ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง
ภาค 3 อุทธรณ์และฎีกา
- มาตรา 223: การอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์
- มาตรา 223 ทวิ: ยกเลิก
- มาตรา 224: ข้อห้ามอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงตามทุนทรัพย์
- มาตรา 225: ข้อที่ยกอุทธรณ์ต้องว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้น
- มาตรา 226: คำสั่งระหว่างพิจารณาและการอุทธรณ์
- มาตรา 227: คำสั่งที่ทำให้คดีเสร็จไม่ใช่คำสั่งระหว่างพิจารณา
- มาตรา 228: คำสั่งระหว่างพิจารณาที่อุทธรณ์ได้
- มาตรา 229: วิธีและกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์
- มาตรา 230: การรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริง
- มาตรา 231: การทุเลาการบังคับในระหว่างอุทธรณ์
- มาตรา 232: การตรวจอุทธรณ์ของศาลชั้นต้น
- มาตรา 233: การวางเงินเพิ่มสำหรับค่าฤชาธรรมเนียมฝ่ายชนะ
- มาตรา 234: การอุทธรณ์คำสั่งไม่รับอุทธรณ์
- มาตรา 235: การส่งสำเนาอุทธรณ์และส่งสำนวน
- มาตรา 236: คำสั่งศาลอุทธรณ์เกี่ยวกับอุทธรณ์ที่ไม่รับ
- มาตรา 237: คำแก้อุทธรณ์และห้ามถือว่าขาดนัด
- มาตรา 238: อุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมายต้องถือตามข้อเท็จจริง
- มาตรา 239: อุทธรณ์คำสั่งต้องพิจารณาก่อนอุทธรณ์คำพิพากษา
- มาตรา 240: วิธีที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยคดี
- มาตรา 241: การแถลงการณ์ด้วยวาจาในชั้นอุทธรณ์
- มาตรา 242: วิธีที่ศาลอุทธรณ์ชี้ขาดตัดสินอุทธรณ์
- มาตรา 243: อำนาจศาลอุทธรณ์ยกคำพิพากษาและย้อนสำนวน
- มาตรา 244: การอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
- มาตรา 244/1: คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นที่สุด
- มาตรา 245: ผลของคำพิพากษาชั้นอุทธรณ์ต่อคู่ความ
- มาตรา 246: นำบทพิจารณาชั้นต้นมาใช้ในชั้นอุทธรณ์
- มาตรา 247: ต้องได้รับอนุญาตจึงจะฎีกาได้
- มาตรา 248: องค์คณะพิจารณาคำร้องขออนุญาตฎีกา
- มาตรา 249: หลักเกณฑ์ที่ศาลฎีกาอนุญาตให้ฎีกา
- มาตรา 250: ข้อกำหนดประธานศาลฎีกาว่าด้วยการฎีกา
- มาตรา 251: ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายแล้วย้อนสำนวน
- มาตรา 252: นำบทลักษณะอุทธรณ์มาใช้แก่การฎีกา