลักฟังว่าจำเลยที่ 1 นำเงิน 2,800,000 บาท ที่ได้รับจากบิดาไปไถ่ถอนจำนอง ในชั้นไต่สวนคำร้องขอ จำเลยที่ 2 เบิกความตอบคำถามค้านยอมรับข้อเท็จจริงดังกล่าว สอดคล้องกับคำให้การในคดีหลักว่าตนทำบันทึกเพราะเงินจำนวนนั้นมิใช่เงินของตน จึงประสงค์รับเฉพาะส่วนที่เหลือจากการขายซึ่งเป็นส่วนที่ตนผ่อนชำระเอง ศาลฎีกาถือว่าเป็นการยอมรับว่าจำเลยที่ 1 นำสินส่วนตัวที่ได้รับให้โดยเสน่หาจากบิดาไปไถ่จำนอง และจำเลยที่ 2 ตกลงรับเฉพาะเงินส่วนที่ขายได้เกิน 2,800,000 บาท เท่านั้น บันทึกข้อตกลงซึ่งเป็นสัญญาแบ่งสินสมรสจึงมีผลบังคับระหว่างกันตามนั้น จากนั้นศาลฎีกาปฏิเสธข้อต่อสู้ของจำเลยที่ 2 สองประการ ประการแรก ที่อ้างว่าการขายต้องเป็นการที่คู่สมรสนำทรัพย์ออกขายกันเอง มิใช่การถูกบังคับคดี ศาลฎีกาเห็นว่าไม่มีข้อความใดในบันทึกที่แปลความได้เช่นนั้น การขายจึงต้องหมายความรวมถึงการขายทอดตลาดเพื่อบังคับคดีตามคำพิพากษาด้วย ประการที่สอง ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าราคา 2,800,000 บาท เป็นเงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิบัติได้ ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกไม่มีเงื่อนไขให้ต้องขายได้ราคาเกินจำนวนดังกล่าว การขายได้ราคาต่ำกว่าจึงไม่ใช่กรณีมิได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ตกลงกัน เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีขายทอดตลาดได้เงิน 2,590,000 บาท ซึ่งไม่ถึง 2,800,000 บาท จึงไม่มีเงินส่วนเกินที่จะกันให้จำเลยที่ 2 ฎีกาข้ออื่นไม่จำต้องวินิจฉัยเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง พิพากษากลับให้ยกคำร้องขอ
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างออกขายทอดตลาดได้เงิน 2,590,000 บาท เพื่อบังคับชำระหนี้ตามคำพิพากษา
จำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องขอและแก้ไขคำร้องขอว่า จำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมในทรัพย์พิพาท และจำเลยที่ 2 มิได้เป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ทั้งไม่รู้เห็นเรื่องหนี้สินระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 โจทก์จะบังคับคดีให้กระทบกระเทือนสิทธิของจำเลยที่ 2 ไม่ได้ ขอให้มีคำสั่งกันส่วนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทกึ่งหนึ่งเป็นเงิน 1,295,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 2
โจทก์และจำเลยที่ 1 ยื่นคำคัดค้านและแก้ไขคำคัดค้านขอให้ยกคำร้องขอ
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอ ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
จำเลยที่ 2 อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้กันส่วนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างแก่จำเลยที่ 2 กึ่งหนึ่งเป็นจำนวน 1,295,000 บาท ให้โจทก์และจำเลยที่ 1 ร่วมกันชำระค่าฤชาธรรมเนียมในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์แทนจำเลยที่ 2 โดยกำหนดค่าทนายความให้รวม 30,000 บาท และค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีรวม 10,000 บาท
โจทก์และจำเลยที่ 1 ฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความไม่โต้เถียงกันในชั้นนี้รับฟังเป็นยุติว่า โจทก์และนางนิตย์ ผู้เข้าเป็นคู่ความแทนโจทก์เป็นสามีภริยากันโดยชอบด้วยกฎหมายและเป็นบิดามารดาโดยชอบด้วยกฎหมายของจำเลยที่ 1 เดิมจำเลยทั้งสองเป็นสามีภริยากันโดยจดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม 2554 ในระหว่างสมรสเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 จำเลยทั้งสองซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างจากบริษัท อ. ในราคา 3,150,000 บาท โดยจำเลยที่ 1 นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ 2 ครั้ง รวมเป็นเงิน 170,000 บาท ไปชำระราคาบางส่วนและจำเลยทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงิน 2,990,000 บาท จากธนาคาร ท. นำไปชำระราคาส่วนที่เหลือ และจดทะเบียนจำนองที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทไว้กับธนาคารดังกล่าวเป็นประกันเงินกู้ วันที่ 7 กันยายน 2557 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินจากโจทก์ 2,800,000 บาท นำไปชำระหนี้เงินกู้และไถ่ถอนจำนองทรัพย์พิพาทจากธนาคาร ท. เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2557 โดยจำเลยที่ 1 ทำบันทึกข้อความลงวันที่ 7 กันยายน 2557 มอบให้แก่โจทก์ระบุว่า จำเลยที่ 1 กู้ยืมเงินโจทก์ 2 ครั้ง ตามจำนวนเงินที่ได้รับจากโจทก์ดังกล่าวข้างต้นรวมเป็นเงิน 2,970,000 บาท และลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ วันที่ 30 มิถุนายน 2559 จำเลยทั้งสองจดทะเบียนหย่าและทำบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าว่า เรื่องทรัพย์สิน จำเลยทั้งสองตกลงขายบ้านพร้อมที่ดิน หลังจากขายได้จะคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้จำเลยที่ 1 ส่วนที่เหลือจากการขายได้ให้ตกเป็นของจำเลยที่ 2 ต่อมาโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้เงินกู้ 2,970,000 บาท ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวนดังกล่าวแก่โจทก์ จำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 2 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์ฎีกาและขออนุญาตฎีกาต่อศาลฎีกา ศาลฎีกามีคำสั่งไม่อนุญาตให้โจทก์ฎีกาและไม่รับฎีกาของโจทก์ คดีจึงถึงที่สุดตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
ปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 1 มีว่า จำเลยที่ 2 มีสิทธิได้รับส่วนแบ่งในเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์พิพาทกึ่งหนึ่งจำนวน 1,295,000 บาท ตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า จำเลยทั้งสองซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างจากบริษัท อ. ราคา 3,150,000 บาท มาในระหว่างสมรสโดยจำเลยที่ 1 ชำระเงินบางส่วนแก่ผู้ขาย และจำเลยทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงินจากธนาคาร ท. นำเงินไปชำระหนี้ส่วนที่เหลือ โดยจดทะเบียนจำนองที่ดินและสิ่งปลูกสร้างที่พิพาทดังกล่าวไว้เป็นประกัน ย่อมถือได้ว่าที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวเป็นสินสมรสของจำเลยทั้งสอง จึงเป็นทรัพย์สินของสามีภริยาที่ต้องจัดการแบ่งกันเมื่อหย่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1532 ซึ่งได้ความว่า จำเลยทั้งสองตกลงเรื่องทรัพย์สินว่า จำเลยทั้งสองตกลงขายบ้านพร้อมที่ดิน หลังจากขายได้จะคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 ส่วนที่เหลือจากการขายได้ให้เป็นของจำเลยที่ 2 ส่วนเหตุที่จำเลยทั้งสองทำบันทึกข้อตกลงดังกล่าวนั้นได้ความตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในสำนวนคดีหลักว่า จำเลยที่ 1 นำเงินที่ได้รับจากโจทก์ 2 ครั้ง รวมเป็นเงิน 170,000 บาท ไปชำระราคาบางส่วนให้แก่บริษัท อ. และเมื่อวันที่ 7 กันยายน 2557 จำเลยที่ 1 ได้รับเงินจากโจทก์ 2,800,000 บาท นำไปชำระหนี้เงินกู้และไถ่ถอนจำนองทรัพย์พิพาทจากธนาคาร ท. เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2557 ซึ่งในชั้นไต่สวนคำร้องขอ จำเลยที่ 2 ก็เบิกความตอบทนายโจทก์และทนายจำเลยที่ 1 ถามค้านยอมรับข้อเท็จจริงดังกล่าว สอดคล้องกับคำให้การของจำเลยที่ 2 ในสำนวนคดีหลักว่า จำเลยที่ 2 ทำบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าเพราะเงินจำนวนดังกล่าวมิใช่เงินของจำเลยที่ 2 จึงประสงค์ที่จะขอรับส่วนที่เหลือจากการขายซึ่งเป็นส่วนที่จำเลยที่ 2 ผ่อนชำระด้วยตนเอง ย่อมบ่งชัดว่าจำเลยที่ 2 ยอมรับว่าจำเลยที่ 1 นำเงินสินส่วนตัวที่ได้รับให้โดยเสน่หาจากโจทก์ไปไถ่จำนอง จึงตกลงแบ่งสินสมรสซึ่งเป็นที่ดินและสิ่งปลูกสร้างดังกล่าวโดยให้ขายและเมื่อขายได้แล้วให้คืนเงิน 2,800,000 บาท ให้แก่จำเลยที่ 1 โดยจำเลยที่ 2 ขอรับเงินเฉพาะส่วนที่ขายได้มากกว่า 2,800,000 บาท เท่านั้น บันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าซึ่งเป็นสัญญาแบ่งสินสมรสย่อมมีผลบังคับระหว่างกันดังกล่าว ส่วนที่จำเลยที่ 2 แก้ฎีกาว่า การขายทรัพย์พิพาทในข้อตกลงตามบันทึกท้ายทะเบียนการหย่าจะต้องเป็นการที่จำเลยที่ 1 หรือจำเลยที่ 2 นำทรัพย์พิพาทออกขายกันเอง มิใช่การถูกบังคับคดีขายทอดตลาดนั้น ก็ไม่มีข้อความใดในบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าที่อาจแปลความได้เช่นว่านั้น จึงต้องหมายถึงการขายทอดตลาดเพื่อบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลด้วยทั้งในข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าดังกล่าวหาได้มีเงื่อนไขให้จำเลยทั้งสองต้องขายทรัพย์พิพาทให้ได้ราคามากกว่า 2,800,000 บาท และหากขายทรัพย์พิพาทได้ราคาน้อยกว่า 2,800,000 บาท จะถือเป็นกรณีที่มิได้ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ตกลงกันในบันทึกท้ายทะเบียนการหย่าและเป็นกรณีที่เงื่อนไขในเรื่องราคาทรัพย์พิพาทไม่อาจปฏิบัติได้ดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยไม่ ดังนี้ เมื่อได้ความว่าเจ้าพนักงานบังคับคดีขายทอดตลาดที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพิพาทอันเป็นสินสมรสดังกล่าวได้เงิน 2,590,000 บาท ซึ่งเป็นจำนวนไม่ถึง 2,800,000 บาท จึงไม่มีเงินส่วนที่เกิน 2,800,000 บาท ที่จะกันให้แก่จำเลยที่ 2 ตามบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าระหว่างจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ได้ เมื่อวินิจฉัยดังนี้แล้วไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 1 ประการอื่นอีกเพราะไม่ทำให้ผลคดีเปลี่ยนแปลง ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษานั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์และจำเลยที่ 1 ฟังขึ้น
พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องขอ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Deux leçons pour un étranger qui possède un logement en Thaïlande avec un conjoint thaïlandais. Premièrement, une maison et un terrain acquis lors du mariage avec une hypothèque commune est un péché même si le nom du propriétaire figure sur le titre de propriété ; la décision 1319/2568 considère le prêt et l’hypothèque en commun comme déterminants. Deuxièmement, les termes de l’accord de divorce testament Cette clause doit être appliquée strictement, même contre un conjoint qui trouvera plus tard que l’accord est excessif. Ici, la femme a accepté que le mari prenne les 2 800 000 THB de la première vente et que celle-ci lui reviendra. Lorsqu’elle a vendu la propriété lors d’une vente forcée pour moins que ce montant, elle n’a reçu rien, et le tribunal a refusé de fixer un prix minimum. Si vous acceptez de partager les revenus futurs de la vente, précisez qui contrôle la vente, si une vente aux enchères est comptée, que se passe-t-il si le prix tombe en dessous, et si une somme forfaitaire doit être remboursée avant toute répartition.
คดีนี้ให้บทเรียนสองประการแก่ชาวต่างชาติที่ซื้อบ้านในประเทศไทยร่วมกับคู่สมรสชาวไทย ประการแรก บ้านพร้อมที่ดินที่ได้มาระหว่างสมรสโดยกู้ร่วมและจำนองเป็นสินสมรส ไม่ว่าชื่อในโฉนดจะเป็นของฝ่ายใดหรือฝ่ายใดเป็นผู้วางเงินดาวน์ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2568 ถือว่าการกู้ร่วมและการจำนองเป็นข้อชี้ขาด ประการที่สอง ถ้อยคำในบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าจะถูกบังคับตามตัวอักษร แม้ภายหลังฝ่ายหนึ่งจะเห็นว่าข้อตกลงนั้นไม่เป็นธรรมแก่ตน ในคดีนี้ภริยาตกลงให้สามีได้รับเงิน 2,800,000 บาท แรกจากการขาย ส่วนตนรับเฉพาะส่วนที่เหลือ เมื่อทรัพย์ถูกขายทอดตลาดบังคับคดีได้ราคาต่ำกว่าจำนวนนั้น ภริยาจึงไม่ได้รับเงินเลย และศาลไม่ยอมตีความเพิ่มเติมว่าต้องเป็นการขายกันเองหรือต้องมีราคาขั้นต่ำ หากท่านตกลงแบ่งเงินจากการขายในอนาคต ควรระบุว่าฝ่ายใดเป็นผู้ควบคุมการขาย การขายทอดตลาดโดยศาลนับรวมหรือไม่ หากขายได้ราคาต่ำกว่าที่คาดจะเป็นอย่างไร และเงินจำนวนแน่นอนที่ต้องคืนจะหักก่อนหรือหลังการแบ่ง นอกจากนี้พึงสังเกตว่าเงินของบิดามารดาที่ส่งผ่านคู่สมรสฝ่ายหนึ่งถูกถือเป็นสินส่วนตัวของฝ่ายนั้น ซึ่งเป็นปัจจัยกำหนดผลของคดีทั้งหมด
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Est-ce que la maison achetée lors du mariage en Thaïlande avec un prêt bancaire conjoint est considérée comme un bien conjugal ? บ้านที่ซื้อระหว่างสมรสในประเทศไทยโดยกู้ร่วมกับธนาคารถือเป็นสินสมรสหรือไม่
Oui. Dans la décision 1319/2568, les époux ont acheté un terrain et une maison pendant le mariage ; l’un d’eux a payé une partie du prix et les deux époux ont conjointement emprunté le reste auprès d’une banque, hypothéquant le bien immobilier en garantie. La Cour suprême a estimé que, dans ces circonstances, le bien était sin somros, c’est-à-dire la propriété du mari et de la femme qui doit être divisée lors du divorce en vertu de l’article 1532 du CCC. Le remboursement ultérieur du prêt avec l’argent que l’un des époux avait reçu de ses parents n’a pas modifié cette classification, bien qu’il expliquait pourquoi les époux avaient accepté une répartition inégale.
ถือเป็นสินสมรส ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2568 คู่สมรสซื้อที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างระหว่างสมรส ฝ่ายหนึ่งชำระราคาบางส่วน และทั้งสองร่วมกันกู้ยืมเงินส่วนที่เหลือจากธนาคารโดยจดทะเบียนจำนองทรัพย์นั้นเป็นประกัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามข้อเท็จจริงดังกล่าวทรัพย์พิพาทเป็นสินสมรส อันเป็นทรัพย์สินของสามีภริยาที่ต้องจัดการแบ่งกันเมื่อหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1532 การที่ภายหลังนำเงินที่ฝ่ายหนึ่งได้รับจากบิดามารดาไปชำระหนี้ไม่ทำให้ลักษณะของทรัพย์เปลี่ยนไป แต่เป็นเหตุให้คู่สมรสตกลงแบ่งกันไม่เท่ากัน
Si un accord de divorce thaïlandais stipule que la maison sera vendue et que les revenus seront partagés, l’enchère forcée des créanciers constitue-t-elle une vente ? หากบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนหย่าระบุว่าจะขายบ้านแล้วแบ่งเงินกัน การขายทอดตลาดบังคับคดีโดยเจ้าหนี้นับเป็นการขายตามข้อตกลงหรือไม่
Selon la décision 1319/2568, oui, à moins que l’accord ne stipule autrement. L’ancienne épouse a soutenu que la vente convenue signifiait une vente organisée par les époux eux-mêmes. La Cour suprême n’a trouvé aucune disposition dans l’accord de mariage pour étayer cette limitation et a statué que la vente comprenait donc une vente publique organisée par l’agent notarial pour exécution d’une sentence judiciaire. La formule convenue, soit 2 800 000 THB pour le mari et le reste pour la femme, a été appliquée aux recettes de l’enchère.
ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2568 นับเป็นการขาย เว้นแต่ข้อตกลงจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น อดีตภริยาต่อสู้ว่าการขายตามข้อตกลงหมายถึงการที่คู่สมรสนำทรัพย์ออกขายกันเอง ศาลฎีกาเห็นว่าไม่มีข้อความใดในบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนการหย่าที่แปลความได้เช่นนั้น การขายจึงหมายความรวมถึงการขายทอดตลาดของเจ้าพนักงานบังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลด้วย และสูตรการแบ่งที่ตกลงกัน คือคืนเงิน 2,800,000 บาท ให้สามีก่อน ส่วนที่เหลือเป็นของภริยา ถูกนำมาใช้กับเงินที่ได้จากการขายทอดตลาด
Que se passe-t-il si la maison se vend pour un prix inférieur à celui que l’un des époux a reçu dans l’accord de divorce ? หากขายบ้านได้ราคาต่ำกว่าจำนวนเงินที่คู่สมรสฝ่ายหนึ่งควรได้รับตามบันทึกข้อตกลงท้ายทะเบียนหย่าจะเป็นอย่างไร
Dans la décision 1319/2568, l'accord a promis au mari les 2 800 000 THB du prix de vente et à la femme le reste. Le bien immobilier a été vendu aux enchères pour 2 590 000 THB. La Cour d'appel avait considéré le prix comme une condition qui ne pouvait plus être remplie et a attribué la moitié à la femme. La Cour suprême était en désaccord : l'accord ne contenait aucune condition stipulant que le prix de vente devait dépasser 2 800 000 THB ; par conséquent, un prix inférieur n'était pas une violation de l'accord. Il n'y avait tout simplement pas de surplus, et la demande de la femme de 1 295 000 THB a été rejetée.
ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1319/2568 บันทึกข้อตกลงกำหนดให้คืนเงิน 2,800,000 บาท แรกจากการขายแก่สามี ส่วนที่เหลือเป็นของภริยา ทรัพย์ถูกขายทอดตลาดได้เงิน 2,590,000 บาท ศาลอุทธรณ์เห็นว่าราคาดังกล่าวเป็นเงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิบัติได้และให้กันส่วนแก่ภริยากึ่งหนึ่ง แต่ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย เพราะบันทึกไม่มีเงื่อนไขว่าต้องขายได้ราคาเกิน 2,800,000 บาท การขายได้ราคาต่ำกว่าจึงไม่ใช่การไม่ปฏิบัติตามข้อตกลง เมื่อไม่มีเงินส่วนเกิน คำร้องขอกันส่วน 1,295,000 บาท ของภริยาจึงถูกยก
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต