De quitter son époux malade pendant plus d'un an est une déshéritance ; l'autre femme ne peut pas faire appel du divorce ทิ้งคู่สมรสที่ป่วยไปเกินหนึ่งปีเป็นการทิ้งร้าง หญิงอื่นที่ถูกฟ้องร่วมไม่มีสิทธิอุทธรณ์
⚖️ Point essentiel ⚖️ ประเด็นสำคัญ
1. Un conjoint qui déménage de la résidence conjugale pour vivre avec une autre personne, sans avoir été expulsé ou menacé, et qui n'est pas revenu dans l'année qui suit la date de la demande de divorce. divorce action, a délaissé volontairement l’autre époux CCC article 1516 (4). 2. Un tiers qui a été associé comme co-plaintiff dans une action de divorce n'a pas le droit de faire appel de la constatation d'un motif de divorce entre les époux, car cette question n'affecte pas les droits du tiers ; un tribunal d'appel se trompe lorsqu'il statue sur une telle demande d'appel. 3. Lorsque l'existence d'un bien est incertaine biens matrimoniaux, CCC article 1474 Le deuxième paragraphe suppose que c'est le cas. Toute partie qui affirme que des actifs ont été acquis conjointement avec une tierce personne porte la charge de la preuve conformément à l'article 84/1 du Code de procédure civile et perd si les preuves sont contradictoires ou non étayées. D'autres dispositions s'appliquent : article 84/1 du Code de procédure civile.
1. คู่สมรสที่ย้ายออกจากบ้านไปอยู่กินกับบุคคลอื่นโดยมิได้ถูกขับไล่หรือข่มขู่ และไม่กลับมาอีกเลยนับถึงวันฟ้องเกินกว่าหนึ่งปี ถือว่าจงใจทิ้งร้างอีกฝ่ายตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) 2. บุคคลภายนอกที่ถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมในคดีหย่าไม่มีสิทธิอุทธรณ์หรือฎีกาโต้แย้งเหตุหย่าระหว่างคู่สมรส เพราะปัญหานั้นเป็นเรื่องระหว่างคู่สมรส ไม่กระทบสิทธิของบุคคลภายนอก การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยอุทธรณ์ของบุคคลภายนอกในประเด็นนั้นเป็นการไม่ชอบ และศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาในประเด็นดังกล่าว 3. กรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินใดเป็นสินสมรสหรือไม่ ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส ฝ่ายที่อ้างว่าทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสเป็นทรัพย์ที่ทำมาหาได้ร่วมกับบุคคลที่สามมีภาระการพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 และต้องแพ้คดีหากพยานหลักฐานขัดแย้งกันหรือไม่มีน้ำหนัก
Résumé บทสรุปผู้บริหาร
La femme a intenté une action en divorce contre son mari (le premier défendeur) et la femme avec laquelle il vivait (le second défendeur), ainsi que pour une indemnisation de 300 000 THB pour adultère. Les époux se sont mariés le 2 avril 1979. À partir de 1979, le mari et le second défendeur vivaient ensemble avec la connaissance et le consentement de la femme, de sorte que cette relation n'a pas donné lieu à un divorce. En novembre 1956 (2008), la femme a subi un accident vasculaire cérébral et a été incapable de s'occuper de ses soins. Le mari a commencé à déménager le mois suivant, est allé vivre avec le second défendeur et n'est jamais revenu après fin janvier 2014 (2015). La femme a intenté une action le 6 juillet 2015 (2015). Le tribunal de première instance a accordé le divorce, divisé les biens en parts égales et rejeté la demande d'indemnisation. La Cour d'appel de la région 1 a en grande partie confirmé cette décision. Les deux défendeurs ont fait appel. La Cour suprême, la division des affaires juvéniles et familiales, a confirmé cette décision. Le mari n'avait pas été expulsé ou menacé comme il l'affirmait ; son absence pendant plus d'un an avant le dépôt de la plainte constituait une défection volontaire en vertu de l'article 1516 (4) du Code de la famille. La plainte du second défendeur contre le divorce ne concernait que les époux et n'avait pas porté atteinte à ses droits, de sorte qu'elle n'avait aucun droit d'appel ; la Cour suprême a refusé d'examiner son appel à cet égard. En matière immobilière, l'article 1474, deuxième alinéa du Code de la famille présume que les biens acquis conjointement par les trois époux font partie de la propriété matrimoniale ; les défendeurs devaient prouver que ces biens avaient été acquis conjointement par les trois parties en vertu de l'article 84/1 du Code de procédure civile, et leurs preuves contradictoires n'ont pas été acceptées.
โจทก์ (ภริยา) ฟ้องจำเลยที่ 1 (สามี) และจำเลยที่ 2 (หญิงที่สามีไปอยู่กินด้วย) ขอหย่า ขอแบ่งสินสมรสคิดเป็นเงิน 1,139,000 บาท และเรียกค่าทดแทนจากการเป็นชู้ 300,000 บาท โจทก์กับจำเลยที่ 1 จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2522 ตั้งแต่ปี 2551 จำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่กินฉันสามีภริยาโดยโจทก์รู้เห็นและยินยอม จึงไม่มีเหตุหย่าในส่วนนี้ เดือนพฤศจิกายน 2556 โจทก์ป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เดือนถัดมาจำเลยที่ 1 เริ่มทยอยขนของออกจากบ้าน ไปอยู่กินกับจำเลยที่ 2 และไม่กลับมาอีกเลยตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม 2557 โจทก์ฟ้องคดีเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2558 ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่า ให้แบ่งที่ดิน รถยนต์ และเครื่องจักรการเกษตรตามบัญชีให้โจทก์กับจำเลยที่ 1 คนละครึ่ง และยกคำขอค่าทดแทน ศาลอุทธรณ์ภาค 1 แก้ให้ยกคำขอส่วนทองคำ นอกนั้นยืน จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษายืน จำเลยที่ 1 ไม่ได้ถูกขับไล่หรือข่มขู่ตามที่อ้าง การออกจากบ้านไปนับถึงวันฟ้องเกินกว่าหนึ่งปีจึงเป็นการจงใจทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ส่วนที่จำเลยที่ 2 โต้แย้งเรื่องการหย่า เป็นเรื่องระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 1 ไม่กระทบสิทธิของจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยให้เป็นการไม่ชอบ และศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ในประเด็นนี้ ในเรื่องทรัพย์สิน ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าทรัพย์สินที่สงสัยเป็นสินสมรส จำเลยทั้งสองซึ่งอ้างว่าเป็นทรัพย์ที่ทั้งสามคนทำมาหาได้ร่วมกันมีภาระการพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 แต่นำสืบขัดแย้งกันเองและรับฟังไม่ได้ ทรัพย์สินจึงเป็นสินสมรสที่ต้องแบ่งคนละกึ่งหนึ่ง
Faits de l’affaire ข้อเท็จจริง
La première épouse et le premier défendeur se sont mariés le 2 avril 1979 et ont une fille. Le deuxième défendeur est devenu veuf en 1988 (2005). À partir de 1989 (2008), les premières et les secondes épouses vivent ensemble en tant que mari et femme, avec la connaissance et le consentement de la première épouse, et pendant un certain temps, les trois vivent ensemble. En novembre 1989 (2013), la première épouse a subi une thrombose cérébrale, est devenue faible et incapable de s’occuper de ses affaires. En décembre 1989 (2014), le premier défendeur a commencé à déménager ses biens. Il est parti vivre avec le deuxième défendeur et n’est pas revenu après fin janvier 1990 (2015). Le 6 juillet 1990 (2015), la première épouse a intenté une demande de divorce, en demandant la division de la propriété conjugale évaluée à 1 139 000 THB et une indemnisation de 300 000 THB de la part des deux époux, avec intérêts. Le tribunal de première instance a accordé le divorce, ordonné la division en parts égales entre les époux des terres relevant d’une étude de terrain Por Bor Tor 5, des camions, tracteurs, machines agricoles, d’une arme à feu et d’une moto, et ordonné la répartition de cinq bahts de poids d’or entre les deux époux. Il a également rejeté les autres prétentions. Les deux défendeurs ont fait appel. La division de la jeunesse et de la famille de la Cour d’appel de la région 1 a également rejeté la demande concernant l’or et a statué en faveur de l’autre partie. Les deux défendeurs ont de nouveau fait appel.
โจทก์กับจำเลยที่ 1 จดทะเบียนสมรสเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2522 มีบุตรด้วยกันหนึ่งคนซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้ว สามีของจำเลยที่ 2 ถึงแก่ความตายเมื่อปี 2548 ตั้งแต่ปี 2551 จำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่กินฉันสามีภริยาโดยโจทก์รู้เห็นและยินยอม และช่วงหนึ่งทั้งสามคนอยู่ร่วมกัน เดือนพฤศจิกายน 2556 โจทก์ป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ไขมันในเลือดสูง ไม่มีแรง ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เดือนธันวาคม 2556 จำเลยที่ 1 เริ่มทยอยขนของออกจากบ้าน ไปอยู่กินกับจำเลยที่ 2 และไม่กลับมาอีกเลยตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม 2557 วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 โจทก์ฟ้องขอหย่า ขอแบ่งสินสมรสคิดเป็นเงิน 1,139,000 บาท และให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าทดแทน 300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 7.5 ต่อปี จำเลยทั้งสองให้การขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่า ให้แบ่งที่ดินมือเปล่า (ภ.บ.ท.5) รถบรรทุก รถไถ เครื่องจักรการเกษตร อาวุธปืน และรถจักรยานยนต์ตามบัญชีให้โจทก์กับจำเลยที่ 1 คนละครึ่ง ให้แบ่งทองคำหนัก 5 บาท แก่โจทก์กับจำเลยทั้งสองคนละหนึ่งส่วน และยกคำขออื่น จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้ให้ยกคำขอส่วนทองคำด้วย นอกนั้นยืน จำเลยทั้งสองฎีกา
Motifs déterminants de la décision คำวินิจฉัยของศาล (หลักกฎหมาย)
1. Un conjoint qui déménage de la résidence conjugale pour vivre avec une autre personne, sans avoir été expulsé ou menacé, et qui n'est pas revenu dans l'année qui suit la date de la demande de divorce, a délaissé volontairement l'autre conjoint en vertu de l'article 1516 (4) du CCC. 2. Toute personne qui a été jointe en qualité de co-plaintiffe dans une demande de divorce n'a aucun droit d'appel contre la constatation de la cause de divorce entre les époux, car cette question n'affecte pas les droits de cette personne ; un tribunal d'appel se trompe lorsqu'il statue sur une telle demande d'appel. 3. Lorsque l'existence d'un bien est incertaine en tant que bien conjugal, l'article 1474, paragraphe 2 du CCC présume qu'il existe. La partie qui affirme que les biens ont été acquis conjointement avec une tierce personne porte la charge de la preuve conformément à l'article 84/1 du Code de procédure civile et perd si les preuves sont contradictoires ou non étayées. D'autres dispositions applicables : article 84/1 du Code de procédure civile.
1. คู่สมรสที่ย้ายออกจากบ้านไปอยู่กินกับบุคคลอื่นโดยมิได้ถูกขับไล่หรือข่มขู่ และไม่กลับมาอีกเลยนับถึงวันฟ้องเกินกว่าหนึ่งปี ถือว่าจงใจทิ้งร้างอีกฝ่ายตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) 2. บุคคลภายนอกที่ถูกฟ้องเป็นจำเลยร่วมในคดีหย่าไม่มีสิทธิอุทธรณ์หรือฎีกาโต้แย้งเหตุหย่าระหว่างคู่สมรส เพราะปัญหานั้นเป็นเรื่องระหว่างคู่สมรส ไม่กระทบสิทธิของบุคคลภายนอก การที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยอุทธรณ์ของบุคคลภายนอกในประเด็นนั้นเป็นการไม่ชอบ และศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาในประเด็นดังกล่าว 3. กรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินใดเป็นสินสมรสหรือไม่ ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส ฝ่ายที่อ้างว่าทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสเป็นทรัพย์ที่ทำมาหาได้ร่วมกับบุคคลที่สามมีภาระการพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 และต้องแพ้คดีหากพยานหลักฐานขัดแย้งกันหรือไม่มีน้ำหนัก
Analyse juridique การวิเคราะห์ทางกฎหมาย
La cohabitation des deux prévenus issus de l'affaire 2551 (2008) était subordonnée à la connaissance et au consentement de la femme ; elle n'a donc pas constitué un motif de divorce. En ce qui concerne le délaissement, le tribunal a reconnu que le mari avait commencé à retirer ses biens en décembre 2013, s'était installé chez le deuxième prévenu et n'était jamais revenu après fin janvier 2014 ; il a rejeté son allégation selon laquelle il aurait été expulsé et menacé. Depuis son départ jusqu'au dépôt de la requête le 6 juillet 2015, plus d'un an s'était écoulé. Il s'agissait d'un délaissement volontaire pendant plus d'un an, un motif prévu à l'article 1516 (4) du Code de la famille. Le deuxième prévenu a tenté de faire valoir la même prétention. Le tribunal a statué que l'existence d'un motif de divorce était une question entre le mari et la femme qui ne touchait pas ses droits ; par conséquent, rien n'avait enfreint ses droits qui pourraient justifier un appel. La Cour d'appel de la région 1 a agi de manière inappropriée en statuant sur son appel ; l'acceptation de son appel supplémentaire était également inappropriée ; la Cour suprême a refusé de statuer sur ce point. En matière immobilière, les défendeurs affirmaient que la plupart des biens avaient été acquis conjointement par les trois. La Cour a cité l'article 1474, paragraphe deux, du Code de procédure civile : lorsque l'existence d'un bien en tant que bien conjugal est douteuse, il est présumé être ainsi. Les défendeurs devaient donc apporter la preuve, conformément à l'article 84/1 du Code de procédure civile, et leur preuve a été rejetée : le mari a admis que le tracteur Kubota appartenait aux époux, les défendeurs se contredisant quant au paiement du terrain, le contrat de bail pour le camion à dix roues était antérieur à leur cohabitation, le contrat de location-vente pour le camion à roues ten était à la femme et un tracteur et une arme à feu étaient antérieurs à l'arrivée du deuxième défendeur. Les défendeurs ont été déboutés sur cette question sans que la Cour ait dû peser l'argumentation de la femme. La décision a été confirmée.
ศาลฎีกาเริ่มจากข้อยุติว่าการที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 อยู่กินกันตั้งแต่ปี 2551 เป็นไปโดยโจทก์รู้เห็นและยินยอม จึงไม่มีเหตุหย่าในส่วนนี้ ปัญหาแรก มีเหตุหย่าเพราะจำเลยที่ 1 จงใจทิ้งร้างโจทก์เกินหนึ่งปีหรือไม่ ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยที่ 1 ขนของออกจากบ้านไปอยู่กินกับจำเลยที่ 2 และไม่กลับมาอีกเลยตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม 2557 โดยไม่ได้ถูกขับไล่หรือข่มขู่จะทำร้ายดังที่อ้าง เมื่อนับถึงวันฟ้องคือวันที่ 6 กรกฎาคม 2558 เกินกว่าหนึ่งปี จึงเป็นการจงใจทิ้งร้างโจทก์ไปเกินหนึ่งปี อันเป็นเหตุหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ศาลล่างพิพากษาให้หย่าด้วยเหตุนี้ชอบแล้ว สำหรับฎีกาของจำเลยที่ 2 ในประเด็นเดียวกัน ศาลฎีกาเห็นว่าปัญหาเรื่องเหตุหย่าเป็นเรื่องระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ ไม่ได้กระทบสิทธิของจำเลยที่ 2 อันจะเป็นการโต้แย้งสิทธิของจำเลยที่ 2 แต่ประการใด เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้หย่าเพราะเหตุทิ้งร้าง จำเลยที่ 2 จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในปัญหานี้ การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 2 เป็นการไม่ชอบ จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิฎีกาต่อมา ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยและให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2 ในปัญหานี้ ในเรื่องทรัพย์สิน จำเลยทั้งสองอ้างว่าเป็นทรัพย์ที่ทั้งสามคนทำมาหาได้ร่วมกัน ไม่ใช่สินสมรส ศาลฎีกายก ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ที่บัญญัติว่า ถ้ากรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดเป็นสินสมรสหรือมิใช่ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส จำเลยทั้งสองจึงมีภาระการพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 แต่พยานหลักฐานไม่เพียงพอ จำเลยที่ 1 ยอมรับว่ารถไถคูโบต้าเป็นของโจทก์กับจำเลยที่ 1 จำเลยทั้งสองเบิกความขัดกันเรื่องเงินค่าที่ดิน วันที่ในสัญญาซื้อขายที่ดินเป็นเวลาที่สามีของจำเลยที่ 2 ยังมีชีวิตอยู่ ผู้ทำสัญญาเช่าซื้อรถบรรทุกสิบล้อคือโจทก์ และจำเลยที่ 1 ยอมรับว่ารถไถและอาวุธปืนได้มาก่อนจำเลยที่ 2 เข้ามาอยู่ด้วย จำเลยทั้งสองจึงต้องแพ้คดีโดยไม่จำต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานโจทก์ พิพากษายืน
Texte de la décision judiciaire ข้อความคำพิพากษาภาษาไทย
Texte de la décision conservé dans la base.
Source à l’appui : Adresse de la source non renseignée
ข้อความคำพิพากษาที่บันทึกไว้ในฐานข้อมูลนี้
เอกสารอ้างอิงประกอบ: ยังไม่ได้บันทึก URL ของแหล่งที่มา
แม้จำเลยที่ 2 จะยื่นฎีกาในปัญหานี้ว่า จำเลยที่ 1 มิได้ทิ้งร้างโจทก์แต่ปัญหาดังกล่าวเป็นเรื่องระหว่างจำเลยที่ 1 กับโจทก์ ไม่ได้กระทบสิทธิของจำเลยที่ 2 อันจะเป็นการโต้แย้งสิทธิของจำเลยที่ 2 แต่ประการใด เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์และจำเลยที่ 1 หย่ากันเพราะเหตุทิ้งร้างไปเกิน 1 ปีเช่นนี้ จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในปัญหาข้างต้น การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 2 มานั้นเป็นการไม่ชอบ จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิฎีกา แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาจำเลยที่ 2 มาก็เป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2 ในปัญหานี้
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยที่ 1 หย่าขาดจากกัน และให้แบ่งสินสมรสให้โจทก์คิดเป็นเงิน 1,139,000 บาท กับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้เงินทดแทนจากการเป็นชู้แก่โจทก์จำนวน 300,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยทั้งสองให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์กับจำเลยที่ 1 หย่าขาดจากการเป็นสามีภริยากัน และให้แบ่งทรัพย์สินคือ ที่ดินมือเปล่า (ภ.บ.ท.5) เลขสำรวจ 32/45 จำนวน 1 แปลง รถยนต์บรรทุกสิบล้อ หมายเลขทะเบียน 1305 สระบุรี 1 คัน รถยนต์บรรทุกสี่ล้อ หมายเลขทะเบียน 80 - 5249 ลพบุรี 1 คัน รถไถเล็ก ยี่ห้อฮิโนโมโต 23 แรง พร้อมเครื่องพ่นยาและปุ๋ย 1 คัน รถไถเล็ก ยี่ห้อฮิโนโมโต 25 แรง ขับเคลื่อนสี่ล้อ 1 คัน เครื่องหยอดเมล็ดพันธุ์พืช 1 เครื่อง เครื่องพ่นปุ๋ย 1 เครื่อง รถไถ ยี่ห้อคูโบต้า 24 แรง 2 เพลา พร้อมตัวพ่วง 1 เครื่อง รถไถ ยี่ห้อคูโบต้า 12 แรง 1 เพลา 1 คัน เครื่องคัดแยกเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด 1 เครื่อง เครื่องสีข้าวโพด 1 เครื่อง ส่วนพ่วงหรือเทรลเลอร์ 1 คัน เครื่องโม่ใช้ผสมยา ปุ๋ย เมล็ดข้าวโพด 1 เครื่อง ผานรถไถ 1 อัน อาวุธปืนพก ขนาด .45 จำนวน 1 กระบอก รถจักรยานยนต์ ยี่ห้อฮอนด้าเวฟ ขคน ลพบุรี 311 จำนวน 1 คัน ให้แก่โจทก์กับจำเลยที่ 1 คนละครึ่ง กับให้แบ่งทองคำหนัก 5 บาท ให้แก่โจทก์กับจำเลยทั้งสองในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์รวมคนละ 1 ส่วน คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก กับให้จำเลยที่ 1 ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ค่าขึ้นศาลให้ใช้แทนเท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดี ค่าทนายความส่วนของจำเลยที่ 1 ให้เป็นพับ ส่วนค่าฤชาธรรมเนียมระหว่างโจทก์กับจำเลยที่ 2 ให้เป็นพับ
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ภาค 1 แผนกคดีเยาวชนและครอบครัวพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำขอของโจทก์ในส่วนที่เกี่ยวกับทองคำหนัก 5 บาท (ตามคำฟ้องข้อ 3.19) เสียด้วย ให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์แทนจำเลยทั้งสองตามทุนทรัพย์ที่จำเลยทั้งสองชนะคดีในชั้นอุทธรณ์ โดยกำหนดค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ 3,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาแผนกคดีเยาวชนและครอบครัววินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับฟังได้เป็นยุติในชั้นนี้โดยคู่ความไม่โต้แย้งคัดค้านว่า โจทก์และจำเลยที่ 1 อยู่กินเป็นสามีภริยาและจดทะเบียนสมรสกันเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2522 มีบุตรด้วยกัน 1 คน คือนางสาวหฤทัย ซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้ว จำเลยที่ 2 เคยมีสามี แต่สามีได้ถึงแก่ความตายเมื่อปี 2548 ต่อมาปี 2551 จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้อยู่กินเป็นสามีภริยากันโดยโจทก์รู้เห็นและยินยอม จึงไม่มีเหตุหย่าตามฟ้องส่วนนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษายกคำขอแบ่งรถแบ็กโฮ ตามข้อ 3.13 และค่าทดแทนกับคำขอให้ชำระหนี้กองทุนกู้ยืมประจำหมู่บ้าน ตามข้อ 3.18 คู่ความไม่อุทธรณ์ จึงยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ส่วนคำขอแบ่งทองคำหนัก 5 บาท ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ให้ยกคำขอในส่วนนี้ด้วย คู่ความไม่อุทธรณ์ จึงยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1
ปัญหาต้องวินิจฉัยประการแรกตามฎีกาของจำเลยที่ 1 ว่า มีเหตุหย่าเพราะจำเลยที่ 1 จงใจทิ้งร้างโจทก์ไปเกิน 1 ปีหรือไม่ โจทก์และจำเลยที่ 1 เป็นสามีภริยาโดยชอบด้วยกฎหมาย ต่อมาเดือนพฤศจิกายน 2556 โจทก์มีอาการป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ไขมันในเลือดสูง ไม่มีแรงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เดือนธันวาคม 2556 จำเลยที่ 1 เริ่มทยอยขนของออกจากบ้าน จนกระทั่งเดือนธันวาคม 2557 จำเลยที่ 1 ขนของออกจากบ้านไปอยู่กินกับจำเลยที่ 2 แล้วไม่กลับมาเลยตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม 2557 โดยจำเลยที่ 1 ไม่ได้ถูกขับไล่ออกจากบ้านและถูกข่มขู่จะทำร้ายดังที่กล่าวอ้าง เมื่อจำเลยที่ 1 ได้ออกจากบ้านไปนับถึงวันฟ้อง (วันที่ 6 กรกฎาคม 2558) เกินกว่า 1 ปี จึงเป็นการจงใจทิ้งร้างโจทก์ไปเกิน 1 ปี อันเป็นเหตุหย่าตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) ที่ศาลล่างพิพากษาด้วยเหตุหย่าตามปัญหานี้มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยที่ 1 ฟังไม่ขึ้น อนึ่ง แม้จำเลยที่ 2 จะยื่นฎีกาในปัญหานี้ด้วย แต่ปัญหาดังกล่าวเป็นเรื่องระหว่างจำเลยที่ 1 และโจทก์ ไม่ได้กระทบสิทธิของจำเลยที่ 2 อันจะเป็นการโต้แย้งสิทธิของจำเลยที่ 2 แต่ประการใด ดังนั้นเมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์และจำเลยที่ 1 หย่ากันเพราะเหตุจงใจทิ้งร้างไปเกิน 1 ปี เช่นนี้ จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในปัญหาข้างต้น การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยปัญหาดังกล่าวตามอุทธรณ์ของจำเลยที่ 2 มานั้นเป็นการไม่ชอบ จำเลยที่ 2 ไม่มีสิทธิฎีกาต่อมา แม้ศาลชั้นต้นจะรับฎีกาของจำเลยที่ 2 มาก็เป็นการไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ให้ยกฎีกาของจำเลยที่ 2 ในปัญหานี้
ปัญหาต้องวินิจฉัยประการที่สองตามฎีกาของจำเลยทั้งสองว่า ทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.1 ถึง 3.4 ข้อ 3.6 ถึง 3.12 และข้อ 3.14 ถึง 3.17 เป็นสินสมรสระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 หรือเป็นทรัพย์สินที่โจทก์และจำเลยทั้งสองทำมาหาได้ร่วมกัน เห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1474 วรรคสอง บัญญัติว่า ถ้ากรณีเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดเป็นสินสมรสหรือมิใช่ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส เมื่อจำเลยทั้งสองกล่าวอ้างว่า ทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.1 ถึง 3.4 ข้อ 3.6 ถึง 3.12 และข้อ 3.14 ถึง 3.17 เป็นทรัพย์สินที่โจทก์และจำเลยทั้งสองทำมาหาได้ร่วมกัน ไม่ใช่สินสมรสระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 จึงมีภาระการพิสูจน์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84/1 ซึ่งจำเลยที่ 1 เบิกความตอบทนายจำเลยทั้งสองถามติงยอมรับว่า รถไถยี่ห้อคูโบต้าเป็นของโจทก์และจำเลยที่ 1 ส่วนทรัพย์สินอื่นจำเลยทั้งสองเบิกความลอยๆ ว่าเกิดขึ้นในระหว่างที่โจทก์และจำเลยทั้งสองร่วมกันทำมาหาได้ด้วยกันหลายรายการโดยไม่มีพยานสนับสนุน ส่วนที่ดินมือเปล่า จำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 ก็เบิกความขัดกันในเรื่องจำนวนเงินว่าออกฝ่ายละเท่าใด เป็นเงินของจำเลยที่ 2 หรือของสามีจำเลยที่ 2 วันที่ตามสำเนาหนังสือสัญญาซื้อขายก็เป็นวันเวลาที่สามีของจำเลยที่ 2 ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่วันเวลาที่โจทก์และจำเลยทั้งสองอยู่ร่วมกัน นอกจากนี้ที่จำเลยที่ 1 ตอบคำถามค้านทนายโจทก์ว่า รถยนต์บรรทุกสิบล้อ หมายเลขทะเบียน 1305 สระบุรี จำเลยที่ 1 เป็นผู้ซื้อ ศาลฎีกาตรวจดูเอกสารดังกล่าวปรากฏว่า ผู้ทำสัญญาเช่าซื้อคือโจทก์หาใช่จำเลยที่ 1 ไม่ ยิ่งกว่านี้จำเลยที่ 1 ยังเบิกความตอบคำถามค้านทนายโจทก์ด้วยว่ารถไถยี่ห้อฮิโนโมโต 23 แรงพร้อมเครื่องพ่นยาและปุ๋ยได้มาระหว่างอยู่กินกันกับโจทก์ อาวุธปืนพกขนาด .45 จำนวน 1 กระบอก (ทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.16) เป็นของจำเลยที่ 1 ได้มาก่อนปี 2550 แสดงว่า ทรัพย์สินทั้งสองดังกล่าวเป็นทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 อยู่กินด้วยกัน ก่อนที่จำเลยที่ 2 จะมาอยู่กินด้วยกันกับโจทก์และจำเลยที่ 1 พยานหลักฐานที่จำเลยทั้งสองนำสืบยังรับฟังไม่ได้ว่า ทรัพย์สินตามฟ้องเป็นทรัพย์สินที่โจทก์และจำเลยทั้งสองทำมาหาได้ร่วมกันขณะอยู่กินเป็นสามีภริยารวมกันสามคน เมื่อจำเลยทั้งสองมีภาระการพิสูจน์ แต่จำเลยทั้งสองนำสืบรับฟังไม่ได้ จำเลยทั้งสองก็ต้องตกเป็นฝ่ายแพ้คดีในปัญหาประการที่สองนี้โดยไม่จำต้องวินิจฉัยพยานหลักฐานโจทก์ ข้อเท็จจริงต้องฟังว่า ทรัพย์สินตามฟ้องเป็นสินสมรสระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 ซึ่งจะต้องแบ่งกันคนละกึ่งหนึ่งเมื่อการสมรสสิ้นสุดลง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาในปัญหาประการที่สองมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยทั้งสองประการนี้ฟังไม่ขึ้น
ปัญหาต้องวินิจฉัยประการที่สามว่า ทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.5 เป็นสินสมรสระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 และมีอยู่จริงหรือไม่ โจทก์มีตัวโจทก์เบิกความยืนยันว่าทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.5 คือ รถไถเล็ก ยี่ห้อฮิโนโมโต 25 แรง ขับเคลื่อนสี่ล้อ ได้มาก่อนปี 2550 โดยมีภาพถ่ายมาแสดง คำเบิกความของโจทก์มีน้ำหนักให้รับฟัง จำเลยทั้งสองให้การแก้ฟ้องว่า ไม่มีทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.5 แต่จำเลยที่ 1 กลับเบิกความตอบทนายจำเลยทั้งสองถามติงว่า ทรัพย์ตามฟ้องข้อ 3.5 ได้มาหลังปี 2550 หลังจากที่จำเลยที่ 2 มาอยู่ร่วมกันกับจำเลยที่ 1 แล้ว จึงขัดกับคำให้การจำเลยทั้งสองให้การแก้ฟ้องที่ยื่นต่อศาล ส่วนจำเลยที่ 2 ก็ไม่ได้เบิกความถึงทรัพย์สินส่วนนี้ พยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบมีน้ำหนักกว่าพยานหลักฐานจำเลยทั้งสอง ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ทรัพย์สินตามฟ้องข้อ 3.5 เป็นสินสมรสระหว่างโจทก์และจำเลยที่ 1 และมีอยู่จริง ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาในปัญหานี้มานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาของจำเลยทั้งสองประการที่สามฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
Articles de loi cités มาตราที่อ้างอิง
💡 Ce que cela signifie pour vous 💡 สิ่งที่หมายถึงสำหรับคุณ
La démission en vertu de l'article 1516(4) du Code de la famille dépend largement d'un calendrier. Ici, le mari a quitté sa femme qui venait tout juste de subir un AVC, s'est installé chez une autre femme et s'est éloigné ; plus d'un an s'étant écoulé avant que la demande ne soit déposée, le fondement n'a pas été établi et son récit selon lequel il aurait été chassé n'a pas été accepté. Si vous avez quitté le domicile conjugal, le chronomètre tourne contre vous ; si votre conjoint vous a quitté, conservez les preuves de la date de votre départ. La décision met également en garde contre des arrangements longtemps tolérés : la femme avait accepté les relations de son mari avec le deuxième défendeur pendant des années, ce qui ne lui a donc pas donné de raison distincte. Le consentement peut vous coûter plus tard le critère de l'adultère. Un tiers impliqué dans une affaire de divorce ne peut pas contester lui-même le divorce. En matière immobilière, les biens acquis pendant le mariage sont présumés patrimoniaux en vertu de l'article 1474, paragraphe 2, et toute personne prétendant le contraire doit le prouver.
เหตุทิ้งร้างตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) เป็นเหตุหย่าที่ขึ้นอยู่กับระยะเวลาเป็นสำคัญ ในคดีนี้สามีทิ้งภริยาที่เพิ่งป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ย้ายไปอยู่กับหญิงอื่นและไม่กลับมา เมื่อพ้นหนึ่งปีก่อนวันฟ้อง เหตุหย่าก็ครบถ้วน และข้ออ้างว่าถูกขับไล่ออกจากบ้านไม่มีน้ำหนัก หากท่านเป็นฝ่ายออกจากบ้าน พึงทราบว่าเวลากำลังเดินสวนทางกับท่าน และหากคู่สมรสเป็นฝ่ายทิ้งไป ควรเก็บหลักฐานวันที่ออกจากบ้านไว้ คำพิพากษานี้ยังเตือนเรื่องการยอมรับความสัมพันธ์ของคู่สมรสกับบุคคลอื่นเป็นเวลานาน ภริยารู้เห็นและยินยอมให้สามีอยู่กินกับจำเลยที่ 2 มาหลายปี ความสัมพันธ์นั้นจึงไม่เป็นเหตุหย่าแยกต่างหาก การยินยอมอาจทำให้เสียเหตุหย่าเรื่องชู้ในภายหลัง สุดท้าย บุคคลภายนอกที่ถูกฟ้องร่วมในคดีหย่าไม่อาจต่อสู้เรื่องการหย่าเองได้ มีเพียงคู่สมรสเท่านั้นที่ทำได้ ส่วนทรัพย์สินที่ได้มาระหว่างสมรสย่อมได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นสินสมรสตามมาตรา 1474 วรรคสอง ผู้ที่อ้างเป็นอย่างอื่นต้องพิสูจน์ด้วยเอกสารที่น่าเชื่อถือ
Foire aux questions คำถามที่พบบ่อย
Combien de temps doit-il être absent avant que je puisse divorcer pour abandon de famille en Thaïlande ? คู่สมรสต้องหายไปนานเท่าใดจึงจะฟ้องหย่าด้วยเหตุทิ้งร้างในประเทศไทยได้
L’article 1516(4) du Code de la famille exige la défection volontaire de l’autre époux pendant plus d’un an. Dans la décision 7534/2560, le mari a déménagé pour vivre avec une autre femme et n’est jamais revenu après fin janvier 2014 ; la femme a intenté une action le 6 juillet 2015. La Cour suprême a statué que, comme plus d’un an s’était écoulé entre son départ et la présentation de la demande, et qu’il n’avait pas été expulsé ou menacé, le motif de défection avait été établi et le divorce a été bien prononcé.
ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) กำหนดว่าต้องจงใจละทิ้งร้างอีกฝ่ายไปเกินหนึ่งปี ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7534/2560 สามีย้ายออกไปอยู่กินกับหญิงอื่นและไม่กลับมาอีกเลยตั้งแต่ปลายเดือนมกราคม 2557 ภริยาฟ้องคดีเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม 2558 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อนับจากวันออกจากบ้านถึงวันฟ้องเกินกว่าหนึ่งปี และสามีไม่ได้ถูกขับไล่หรือข่มขู่ เหตุทิ้งร้างจึงครบถ้วนและศาลล่างพิพากษาให้หย่าชอบแล้ว
La personne avec laquelle mon conjoint vit peut-elle faire appel de notre jugement de divorce ? บุคคลที่คู่สมรสไปอยู่กินด้วยสามารถอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาให้หย่าได้หรือไม่
Non. Dans la décision 7534/2560, la femme s'est jointe à l'autre femme en tant que deuxième défenderesse pour réclamer une indemnisation. Lorsqu'une deuxième défenderesse a fait appel en faisant valoir que le mari n'avait pas abandonné sa femme, la Cour suprême a estimé que l'existence d'un motif de divorce relève exclusivement des parties et n'affecte pas les droits de la tierce partie ; elle n'avait donc aucun droit d'appel à cet égard, la Cour d'appel n'aurait pas dû statuer sur cette question et la Cour suprême a refusé de prendre en considération sa demande d'appel ultérieure.
ไม่ได้ ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7534/2560 ภริยาฟ้องหญิงอื่นเป็นจำเลยที่ 2 เพื่อเรียกค่าทดแทน เมื่อจำเลยที่ 2 อุทธรณ์และฎีกาว่าสามีไม่ได้ทิ้งร้างภริยา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าปัญหาเรื่องเหตุหย่าเป็นเรื่องระหว่างคู่สมรสเท่านั้น ไม่กระทบสิทธิของบุคคลภายนอก จำเลยที่ 2 จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์ในประเด็นนั้น ศาลอุทธรณ์ไม่ควรวินิจฉัยให้ และศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยที่ 2 ในปัญหานี้
Qui doit prouver que les biens sont des biens matrimoniaux lors d’un divorce thaïlandais ? ในคดีหย่าของไทย ใครมีหน้าที่พิสูจน์ว่าทรัพย์สินเป็นสินสมรสหรือไม่
Le parti qui affirme le contraire. Conformément à l'article 1474, paragraphe 2 du Code civil, lorsque l'existence d'un bien en commun est incertaine, on considère que celui-ci appartient à tous les membres du couple. Dans l'arrêt 7534/2560, le mari et la femme avec laquelle il vivait ont affirmé que les terres, les camions et les machines agricoles avaient été acquises conjointement par les trois. La Cour suprême a estimé que les deux parties devaient apporter la preuve conformément à l'article 84/1 du Code de procédure civile et, puisque leurs témoignages étaient contradictoires et partiellement infirmés par des documents tels qu'un contrat de location-vente en nom de la femme, tout a été réparti à parts égales entre les époux.
ฝ่ายที่อ้างว่าไม่ใช่สินสมรส ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1474 วรรคสอง ถ้าเป็นที่สงสัยว่าทรัพย์สินใดเป็นสินสมรสหรือไม่ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าเป็นสินสมรส ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7534/2560 สามีและหญิงที่อยู่กินด้วยอ้างว่าที่ดิน รถบรรทุก และเครื่องจักรการเกษตรเป็นทรัพย์ที่ทั้งสามคนทำมาหาได้ร่วมกัน ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าทั้งสองมีภาระการพิสูจน์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 84/1 เมื่อพยานหลักฐานขัดแย้งกันและบางส่วนถูกหักล้างด้วยเอกสาร เช่น สัญญาเช่าซื้อที่มีชื่อภริยา ทรัพย์สินทั้งหมดจึงต้องแบ่งคนละครึ่ง
Si j'avais su de l'affaire de mon conjoint et l'avais acceptée, serais-ce possible de la faire valoir comme argument de divorce ? หากรู้เห็นและยอมรับความสัมพันธ์ของคู่สมรสกับบุคคลอื่นแล้ว ยังใช้เป็นเหตุฟ้องหย่าได้หรือไม่
La décision 7534/2560 indique que non. La femme connaissait et consentait à la vie commune de son mari avec le deuxième défendeur depuis 2008 (2008), et la Cour suprême a statué que cette relation ne constituait donc pas un motif de divorce. La femme a succédé uniquement parce que son mari l’avait abandonnée plus d’un an plus tard, ce qui constitue un motif distinct en vertu de l’article 1516 (4) du CCC. La longue tolérance d’une relation peut coûter au conjoint le motif de l’adultère, il convient donc de consulter un avocat avant de décider d’accepter une telle situation.
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7534/2560 ชี้ว่าไม่ได้ ภริยารู้เห็นและยินยอมให้สามีอยู่กินกับจำเลยที่ 2 ตั้งแต่ปี 2551 ศาลฎีการะบุเป็นข้อยุติว่าความสัมพันธ์นั้นจึงไม่เป็นเหตุหย่าตามฟ้องส่วนนี้ ภริยาชนะคดีเพราะสามีทิ้งร้างไปเกินหนึ่งปีในภายหลัง ซึ่งเป็นเหตุหย่าแยกต่างหากตาม ป.พ.พ. มาตรา 1516 (4) การยอมรับความสัมพันธ์เป็นเวลานานอาจทำให้เสียเหตุหย่าเรื่องชู้ จึงควรปรึกษาก่อนตัดสินใจยอมรับสภาพเช่นนั้น
📖 Pour en savoir plus, consultez ThaiLawOnline 📖 อ่านเพิ่มเติมที่ ThaiLawOnline
Avertissement : Les traductions anglaises fournies sur ce site Web sont non officielles et à titre informatif uniquement. Le texte faisant foi des lois thaïlandaises est en langue thaïe tel que publié dans la Gazette royale thaïlandaise (RatchakitchanubeksaCe contenu ne constitue pas un avis juridique. Pour toute question juridique spécifique, veuillez consulter un avocat thaïlandais qualifié.
Droits d'auteur © 2026 ThaiLaw Online Co. Ltd. Le texte statutaire thaïlandais (ตัวบทกฎหมาย) et les décisions originales de la Cour suprême (Dika) en langue thaïe sont dans le domaine public telles que publiées dans la Gazette du gouvernement royal thaïlandais (ราชกิจจานุเบกษา) conformément à l'article 7 de la loi sur le droit d'auteur de 2537 (1994). Tout le reste du contenu, y compris les traductions en anglais, les résumés des décisions de la Cour suprême (Dika), les annotations juridiques, les renvois, les commentaires et l'analyse éditoriale, constitue la propriété intellectuelle protégée par le droit d'auteur de ThaiLawOnline et ses rédacteurs, Sebastien H. Brousseau (LL.B.) et Wichuda Atthatmethakon (LL.M.). Toute reproduction ou distribution non autorisée est interdite.
ข้อสงวนสิทธิ์: คำแปลภาษาอังกฤษที่ให้ไว้ในเว็บไซต์นี้เป็นคำแปลอย่างไม่เป็นทางการและมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลเท่านั้น ตัวบทกฎหมายที่เป็นทางการคือภาษาไทยตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เนื้อหานี้ไม่ถือเป็นคำแนะนำทางกฎหมาย สำหรับคำถามทางกฎหมายเฉพาะ กรุณาปรึกษาทนายความไทยที่มีคุณสมบัติ
ลิขสิทธิ์ © 2026 บริษัท ไทยลอว์ ออนไลน์ จำกัด ตัวบทกฎหมายภาษาไทยและคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับภาษาไทยดั้งเดิมเป็นสาธารณสมบัติ ตามที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ตามมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 เนื้อหาอื่นทั้งหมด ได้แก่ คำแปลภาษาอังกฤษ บทสรุปคำพิพากษาศาลฎีกา คำอธิบายกฎหมาย การอ้างอิงข้าม ข้อวิจารณ์ และบทวิเคราะห์ทางบรรณาธิการ เป็นทรัพย์สินทางปัญญาอันมีลิขสิทธิ์ของ ThaiLawOnline และบรรณาธิการ เซบาสเตียง อ็อง บรูโซ (LL.B.) และ วิชุดา อรรถเมธากร (LL.M.) ห้ามทำซ้ำหรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต