Leaving the Person You Injured to Die Is Attempted Murder by Omission คำพิพากษาฎีกาที่ 16412/2555: ทิ้งผู้ที่ตนทำให้บาดเจ็บไว้ เป็นพยายามฆ่าโดยงดเว้น
⚖️ Points clés à retenir ⚖️ ประเด็นสำคัญ
Where the defendant carried the second injured party, his girlfriend, on his motorcycle and the motorcycle he was riding crashed, throwing her off so that she suffered grievous injury and lay unconscious in the grass at the roadside, and he then fled without helping her, left her lying unconscious at the scene for as long as eight days, and did not tell her mother, until another person found her, he must have foreseen that omitting to help her could cause her death. Since she did not die, he is guilty of attempting to kill another under Article 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph.
วันเวลาเกิดเหตุจำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นหญิงคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ รถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง ทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถจักรยานยนต์ได้รับอันตรายสาหัสนอนหมดสติในพงหญ้าข้างทาง แล้วจำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือ ทิ้งให้ผู้เสียหายที่ 2 นอนหมดสติในที่เกิดเหตุเป็นเวลานานถึง 8 วัน และไม่แจ้งให้ผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาทราบ จนมีผู้ไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่า การงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือ ผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 2 ไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย
Résumé exécutif บทสรุปผู้บริหาร
The defendant was riding a motorcycle with his girlfriend, a child, behind him. He reached over to hold her and embrace her, the motorcycle went down, and she was thrown off, gravely injured and unconscious in the grass at the roadside. He fled without helping, left her lying there for eight days, and would not tell her mother where she was. Someone else found her. The Supreme Court held that he must have foreseen that failing to help could kill her, and since she did not die he is guilty of tentative de meurtre under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph. The court refused to suspend his sentence, and he was convicted on separate counts of an indecent act with a child, taking a child away for an indecent purpose, reckless driving causing grievous harm, and failing to stop.
จำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นหญิงคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางได้จับมือผู้เสียหายที่ 2 ไปกอดไว้ จนเกิดอุบัติเหตุรถล้ม ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถได้รับอันตรายสาหัส นอนหมดสติในพงหญ้าข้างทาง จำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือ ทิ้งไว้นานถึง 8 วัน และไม่แจ้งให้มารดาทราบ จนมีผู้อื่นไปพบ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่าการงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือ อาจทำให้ถึงแก่ความตายได้ เมื่อไม่ถึงแก่ความตาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย และศาลฎีกาไม่รอการลงโทษ นอกจากนี้จำเลยยังมีความผิดฐานกระทำอนาจารเด็ก พรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร กระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่น ได้รับอันตรายสาหัส และหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือ
Les faits de l'affaire ข้อเท็จจริง
The defendant, then 19, was carrying his girlfriend, the second injured party, on his motorcycle. On the way he took hold of her and embraced her, and the motorcycle he was riding fell. She was thrown off, suffered grievous injuries and lay unconscious in the grass beside the road. He fled without giving help, left her at the scene for eight days, and did not tell her mother, the first injured party, when she came asking. A man named Udom eventually found her. The defendant pleaded guilty. He said afterwards that he was afraid of being prosecuted and believed she was already dead, which the court called contrary to how a person in love behaves.
ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 19 ปี พาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นหญิงคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางได้จับมือ ผู้เสียหายที่ 2 ไปกอดไว้ และเกิดอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง ทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถได้รับอันตรายสาหัส นอนหมดสติในพงหญ้าข้างทาง จำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือ ทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ไว้ในที่เกิดเหตุนานถึง 8 วัน และเมื่อผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นมารดามาสอบถาม จำเลยก็ไม่ยอมบอก จนนายอุดมไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยให้การรับสารภาพ ที่จำเลยอ้างว่ากลัวความผิดและเข้าใจว่าผู้เสียหายที่ 2 ถึงแก่ความตายแล้ว ศาลเห็นว่าเป็นการผิดวิสัยของคนที่รักกัน
Décision de la Cour (Ratio Decidendi) คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
Where the defendant carried the second injured party, his girlfriend, on his motorcycle and the motorcycle he was riding crashed, throwing her off so that she suffered grievous injury and lay unconscious in the grass at the roadside, and he then fled without helping her, left her lying unconscious at the scene for as long as eight days, and did not tell her mother, until another person found her, he must have foreseen that omitting to help her could cause her death. Since she did not die, he is guilty of attempting to kill another under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph.
วันเวลาเกิดเหตุจำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นหญิงคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ รถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง ทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถจักรยานยนต์ได้รับอันตรายสาหัสนอนหมดสติในพงหญ้าข้างทาง แล้วจำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือ ทิ้งให้ผู้เสียหายที่ 2 นอนหมดสติในที่เกิดเหตุเป็นเวลานานถึง 8 วัน และไม่แจ้งให้ผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาทราบ จนมีผู้ไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่า การงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือ ผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 2 ไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
Liability for an omission needs two things and this case supplies both. The defendant had created the danger himself by crashing the motorcycle, which is what put him under a duty to act, and he then left the unconscious victim knowing that death could follow, which supplies the foresight. Section 59 last paragraph is the provision that makes an omission an act where there was a duty to prevent the result.
The pleading point is the one to take away, and it went against the prosecutor. On the separate charge under the Road Traffic Act of failing to stop, render assistance and report to the nearest officer, the plaint alleged only that the defendant left the unconscious victim without proper assistance and did not report. It never alleged that the failure to comply with Section 78 paragraph one was what caused her grievous injury. The mention of grievous injury at the end of the count followed from the crash and from the attempted meurtre, not from the failure to report. The plaint was therefore incomplete on the elements of the aggravated form of the offense, and the Supreme Court held that even though the defendant had pleaded guilty he could not be punished under Section 160 paragraph two but only under Section 160 paragraph one. A guilty plea does not cure a plaint that does not allege the elements.
On sentence the prosecutor succeeded. Because the defendant was over eighteen but not over twenty the scale was halved under Section 76, giving 5 years for the attempted murder, halved again under Section 78 to 2 years 6 months. The Supreme Court refused to suspend it: he and the victim were lovers, he was not badly hurt, he could have helped or fetched help, and he let her suffer for eight days when she might have died had she not been found.
ความรับผิดจากการงดเว้นต้องมีสององค์ประกอบ และคดีนี้มีครบทั้งสอง จำเลยเป็นผู้ก่อภยันตรายขึ้นเองจากการที่ รถจักรยานยนต์ล้ม อันเป็นเหตุให้มีหน้าที่ต้องช่วยเหลือ และจำเลยละทิ้งผู้เสียหายที่หมดสติไปโดยย่อมเล็งเห็นได้ว่าอาจถึงแก่ความตาย อันเป็นองค์ประกอบด้านเจตนา ป.อ. มาตรา 59 วรรคท้าย คือบทที่ทำให้การงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลเป็นการกระทำ
ข้อที่ควรจดจำคือเรื่องคำฟ้อง และเป็นข้อที่ฝ่ายโจทก์แพ้ ในความผิดตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือ ตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งหมดสติไว้โดยไม่ให้ความช่วยเหลือตามสมควรและไม่แจ้งเหตุ มิได้บรรยายว่าการไม่ปฏิบัติตามมาตรา 78 วรรคหนึ่ง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส แม้จะบรรยายตอนท้ายว่าผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส ก็เป็นผลสืบเนื่องจากรถล้มและจากการพยายามฆ่าเท่านั้น ฟ้องจึงไม่ครบองค์ประกอบความผิด แม้จำเลยให้การรับสารภาพ ก็ลงโทษตามมาตรา 160 วรรคสองไม่ได้ ต้องลงโทษตามมาตรา 160 วรรคหนึ่ง คำรับสารภาพไม่อาจแก้ไขฟ้องที่ขาดองค์ประกอบ
ส่วนเรื่องโทษ ฝ่ายโจทก์ชนะ เมื่อจำเลยอายุกว่าสิบแปดปีแต่ไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 76 คงจำคุก 5 ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน และศาลฎีกาไม่รอการลงโทษ เพราะจำเลยกับผู้เสียหายที่ 2 เป็นคนรักกัน จำเลยไม่ได้บาดเจ็บมาก ควรช่วยเหลือหรือไปตามผู้อื่นมาช่วย แต่กลับปล่อยให้ผู้เสียหายที่ 2 ทนทุกข์ทรมานถึง 8 วัน และหากไม่มีผู้ไปพบก็อาจถึงแก่ความตายได้
Décision de la Cour plénière คำพิพากษาฉบับเต็ม
Voici le texte intégral de l'arrêt n° 16412/2555 de la Cour suprême. Source : deka.supremecourt.or.th ต่อไปนี้คือคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 16412/2555 ฉบับเต็ม แหล่งที่มา: deka.supremecourt.or.th
DÉCISION DE LA COUR SUPRÊME N° 16412/2555
Année : 2012 (BE 2555)
Relevant Code Sections: Criminal Code, Sections 59 last paragraph, 80, 288 (also 279, 283 bis, 300, 317); Road Traffic Act B.E. 2522, Sections 78, 160
RÉSUMÉ
The defendant was riding a motorcycle with his girlfriend, a child, behind him. He reached over to hold her and embrace her, the motorcycle went down, and she was thrown off, gravely injured and unconscious in the grass at the roadside. He fled without helping, left her lying there for eight days, and would not tell her mother where she was. Someone else found her. The Supreme Court held that he must have foreseen that failing to help could kill her, and since she did not die he is guilty of attempted murder under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph. The court refused to suspend his sentence, and he was convicted on separate counts of an indecent act with a child, taking a child away for an indecent purpose, reckless driving causing grievous harm, and failing to stop.
FAITS DE L'AFFAIRE
The defendant, then 19, was carrying his girlfriend, the second injured party, on his motorcycle. On the way he took hold of her and embraced her, and the motorcycle he was riding fell. She was thrown off, suffered grievous injuries and lay unconscious in the grass beside the road. He fled without giving help, left her at the scene for eight days, and did not tell her mother, the first injured party, when she came asking. A man named Udom eventually found her. The defendant pleaded guilty. He said afterwards that he was afraid of being prosecuted and believed she was already dead, which the court called contrary to how a person in love behaves.
DÉCISION DU TRIBUNAL
Where the defendant carried the second injured party, his girlfriend, on his motorcycle and the motorcycle he was riding crashed, throwing her off so that she suffered grievous injury and lay unconscious in the grass at the roadside, and he then fled without helping her, left her lying unconscious at the scene for as long as eight days, and did not tell her mother, until another person found her, he must have foreseen that omitting to help her could cause her death. Since she did not die, he is guilty of attempting to kill another under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph.
ANALYSE JURIDIQUE
Liability for an omission needs two things and this case supplies both. The defendant had created the danger himself by crashing the motorcycle, which is what put him under a duty to act, and he then left the unconscious victim knowing that death could follow, which supplies the foresight. Section 59 last paragraph is the provision that makes an omission an act where there was a duty to prevent the result.
The pleading point is the one to take away, and it went against the prosecutor. On the separate charge under the Road Traffic Act of failing to stop, render assistance and report to the nearest officer, the plaint alleged only that the defendant left the unconscious victim without proper assistance and did not report. It never alleged that the failure to comply with Section 78 paragraph one was what caused her grievous injury. The mention of grievous injury at the end of the count followed from the crash and from the attempted murder, not from the failure to report. The plaint was therefore incomplete on the elements of the aggravated form of the offense, and the Supreme Court held that even though the defendant had pleaded guilty he could not be punished under Section 160 paragraph two but only under Section 160 paragraph one. A guilty plea does not cure a plaint that does not allege the elements.
On sentence the prosecutor succeeded. Because the defendant was over eighteen but not over twenty the scale was halved under Section 76, giving 5 years for the attempted murder, halved again under Section 78 to 2 years 6 months. The Supreme Court refused to suspend it: he and the victim were lovers, he was not badly hurt, he could have helped or fetched help, and he let her suffer for eight days when she might have died had she not been found.
PRACTICAL NOTE
Causing the danger is what creates the duty. A stranger who walks past an injured person is in a different position from the person whose own act put them there, and this defendant was in the second position twice over, as the rider and as her partner. Note also what the case says about pleading. The prosecution lost the aggravated traffic count purely on drafting, because the plaint never alleged that the failure to report caused the injury, and the defendant's guilty plea could not fill the gap. A plea admits what is charged, not what the prosecutor meant to charge.
Année : 2012 (BE 2555)
Relevant Code Sections: Criminal Code, Sections 59 last paragraph, 80, 288 (also 279, 283 bis, 300, 317); Road Traffic Act B.E. 2522, Sections 78, 160
RÉSUMÉ
The defendant was riding a motorcycle with his girlfriend, a child, behind him. He reached over to hold her and embrace her, the motorcycle went down, and she was thrown off, gravely injured and unconscious in the grass at the roadside. He fled without helping, left her lying there for eight days, and would not tell her mother where she was. Someone else found her. The Supreme Court held that he must have foreseen that failing to help could kill her, and since she did not die he is guilty of attempted murder under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph. The court refused to suspend his sentence, and he was convicted on separate counts of an indecent act with a child, taking a child away for an indecent purpose, reckless driving causing grievous harm, and failing to stop.
FAITS DE L'AFFAIRE
The defendant, then 19, was carrying his girlfriend, the second injured party, on his motorcycle. On the way he took hold of her and embraced her, and the motorcycle he was riding fell. She was thrown off, suffered grievous injuries and lay unconscious in the grass beside the road. He fled without giving help, left her at the scene for eight days, and did not tell her mother, the first injured party, when she came asking. A man named Udom eventually found her. The defendant pleaded guilty. He said afterwards that he was afraid of being prosecuted and believed she was already dead, which the court called contrary to how a person in love behaves.
DÉCISION DU TRIBUNAL
Where the defendant carried the second injured party, his girlfriend, on his motorcycle and the motorcycle he was riding crashed, throwing her off so that she suffered grievous injury and lay unconscious in the grass at the roadside, and he then fled without helping her, left her lying unconscious at the scene for as long as eight days, and did not tell her mother, until another person found her, he must have foreseen that omitting to help her could cause her death. Since she did not die, he is guilty of attempting to kill another under Section 288 with Section 80 and Section 59 last paragraph.
ANALYSE JURIDIQUE
Liability for an omission needs two things and this case supplies both. The defendant had created the danger himself by crashing the motorcycle, which is what put him under a duty to act, and he then left the unconscious victim knowing that death could follow, which supplies the foresight. Section 59 last paragraph is the provision that makes an omission an act where there was a duty to prevent the result.
The pleading point is the one to take away, and it went against the prosecutor. On the separate charge under the Road Traffic Act of failing to stop, render assistance and report to the nearest officer, the plaint alleged only that the defendant left the unconscious victim without proper assistance and did not report. It never alleged that the failure to comply with Section 78 paragraph one was what caused her grievous injury. The mention of grievous injury at the end of the count followed from the crash and from the attempted murder, not from the failure to report. The plaint was therefore incomplete on the elements of the aggravated form of the offense, and the Supreme Court held that even though the defendant had pleaded guilty he could not be punished under Section 160 paragraph two but only under Section 160 paragraph one. A guilty plea does not cure a plaint that does not allege the elements.
On sentence the prosecutor succeeded. Because the defendant was over eighteen but not over twenty the scale was halved under Section 76, giving 5 years for the attempted murder, halved again under Section 78 to 2 years 6 months. The Supreme Court refused to suspend it: he and the victim were lovers, he was not badly hurt, he could have helped or fetched help, and he let her suffer for eight days when she might have died had she not been found.
PRACTICAL NOTE
Causing the danger is what creates the duty. A stranger who walks past an injured person is in a different position from the person whose own act put them there, and this defendant was in the second position twice over, as the rider and as her partner. Note also what the case says about pleading. The prosecution lost the aggravated traffic count purely on drafting, because the plaint never alleged that the failure to report caused the injury, and the defendant's guilty plea could not fill the gap. A plea admits what is charged, not what the prosecutor meant to charge.
วันเวลาเกิดเหตุจำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นหญิงคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางได้เกิดอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลงทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถจักรยานยนต์ได้รับอันตรายสาหัสนอนหมดสติในพงหญ้าข้างทาง แล้วจำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือ ทิ้งให้ผู้เสียหายที่ 2 นอนหมดสติในที่เกิดเหตุ เป็นเวลานานถึง 8 วัน และไม่แจ้งให้ผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นมารดาทราบ จนมีผู้ไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่า การงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือ ผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 2 ไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตาม ป.อ. มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 279, 283 ทวิ, 288, 300, 317 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43, 78, 157, 160
จำเลยให้การรับสารภาพ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 279 วรรคแรก, 283 ทวิ วรรคสอง, 288, ประกอบมาตรา 80, 300, 317 วรรคสาม พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43(4) (8), 78 วรรคหนึ่ง, 157, 160 วรรคสอง เป็นการกระทำอันเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำเลยอายุกว่าสิบแปดปีแต่ยังไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว ความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น อันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี ฐานกระทำอนาจารเด็กและพาเด็กไปเพื่อการอนาจาร เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานกระทำอนาจารอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 เดือน ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสและขับรถโดยประมาทโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยหรือเดือดร้อนของผู้อื่น เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นรับอันตรายสาหัส อันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 3 เดือน ฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร จำคุก 2 ปี 6 เดือน รวมจำคุก 7 ปี 10 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 11 เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 4 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 78 วรรคหนึ่ง, 160 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุกว่าสิบแปดปี แต่ยังไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว จำคุก 1 เดือน และปรับ 4,000 บาท ส่วนความผิดฐานอื่นให้ลงโทษปรับอีกสถานหนึ่งทุกกรรมและลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว ฐานกระทำอนาจาร ให้ปรับ 2,000 บาท ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นรับอันตรายสาหัส ปรับ 2,000 บาท และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ปรับ 6,000 บาท รวมจำคุก 2 ปี 11 เดือน และปรับ 14,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 5 เดือน 15 วัน และปรับ 7,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 3 เดือนต่อครั้ง มีกำหนด 1 ปี ให้จำเลยกระทำกิจกรรมบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์ตามที่พนักงานคุมประพฤติและจำเลยเห็นสมควร จำนวน 24 ชั่วโมง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ข้อหาอื่นให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าและฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ เห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงการกระทำของจำเลยอันเป็นการพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ไว้ชัดเจนแล้วว่า เมื่อรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 หมดสติ จำเลยไม่ช่วยเหลือหรือแจ้งให้ผู้อื่นไปช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 อันเป็นการเล็งเห็นผลได้ว่าผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ ฟ้องโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าจึงครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 แล้ว เมื่อพยานหลักฐานโจทก์ที่นำสืบประกอบคำรับสารภาพของจำเลยฟังได้ว่า วันเวลาเกิดเหตุจำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางได้จับมือผู้เสียหายที่ 2 ไปกอดไว้และเกิดอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง ทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถจักรยานยนต์ได้รับอันตรายสาหัสนอนหมดสติในพงหญ้าข้างทางแล้วจำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือทิ้งให้ผู้เสียหายที่ 2 นอนหมดสติในที่เกิดเหตุเป็นเวลานานถึง 8 วันและไม่แจ้งให้ผู้เสียหายที่ 1 ทราบ จนมีผู้ไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่าการงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 2 ไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย ส่วนความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีนั้น เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า จำเลยได้ทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งหมดสติอยู่ที่เกิดเหตุโดยไม่ให้ความช่วยเหลือตามสมควร และไม่ไปแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที มิได้บรรยายอ้างเหตุว่าการที่จำเลยไม่อยู่ให้ความช่วยเหลือตามสมควร พร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที อันเป็นการไม่ปฏิบัติตามมาตรา 78 วรรคหนึ่งนั้น เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส แม้โจทก์จะบรรยายในตอนท้ายของข้อ (1) ค. ว่า ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสก็เป็นการบรรยายฟ้องสืบเนื่องมาจากรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มและผลจากการที่จำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 เท่านั้น ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส แม้จำเลยให้การรับสารภาพก็ไม่อาจลงโทษตามมาตรา 160 วรรคสองได้ ต้องลงโทษตามมาตรา 160 วรรคหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 4 วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยบางส่วน ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นบางส่วน
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อต่อไปว่า มีเหตุไม่รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ สำหรับความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร เห็นว่า ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยแต่ละกระทงไม่เกินสองปี ศาลอุทธรณ์ภาค 4 พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษปรับจำเลยในแต่ละกระทงอีกสถานหนึ่ง แต่ศาลอุทธรณ์ภาค 4 ยังคงลงโทษจำคุกจำเลยแต่ละกระทงไม่เกินสองปี หรือปรับแต่ละกระทงไม่เกินสี่หมื่นบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ที่โจทก์ขอให้ไม่รอการลงโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานดังกล่าวเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์ภาค 4 อันเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีซึ่งเป็นกรรมเดียวกันนั้น เห็นว่า แม้ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 19 ปี และหลังเกิดเหตุจำเลยได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายทั้งสองแล้วก็ตาม แต่จำเลยและผู้เสียหายที่ 2 เป็นคนรักกัน เมื่อรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับประสบอุบัติเหตุจนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส จำเลยในฐานะคนรักของผู้เสียหายที่ 2 และไม่ได้รับบาดเจ็บมากควรช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 หรือไปตามบุคคลอื่นมาช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 แต่จำเลยกลับไม่กระทำและทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ไว้ในที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายที่ 1 ไปสอบถามถึงผู้เสียหายที่ 2 จำเลยก็ไม่ยอมบอกให้ผู้เสียหายที่ 1 ทราบ ปล่อยให้ผู้เสียหายที่ 2 ต้องทนทุกข์ทรมานเป็นเวลานานถึง 8 วัน จนกระทั่งนายอุดม ไปพบผู้เสียหายที่ 2 หากนายอุดมไม่ไปพบผู้เสียหายที่ 2 อาจทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ถึงแก่ความตายได้ ที่จำเลยแก้ฎีกาว่า จำเลยกลัวความผิดและเข้าใจผิดว่าผู้เสียหายที่ 2 ถึงแก่ความตายแล้วจึงไม่กล้าบอกหรือเล่าเรื่องให้ผู้อื่นฟัง ก็เป็นการผิดวิสัยของคนที่รักกัน พฤติการณ์แห่งคดีเป็นเรื่องร้ายแรง จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลย ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น และเมื่อศาลฎีกาไม่รอการลงโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว การคุมประพฤติจำเลยในความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ย่อมไม่เกิดประโยชน์แต่อย่างใด จึงเห็นสมควรให้ยกเลิกการคุมประพฤติจำเลยในความผิดฐานดังกล่าว
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 อีกกระทงหนึ่ง การกระทำของจำเลยในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 เมื่อลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งแล้ว จำคุก 5 ปี ลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 4 กับให้ยกเลิกการคุมประพฤติในความผิดฐานดังกล่าว นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 4
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91, 279, 283 ทวิ, 288, 300, 317 พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43, 78, 157, 160
จำเลยให้การรับสารภาพ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 279 วรรคแรก, 283 ทวิ วรรคสอง, 288, ประกอบมาตรา 80, 300, 317 วรรคสาม พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 43(4) (8), 78 วรรคหนึ่ง, 157, 160 วรรคสอง เป็นการกระทำอันเป็นความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 จำเลยอายุกว่าสิบแปดปีแต่ยังไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว ความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่น อันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี ฐานกระทำอนาจารเด็กและพาเด็กไปเพื่อการอนาจาร เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานกระทำอนาจารอันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 เดือน ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสและขับรถโดยประมาทโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยหรือเดือดร้อนของผู้อื่น เป็นการกระทำอันเป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นรับอันตรายสาหัส อันเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 3 เดือน ฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร จำคุก 2 ปี 6 เดือน รวมจำคุก 7 ปี 10 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 11 เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 4 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีตามพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 78 วรรคหนึ่ง, 160 วรรคหนึ่ง จำเลยอายุกว่าสิบแปดปี แต่ยังไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว จำคุก 1 เดือน และปรับ 4,000 บาท ส่วนความผิดฐานอื่นให้ลงโทษปรับอีกสถานหนึ่งทุกกรรมและลดมาตราส่วนโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 76 แล้ว ฐานกระทำอนาจาร ให้ปรับ 2,000 บาท ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นรับอันตรายสาหัส ปรับ 2,000 บาท และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ปรับ 6,000 บาท รวมจำคุก 2 ปี 11 เดือน และปรับ 14,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 5 เดือน 15 วัน และปรับ 7,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปี ให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 3 เดือนต่อครั้ง มีกำหนด 1 ปี ให้จำเลยกระทำกิจกรรมบริการสังคมหรือสาธารณประโยชน์ตามที่พนักงานคุมประพฤติและจำเลยเห็นสมควร จำนวน 24 ชั่วโมง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ข้อหาอื่นให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่ต้องวินิจฉัยตามฎีกาโจทก์ข้อแรกว่า ฟ้องโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าและฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสครบองค์ประกอบความผิดหรือไม่ เห็นว่า ตามฟ้องของโจทก์ได้กล่าวถึงการกระทำของจำเลยอันเป็นการพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 ไว้ชัดเจนแล้วว่า เมื่อรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 หมดสติ จำเลยไม่ช่วยเหลือหรือแจ้งให้ผู้อื่นไปช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 อันเป็นการเล็งเห็นผลได้ว่าผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ ฟ้องโจทก์ในความผิดฐานพยายามฆ่าจึงครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 แล้ว เมื่อพยานหลักฐานโจทก์ที่นำสืบประกอบคำรับสารภาพของจำเลยฟังได้ว่า วันเวลาเกิดเหตุจำเลยพาผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นคนรักนั่งซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ ระหว่างทางได้จับมือผู้เสียหายที่ 2 ไปกอดไว้และเกิดอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มลง ทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ตกจากรถจักรยานยนต์ได้รับอันตรายสาหัสนอนหมดสติในพงหญ้าข้างทางแล้วจำเลยหลบหนีไม่ให้ความช่วยเหลือทิ้งให้ผู้เสียหายที่ 2 นอนหมดสติในที่เกิดเหตุเป็นเวลานานถึง 8 วันและไม่แจ้งให้ผู้เสียหายที่ 1 ทราบ จนมีผู้ไปพบผู้เสียหายที่ 2 จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่าการงดเว้นไม่ให้ความช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 อาจถึงแก่ความตายได้ เมื่อผู้เสียหายที่ 2 ไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และมาตรา 59 วรรคท้าย ส่วนความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีนั้น เห็นว่า โจทก์บรรยายฟ้องแต่เพียงว่า จำเลยได้ทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งหมดสติอยู่ที่เกิดเหตุโดยไม่ให้ความช่วยเหลือตามสมควร และไม่ไปแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที มิได้บรรยายอ้างเหตุว่าการที่จำเลยไม่อยู่ให้ความช่วยเหลือตามสมควร พร้อมทั้งแสดงตัวและแจ้งเหตุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที อันเป็นการไม่ปฏิบัติตามมาตรา 78 วรรคหนึ่งนั้น เป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส แม้โจทก์จะบรรยายในตอนท้ายของข้อ (1) ค. ว่า ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัสก็เป็นการบรรยายฟ้องสืบเนื่องมาจากรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับล้มและผลจากการที่จำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหายที่ 2 เท่านั้น ฟ้องโจทก์จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส แม้จำเลยให้การรับสารภาพก็ไม่อาจลงโทษตามมาตรา 160 วรรคสองได้ ต้องลงโทษตามมาตรา 160 วรรคหนึ่ง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 4 วินิจฉัยมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยบางส่วน ฎีกาของโจทก์ข้อนี้ฟังขึ้นบางส่วน
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ข้อต่อไปว่า มีเหตุไม่รอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลยหรือไม่ สำหรับความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร เห็นว่า ศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลยแต่ละกระทงไม่เกินสองปี ศาลอุทธรณ์ภาค 4 พิพากษาแก้เป็นว่าให้ลงโทษปรับจำเลยในแต่ละกระทงอีกสถานหนึ่ง แต่ศาลอุทธรณ์ภาค 4 ยังคงลงโทษจำคุกจำเลยแต่ละกระทงไม่เกินสองปี หรือปรับแต่ละกระทงไม่เกินสี่หมื่นบาท จึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 ที่โจทก์ขอให้ไม่รอการลงโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานดังกล่าวเป็นการโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์ภาค 4 อันเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ส่วนความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันทีซึ่งเป็นกรรมเดียวกันนั้น เห็นว่า แม้ขณะเกิดเหตุจำเลยอายุ 19 ปี และหลังเกิดเหตุจำเลยได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้เสียหายทั้งสองแล้วก็ตาม แต่จำเลยและผู้เสียหายที่ 2 เป็นคนรักกัน เมื่อรถจักรยานยนต์ที่จำเลยขับประสบอุบัติเหตุจนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายที่ 2 ได้รับอันตรายสาหัส จำเลยในฐานะคนรักของผู้เสียหายที่ 2 และไม่ได้รับบาดเจ็บมากควรช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 หรือไปตามบุคคลอื่นมาช่วยเหลือผู้เสียหายที่ 2 แต่จำเลยกลับไม่กระทำและทิ้งผู้เสียหายที่ 2 ไว้ในที่เกิดเหตุ เมื่อผู้เสียหายที่ 1 ไปสอบถามถึงผู้เสียหายที่ 2 จำเลยก็ไม่ยอมบอกให้ผู้เสียหายที่ 1 ทราบ ปล่อยให้ผู้เสียหายที่ 2 ต้องทนทุกข์ทรมานเป็นเวลานานถึง 8 วัน จนกระทั่งนายอุดม ไปพบผู้เสียหายที่ 2 หากนายอุดมไม่ไปพบผู้เสียหายที่ 2 อาจทำให้ผู้เสียหายที่ 2 ถึงแก่ความตายได้ ที่จำเลยแก้ฎีกาว่า จำเลยกลัวความผิดและเข้าใจผิดว่าผู้เสียหายที่ 2 ถึงแก่ความตายแล้วจึงไม่กล้าบอกหรือเล่าเรื่องให้ผู้อื่นฟัง ก็เป็นการผิดวิสัยของคนที่รักกัน พฤติการณ์แห่งคดีเป็นเรื่องร้ายแรง จึงไม่มีเหตุที่จะรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลย ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น และเมื่อศาลฎีกาไม่รอการลงโทษจำคุกจำเลยในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นแล้ว การคุมประพฤติจำเลยในความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ย่อมไม่เกิดประโยชน์แต่อย่างใด จึงเห็นสมควรให้ยกเลิกการคุมประพฤติจำเลยในความผิดฐานดังกล่าว
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 อีกกระทงหนึ่ง การกระทำของจำเลยในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและความผิดฐานหลบหนีไม่หยุดให้ความช่วยเหลือตามสมควร ไม่แจ้งเหตุและแสดงตัวต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ที่ใกล้เคียงทันที เป็นกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าผู้อื่นซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 เมื่อลดมาตราส่วนโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งแล้ว จำคุก 5 ปี ลดโทษให้จำเลยกึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี 6 เดือน ความผิดฐานกระทำอนาจาร ฐานกระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส และฐานพรากเด็กไปเพื่อการอนาจาร ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 4 กับให้ยกเลิกการคุมประพฤติในความผิดฐานดังกล่าว นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 4
Articles de code cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
Causing the danger is what creates the duty. A stranger who walks past an injured person is in a different position from the person whose own act put them there, and this defendant was in the second position twice over, as the rider and as her partner. Note also what the case says about pleading. The prosecution lost the aggravated traffic count purely on drafting, because the plaint never alleged that the failure to report caused the injury, and the defendant's guilty plea could not fill the gap. A plea admits what is charged, not what the prosecutor meant to charge.
ผู้ที่ก่อภยันตรายขึ้นเองคือผู้ที่มีหน้าที่ต้องช่วยเหลือ คนแปลกหน้าที่เดินผ่านผู้บาดเจ็บอยู่ในฐานะต่างจาก ผู้ที่การกระทำของตนเองทำให้เขาบาดเจ็บ และจำเลยในคดีนี้อยู่ในฐานะหลังถึงสองทาง ทั้งในฐานะผู้ขับขี่และในฐานะคนรัก อีกข้อหนึ่งที่ควรจดจำคือเรื่องคำฟ้อง ฝ่ายโจทก์แพ้ในข้อหาตามพระราชบัญญัติจราจรทางบกด้วยเหตุเรื่องการบรรยายฟ้องล้วน ๆ เพราะไม่ได้บรรยายว่าการไม่แจ้งเหตุเป็นเหตุให้ได้รับอันตรายสาหัส และคำรับสารภาพของจำเลยก็ไม่อาจเติมส่วนที่ขาดได้ คำรับสารภาพรับเฉพาะสิ่งที่ฟ้อง ไม่ใช่สิ่งที่โจทก์ตั้งใจจะฟ้อง
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Can failing to help someone be attempted murder in Thailand? การไม่ให้ความช่วยเหลือเป็นความผิดฐานพยายามฆ่าได้หรือไม่?
It can, where you caused the danger. In Decision 16412/2555 the defendant crashed the motorcycle his girlfriend was riding on, left her unconscious at the roadside for eight days and would not tell her mother where she was. Section 59 last paragraph treats an omission as an act where there was a duty to prevent the result, so the Supreme Court held he must have foreseen she could die and convicted him of attempted murder under Section 288 with Section 80. It refused to suspend the sentence.
ได้ ถ้าผู้นั้นเป็นผู้ก่อภยันตรายขึ้นเอง ศาลฎีกาวินิจฉัยในคำพิพากษาที่ 16412/2555 ว่า จำเลยขับรถจักรยานยนต์ล้มจนหญิงคนรักที่นั่งซ้อนท้ายได้รับอันตรายสาหัสและหมดสติ แล้วทิ้งไว้ริมทางนานถึง 8 วัน โดยไม่แจ้งให้มารดาทราบ ป.อ. มาตรา 59 วรรคท้าย ถือว่าการงดเว้นการที่จักต้องกระทำเพื่อป้องกันผลเป็นการกระทำ จำเลยย่อมเล็งเห็นผลได้ว่าอาจถึงแก่ความตาย จึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าตามมาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 และศาลไม่รอการลงโทษ
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Clause de non-responsabilité: Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sébastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต