เล่ม 1: บทบัญญัติทั่วไป ภาค ๑: บทบัญญัติทั่วไป

ในโค้ดนี้:
(1) "โดยไม่สุจริต" หมายถึง การได้มาซึ่งผลประโยชน์ใดๆ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อตนเองหรือเพื่อผู้อื่น ซึ่งตนไม่มีสิทธิได้รับตามกฎหมาย
(2) "ทางสาธารณะ" หมายถึง ที่ดินหรือทางน้ำใดๆ ที่ประชาชนใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการสัญจร รวมถึงทางรถไฟและทางรถราง
(3) "สถานที่สาธารณะ" หมายถึงสถานที่ใดๆ ที่ประชาชนมีสิทธิเข้าถึง
(4) “ที่อยู่อาศัย” หมายถึงสถานที่ใดๆ ที่ใช้เป็นที่อยู่อาศัย เช่น บ้าน อาคาร เรือ หรือแพที่ผู้คนอาศัยอยู่ และรวมถึงบริเวณของสถานที่ดังกล่าว ไม่ว่าจะล้อมรั้วหรือไม่ก็ตาม
(5) "อาวุธ" หมายรวมถึงสิ่งใดก็ตามที่ไม่ใช่อาวุธโดยธรรมชาติ แต่ถูกใช้หรือตั้งใจจะใช้เพื่อก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อร่างกาย
(6) “การใช้กำลัง” หมายถึง การกระทำใดๆ ที่เป็นความรุนแรงต่อร่างกายหรือจิตใจของบุคคล ไม่ว่าจะโดยการใช้กำลังทางกายภาพหรือโดยวิธีการอื่นใด และรวมถึงการกระทำใดๆ ที่ทำให้บุคคลอยู่ในสภาวะที่ไม่สามารถต่อต้านได้ ไม่ว่าจะโดยการให้สารมึนเมา การสะกดจิต หรือโดยวิธีการอื่นใดที่คล้ายคลึงกัน
(7) "เอกสาร" หมายถึง กระดาษหรือสิ่งอื่นใดที่แสดงความหมายด้วยตัวอักษร ตัวเลข ภาพวาด หรือการออกแบบอื่นใด ไม่ว่าจะโดยการพิมพ์ การถ่ายภาพ หรือวิธีการอื่นใด ซึ่งสามารถใช้เป็นหลักฐานของความหมายดังกล่าวได้
(8) "เอกสารราชการ" หมายถึง เอกสารที่เจ้าหน้าที่ของรัฐได้จัดทำหรือรับรองในการปฏิบัติหน้าที่ของตน และรวมถึงสำเนาเอกสารดังกล่าวที่เจ้าหน้าที่ของรัฐรับรอง
(9) “เอกสารสิทธิ” หมายถึง เอกสารที่ใช้เป็นหลักฐานการสร้าง การโอน การแก้ไข การสงวน หรือการสิ้นสุดของสิทธิ
(10) "ลายเซ็น" หมายรวมถึงลายนิ้วมือหรือเครื่องหมายที่บุคคลประทับไว้แทนลายเซ็นของตน
(11) "เวลากลางคืน" หมายถึงช่วงเวลาระหว่างพระอาทิตย์ตกและพระอาทิตย์ขึ้น
(12) "การควบคุมตัว" หมายถึง การนำตัวไปควบคุมตัว กักขัง คุมขัง จำคุก หรือกักขังไว้
(13) "ค่าไถ่" หมายถึง ทรัพย์สินหรือผลประโยชน์ใดๆ ที่เรียกร้องหรือมอบให้เพื่อแลกกับอิสรภาพของบุคคลที่ถูกพาตัวไป ถูกกักขัง หรือถูกคุมขัง
(14) "บัตรอิเล็กทรอนิกส์" หมายถึง:
(ก) เอกสารหรือสิ่งอื่นใดในรูปแบบใด ๆ ที่ออกโดยผู้ออกให้แก่บุคคลที่มีสิทธิใช้ ไม่ว่าจะระบุชื่อหรือไม่ก็ตาม โดยการบันทึกข้อมูลหรือรหัสโดยการประยุกต์ใช้วิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ ไฟฟ้า แม่เหล็กไฟฟ้า หรือวิธีการอื่นใดที่คล้ายคลึงกัน รวมถึงข้อมูลที่จัดเก็บเป็นรหัสในบัตรหรืออุปกรณ์สำหรับการถอนเงินสด การโอนเงิน การซื้อสินค้าหรือบริการผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ หรือเพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการเข้าถึงระบบคอมพิวเตอร์
(ข) ข้อมูล รหัส หมายเลขบัญชี หมายเลขประจำตัวอิเล็กทรอนิกส์ หรือเครื่องมือตัวเลขใดๆ ที่ออกโดยผู้ออกให้แก่บุคคลที่มีสิทธิ์ใช้ โดยไม่ต้องออกเอกสารหรือสิ่งอื่นใด แต่มีวิธีการใช้งานเช่นเดียวกับ (ก) หรือ
(ค) สิ่งอื่นใดที่ใช้ร่วมกับข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์เพื่อระบุตัวตนของผู้ใช้
(15) “หนังสือเดินทาง” หมายถึง เอกสารแสดงตนในรูปแบบใดๆ ที่ออกโดยรัฐบาลไทย รัฐบาลต่างประเทศ หรือองค์กรระหว่างประเทศ ให้แก่บุคคลใดๆ เพื่อใช้เป็นหลักฐานแสดงตนในการเดินทางระหว่างประเทศ
(16) "อวัยวะเพศ" หมายรวมถึงอวัยวะเพศที่ได้รับจากการผ่าตัดแปลงเพศ
(17) [สงวนไว้]
(18) “การร่วมเพศ” หมายถึง การกระทำเพื่อสนองความอยากของผู้กระทำโดยการสอดอวัยวะเพศของตนเองเข้าไปในอวัยวะเพศ ทวารหนัก หรือปากของบุคคลอื่น หรือโดยการสอดสิ่งอื่นใดเข้าไปในอวัยวะเพศหรือทวารหนักของบุคคลอื่น
(19) “การคุกคามทางเพศ” หมายถึง การกระทำใดๆ ด้วยคำพูด ท่าทาง การสื่อสาร เนื้อหาลามกอนาจาร หรือด้วยวิธีการอื่นๆ ที่เป็นการคุกคามทางเพศ ซึ่งทำให้เหยื่อรู้สึกไม่ปลอดภัย รำคาญ หรืออับอาย

บุคคลใดจะถูกลงโทษทางอาญาได้ก็ต่อเมื่อการกระทำของบุคคลนั้นเป็นความผิด และบทลงโทษได้ถูกกำหนดไว้ในกฎหมายที่ใช้บังคับในขณะที่กระทำการนั้น และบทลงโทษที่จะลงโทษผู้กระทำผิดนั้นจะต้องเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนดไว้
หากตามบทบัญญัติของกฎหมายที่บัญญัติไว้ในภายหลัง การกระทำดังกล่าวไม่ถือเป็นความผิดอีกต่อไป บุคคลที่กระทำการดังกล่าวจะได้รับการยกเว้นจากการเป็นผู้กระทำความผิด และหากมีคำพิพากษาถึงที่สุดที่กำหนดโทษแล้ว ให้ถือว่าบุคคลนั้นไม่เคยถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานกระทำความผิดดังกล่าวมาก่อน หากกำลังอยู่ระหว่างการรับโทษ การรับโทษนั้นจะสิ้นสุดลง

หากกฎหมายที่ใช้บังคับในขณะที่กระทำความผิดแตกต่างจากกฎหมายที่ใช้บังคับในเวลาต่อมา ให้ใช้กฎหมายที่เอื้อประโยชน์แก่ผู้กระทำความผิดมากที่สุด เว้นแต่ในกรณีที่คดีได้มีการตัดสินถึงที่สุดแล้ว ในกรณีเช่นนั้น:
(1) หากผู้กระทำความผิดยังไม่ได้รับโทษหรือกำลังได้รับโทษอยู่ และโทษที่กำหนดโดยคำพิพากษานั้นหนักกว่าโทษสูงสุดตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ภายหลัง ศาลอาจกำหนดโทษใหม่ตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ภายหลังได้ หากเห็นสมควร ในกรณีเช่นนั้น โทษตามคำพิพากษาเดิมที่ได้รับไปแล้วจะถือเป็นโทษตามคำพิพากษาใหม่
(2) หากศาลได้พิพากษาลงโทษประหารชีวิตผู้กระทำความผิด และตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ภายหลัง โทษสูงสุดสำหรับความผิดดังกล่าวได้ถูกเปลี่ยนเป็นโทษประเภทอื่น โทษประหารชีวิตตามคำพิพากษานั้นให้ถือว่าได้ถูกเปลี่ยนเป็นโทษสูงสุดตามที่กฎหมายที่บัญญัติไว้ภายหลังกำหนดไว้สำหรับความผิดดังกล่าว

ผู้ใดกระทำความผิดภายในราชอาณาจักร จะต้องถูกลงโทษตามกฎหมาย
การกระทำความผิดบนเรือหรือเครื่องบินของไทย ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็ตาม ให้ถือว่าการกระทำความผิดนั้นเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร

เมื่อใดก็ตามที่การกระทำความผิดส่วนใดส่วนหนึ่งเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร หรือผลจากการกระทำความผิดเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักรตามที่ผู้กระทำความผิดตั้งใจ หรือโดยลักษณะของการกระทำนั้น ผลที่ตามมาควรจะเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร หรือสามารถคาดการณ์ได้ว่าผลที่ตามมาจะเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร การกระทำความผิดนั้นจะถือว่าได้เกิดขึ้นภายในราชอาณาจักรแล้ว
ในกรณีที่มีการเตรียมการหรือพยายามกระทำการใดๆ ที่กฎหมายบัญญัติว่าเป็นความผิด แม้ว่าจะกระทำนอกราชอาณาจักรก็ตาม หากการกระทำนั้นสำเร็จลุล่วงไปแล้ว ผลที่ตามมาจะเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร การเตรียมการหรือพยายามกระทำการนั้นจะถือว่าได้กระทำภายในราชอาณาจักร

สำหรับความผิดใดๆ ที่เกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร บุคคลใดก็ตามที่กระทำความผิดนั้นในฐานะผู้ร่วมกระทำความผิด ผู้ยุยง หรือผู้สนับสนุน แม้ว่าการกระทำนั้นจะเกิดขึ้นนอกราชอาณาจักร ก็จะต้องถูกลงโทษเสมือนว่าการกระทำนั้นเกิดขึ้นภายในราชอาณาจักร

Whoever commits any of the following offences outside the Kingdom shall be punished within the Kingdom:
(1) Offences relating to the security of the Kingdom as provided in Sections 107 to 129;
(1/1) Offences relating to terrorism as provided in Sections 135/1, 135/2, 135/3 and 135/4;
(2) Offences relating to counterfeiting and alteration as provided in Sections 240 to 249, Section 254 and Section 256;
(2/1) Offences relating to electronic cards as provided in Sections 269/1 to 269/7;
(3) Offences relating to sexuality as provided in Sections 282 and 283;
(4) Offences of robbery under Section 339 and gang-robbery under Section 340 committed on the high seas.

ผู้ใดกระทำความผิดนอกราชอาณาจักร และ:
(ก) ผู้กระทำความผิดเป็นคนไทย และรัฐบาลของประเทศที่กระทำความผิดหรือผู้เสียหายร้องขอให้ลงโทษ หรือ
(ข) ผู้กระทำความผิดเป็นชาวต่างชาติ และรัฐบาลไทยหรือพลเมืองไทยเป็นผู้เสียหาย และผู้เสียหายร้องขอให้ลงโทษ
หากการกระทำผิดดังกล่าวเป็นการกระทำผิดอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ ผู้กระทำผิดจะต้องถูกลงโทษภายในราชอาณาจักร:
(1) ความผิดที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสาธารณะตามที่ระบุไว้ในมาตรา 217 ถึง 224
(2) ความผิดเกี่ยวกับเอกสารตามที่ระบุไว้ในมาตรา 264 ถึง 268
(3) ความผิดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเพศตามที่ระบุไว้ในมาตรา 276 ถึง 285
(4) ความผิดต่อชีวิตตามที่ระบุไว้ในมาตรา 288 ถึง 290
(5) ความผิดต่อร่างกายตามที่ระบุไว้ในมาตรา 295 ถึง 298
(6) ความผิดฐานทอดทิ้งเด็ก คนป่วย หรือคนชรา ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 306 ถึง 308
(7) ความผิดต่อเสรีภาพตามที่ระบุไว้ในมาตรา 309 ถึง 320
(8) ความผิดฐานลักทรัพย์และฉกชิงทรัพย์ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 334 ถึง 336
(9) ความผิดฐานกรรโชกทรัพย์ ขู่กรรโชกทรัพย์ ปล้นทรัพย์ และปล้นทรัพย์โดยกลุ่ม ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 337 ถึง 340
(10) ความผิดฐานฉ้อโกงและหลอกลวงตามที่ระบุไว้ในมาตรา 341 ถึง 344
(11) ความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามที่ระบุไว้ในมาตรา 352 ถึง 354
(12) ความผิดฐานรับของโจรตามที่ระบุไว้ในมาตรา 357
(13) ความผิดฐานก่อความเสียหายตามที่ระบุไว้ในมาตรา 358 ถึง 360

ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดเป็นเจ้าหน้าที่ไทยและได้กระทำความผิดตามมาตรา 147 ถึง 166 และมาตรา 200 ถึง 205 นอกราชอาณาจักร ผู้กระทำความผิดนั้นจะต้องถูกลงโทษภายในราชอาณาจักร

Whoever commits an offence within the Kingdom or commits an offence which this Code deems to have been committed within the Kingdom, if there is a final judgment of a foreign court in respect of such act acquitting the person, such person shall not be prosecuted again within the Kingdom. But if the final judgment of the foreign court convicts such person, such person may be prosecuted within the Kingdom, but the Court shall take into account the punishment already undergone abroad. If the offender has already undergone the full punishment for such act according to the judgment of the foreign court, the Court may impose a punishment less than that provided by law for such offence to any extent, or may not impose any punishment at all.

Whoever commits an offence outside the Kingdom and is to be punished within the Kingdom as provided in Section 7, Section 8 or Section 9, if there is a judgment of a foreign court in respect of such act:
(1) If the final judgment acquits such person, such person shall not be prosecuted again within the Kingdom;
(2) If the final judgment convicts such person and such person has undergone the full punishment, such person shall not be prosecuted again within the Kingdom;
(3) If the final judgment convicts such person but such person has not undergone the punishment or has undergone only part thereof, such person may be prosecuted within the Kingdom, but if such person has undergone part of the punishment under the judgment of the foreign court, the Court may impose a punishment less than that provided by law for such offence to any extent, or may not impose any punishment at all.
A Thai national who commits an offence outside the Kingdom and has been prosecuted in a foreign court at the request of the Thai Government, if the final judgment acquits such person, or if such person has undergone the full punishment under the judgment, such person shall not be prosecuted again within the Kingdom.

Measures of safety shall be applied to a person only when there are provisions of law authorizing such application, and the law to be applied shall be the law in force at the time when the Court renders the judgment.

If, according to the law provided later, the measure of safety which has been applied is no longer provided by the law, the Court may, when it thinks fit or upon the request of the person subjected to such measure, revoke the application of such measure of safety.

หากตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ในภายหลัง เงื่อนไขของมาตรการรักษาความปลอดภัยได้เปลี่ยนแปลงไป ศาลอาจเพิกถอนหรือแก้ไขมาตรการรักษาความปลอดภัยตามกฎหมายที่บัญญัติไว้ในภายหลังได้ เมื่อเห็นสมควร หรือตามคำขอของบุคคลผู้มีส่วนได้เสีย หากมาตรการดังกล่าวเป็นประโยชน์ต่อบุคคลที่อยู่ภายใต้มาตรการนั้นมากกว่า

If, according to the law provided later, any punishment is changed to a measure of safety, the punishment already inflicted shall be deemed a measure of safety. For a person who has not yet undergone the punishment or is undergoing it, the Court may order the application of the measure of safety in place of such punishment. In the case where the conditions have changed so as to enable the revocation of the measure of safety, the Court may revoke it.

When the Court thinks fit, the Court may revoke or suspend the application of a measure of safety when the circumstances have subsequently changed.

The provisions of Book 1 of this Code shall apply to all cases of offences under other laws, unless such other laws otherwise provide.

The punishments to be inflicted upon offenders are as follows:
(1) Death;
(2) Imprisonment;
(3) Confinement;
(4) Fine;
(5) Forfeiture of property.
Capital punishment and life imprisonment shall not be applied to a person who committed the offence when under eighteen years of age.
In the case where a person who committed the offence when under eighteen years of age has committed an offence punishable by death or life imprisonment, such punishment shall be deemed to have been changed to imprisonment for fifty years.

Any person who is sentenced to death shall be executed by lethal injection.
The rules and procedures for execution shall be in accordance with the regulations prescribed by the Ministry of Justice and published in the Government Gazette.

ในกรณีที่กฎหมายกำหนดทั้งโทษจำคุกและโทษปรับ ศาลอาจพิจารณาลงโทษจำคุกเพียงอย่างเดียวได้ หากเห็นสมควร

In calculating the period of imprisonment, each day shall be counted as one unit. If expressed in months, thirty days shall constitute one month. If expressed in years, it shall be calculated according to the calendar year.
The prisoner shall be released on the day following the day on which the period of imprisonment expires.

Imprisonment shall begin on the day on which the judgment is passed. But if the convicted person was held in custody prior to the judgment, the days of such custody shall be deducted from the period of imprisonment under the judgment, unless the judgment otherwise provides.
In the case where the convicted person was held in custody prior to the judgment, the Court shall order the deduction of such days of custody, but the total number of days deducted and the period of imprisonment under the judgment shall not exceed the maximum punishment prescribed for such offence.

Whoever commits an offence punishable by imprisonment and the Court would impose imprisonment not exceeding three months, if it does not appear that such person has previously been imprisoned, or if it appears that such person was previously imprisoned but only for an offence committed by negligence or a petty offence, the Court may sentence such person to confinement not exceeding three months in lieu of such imprisonment.

Any person who is sentenced to confinement shall be confined in a place of confinement designated for such purpose, which is not a prison, a police station, or a place for the detention of the accused by an inquiry official.
In the case where the Court thinks fit, the Court may order the confinement of such person at his own dwelling or at the dwelling of another person who consents to receive him. If the Court thinks it necessary for the prevention of escape, the Court may prescribe any conditions.

บุคคลที่ถูกคุมขังจะได้รับค่าเลี้ยงดูจากสถานที่คุมขัง แต่สามารถซื้ออาหารจากภายนอกเพื่อบริโภคเองได้ สามารถสวมใส่เสื้อผ้าของตนเองได้ สามารถรับผู้เยี่ยมชมได้ในเวลาที่เหมาะสมและไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงต่อวัน และสามารถส่งและรับจดหมายได้ อย่างไรก็ตาม บุคคลดังกล่าวต้องทำงานตามกฎระเบียบของสถานที่คุมขัง หรืออาจเลือกทำงานอื่นที่ได้รับอนุมัติจากสถานที่คุมขังก็ได้

A person who is confined at his own dwelling may continue to carry on his profession or occupation, but the Court may prescribe conditions relating to the acts or activities that are permitted.

หากผู้ถูกคุมขังฝ่าฝืนกฎหรือระเบียบของสถานที่คุมขัง หรือฝ่าฝืนเงื่อนไขที่ศาลกำหนด หรือถูกพิพากษาจำคุก ศาลอาจสั่งเปลี่ยนการคุมขังเป็นการจำคุกเป็นระยะเวลาเท่ากับระยะเวลาการคุมขังที่เหลืออยู่

Any person who is sentenced to a fine shall pay the amount determined by the judgment to the Court.

บุคคลใดที่ถูกตัดสินให้ปรับและไม่ชำระค่าปรับภายในสามสิบวันนับจากวันที่คำพิพากษา ทรัพย์สินของบุคคลนั้นจะถูกยึดเพื่อชำระค่าปรับ หรือถูกจำคุกแทนการชำระค่าปรับ
แต่หากศาลเห็นว่ามีเหตุอันควร ศาลอาจสั่งให้บุคคลนั้นวางหลักประกัน หรืออาจสั่งจำคุกแทนการชำระค่าปรับก่อนครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าว หากมีเหตุให้เชื่อได้ว่าบุคคลนั้นจะหลีกเลี่ยงการชำระค่าปรับ
บทบัญญัติในมาตรา 24 จะไม่ใช้บังคับกับการจำคุกแทนการปรับ

Confinement in lieu of a fine shall be at the rate of two hundred Baht per day, and in no case shall it exceed one year. However, in the case where the Court sentences the person to a fine of eighty thousand Baht or more, the Court may order confinement in lieu of the fine for a period exceeding one year but not exceeding two years.
If the person sentenced to a fine was held in custody prior to the judgment, the number of days of such custody shall be deducted from the amount of the fine at the said rate. In the case where the Court sentences the person to both imprisonment and a fine, the days of custody shall first be deducted from the imprisonment under Section 22, and the remainder shall be deducted from the fine.

ในกรณีที่ศาลพิพากษาปรับบุคคลนั้นเป็นจำนวนเงินไม่เกินแปดหมื่นบาท หากบุคคลผู้ถูกพิพากษาไม่สามารถจ่ายค่าปรับได้และไม่ใช่บุคคลนิติบุคคล บุคคลดังกล่าวอาจยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นที่พิพากษาเพื่อขอให้ทำบริการสาธารณะหรือทำงานเพื่อสาธารณประโยชน์แทนการจ่ายค่าปรับได้
เมื่อศาลได้รับคำร้องแล้ว ศาลจะพิจารณาสถานะทางการเงิน ประวัติ และลักษณะของความผิดของผู้ถูกตัดสิน หากศาลเห็นสมควร อาจสั่งให้บุคคลนั้นทำงานบริการชุมชนหรือทำงานเพื่อสาธารณประโยชน์แทนค่าปรับได้
ในการออกคำสั่ง ศาลจะกำหนดลักษณะงาน ผู้ควบคุมงาน ระยะเวลา และเงื่อนไขอื่น ๆ ตามที่ศาลเห็นสมควร โดยคำนึงถึงเพศ อายุ ประวัติ สุขภาพ ศาสนา ความประพฤติ สติปัญญา การศึกษา และสภาพจิตใจของบุคคลนั้นด้วย

หากหลังจากศาลมีคำสั่งตามมาตรา 30/1 แล้ว ผู้ถูกพิพากษามีเงินเพียงพอที่จะชำระค่าปรับ หรือฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ศาลกำหนด ศาลอาจเพิกถอนคำสั่งและสั่งให้ผู้ถูกพิพากษาชำระค่าปรับหรือถูกคุมขังแทนค่าปรับ ในกรณีเช่นนั้น จำนวนวันที่ได้ทำงานบริการชุมชนหรือทำงานเพื่อสาธารณประโยชน์ไปแล้วจะถูกหักออกจากจำนวนค่าปรับ โดยการทำงานหนึ่งวันจะถือว่าเทียบเท่ากับค่าปรับวันละสองร้อยบาท

คำสั่งของศาลตามมาตรา 30/1 และมาตรา 30/2 ถือเป็นคำสั่งสุดท้าย

In the case where the Court sentences several offenders to a fine for the same offence and in the same case, the Court shall impose the fine on each offender individually.

Any property which the law provides that any person making it or having it in possession commits an offence, shall be forfeited entirely, irrespective of whether it belongs to the offender and whether there is any person punished by the judgment or not.

For the forfeiture of property, besides the power to forfeit under the law as specifically provided, the Court shall also have the power to order the forfeiture of the following property:
(1) Property which a person has used or possessed for use in the commission of an offence; or
(2) Property which a person has acquired through the commission of an offence;
Unless such property belongs to another person who was not involved in the commission of the offence.

All property:
(1) Which has been given under Section 143, Section 144, Section 149, Section 150, Section 167, Section 201 or Section 202; or
(2) Which has been given for the purpose of inducing a person to commit an offence or as a reward for the commission of an offence;
Shall be forfeited entirely, unless such property belongs to another person who was not involved in the commission of the offence.

Property forfeited by the judgment of the Court shall vest in the State, or the Court may order it to be destroyed or rendered useless.

In the case where the Court has ordered the forfeiture of property under Section 33 or Section 34, if it later appears upon the application of the real owner that the real owner was not involved in the commission of the offence, the Court shall order the return of such property if it is still in the possession of the official.
But the application of the real owner must be made to the Court within one year from the date of the final judgment.

หากบุคคลที่ศาลสั่งให้ส่งมอบทรัพย์สินที่ถูกริบไม่ส่งมอบภายในระยะเวลาที่ศาลกำหนด ศาลมีอำนาจสั่งการดังต่อไปนี้:
(1) การยึดทรัพย์สินดังกล่าว
(2) การชำระมูลค่า หรือการยึดทรัพย์สินอื่นของบุคคลดังกล่าวเพื่อชดเชยมูลค่า
(3) ในกรณีที่ศาลเห็นว่าบุคคลดังกล่าวสามารถส่งมอบทรัพย์สินได้แต่ไม่กระทำการ หรือสามารถชำระมูลค่าทรัพย์สินได้แต่ไม่ชำระ ศาลอาจกักขังบุคคลดังกล่าวไว้จนกว่าจะปฏิบัติตาม แต่ไม่เกินหนึ่งปี อย่างไรก็ตาม หากภายหลังปรากฏแก่ศาลเองหรือตามคำร้องของบุคคลดังกล่าวว่าบุคคลดังกล่าวไม่สามารถส่งมอบทรัพย์สินหรือชำระมูลค่าทรัพย์สินได้ ศาลอาจสั่งปล่อยตัวบุคคลดังกล่าวได้ก่อนครบกำหนดระยะเวลาดังกล่าว

The punishment shall terminate upon the death of the offender.

The measures of safety are as follows:
(1) Relegation;
(2) Prohibition from entering a specified area;
(3) Execution of a bond for keeping the peace;
(4) Restraint in a treatment institution;
(5) Prohibition from exercising certain occupations.

การลดระดับหมายถึงการกักขังผู้กระทำผิดซ้ำซากไว้ในพื้นที่ที่กำหนด เพื่อป้องกันการกระทำผิดซ้ำ เพื่อปรับปรุงพฤติกรรม และเพื่อฝึกอบรมอาชีพ

Whoever has previously been sentenced by the Court to relegation, or has previously been imprisoned for not less than six months at least twice for any of the following offences: offences relating to public peace, offences causing public dangers, offences relating to currency, offences relating to sexuality, offences against life, offences against body, offences against liberty, or offences against property, and within ten years such person commits any of such offences again and the Court would sentence such person to imprisonment of not less than six months, the Court may deem such person to be a habitual offender and may sentence such person to relegation for a period of not less than three years and not more than ten years in lieu of imprisonment.
Offences committed before the offender reached the age of seventeen years shall not be taken into consideration.

In calculating the period of relegation, it shall be counted from the date of the judgment. If there is imprisonment to be undergone before relegation, the imprisonment shall be served first, and relegation shall commence from the day following the date of release from imprisonment.
The provisions of Section 21 shall apply mutatis mutandis.

The prosecution for relegation shall be the exclusive power of the Public Prosecutor, and such prosecution may be made together with the case for which relegation is sought.

Prohibition from entering a specified area means the prohibition from entering the locality or place specified in the judgment.

เมื่อศาลพิพากษาลงโทษบุคคลใด หากศาลเห็นว่าการปล่อยตัวบุคคลนั้นจะก่อให้เกิดอันตรายในท้องที่หรือสถานที่ใด ศาลอาจสั่งห้ามบุคคลนั้นเข้าท้องที่หรือสถานที่นั้นเป็นระยะเวลาไม่เกินห้าปีนับจากวันที่พ้นโทษ

When there is a reasonable cause to believe that any person will cause harm or danger to other persons or the property of others, the Court may order such person to execute a bond in an amount not exceeding five thousand Baht for a period not exceeding two years.
If such person refuses to execute the bond, the Court may order confinement until the bond is executed, but not exceeding six months, or the Court may order prohibition from entering a specified area instead.
The provisions of the first paragraph shall not apply to a person under eighteen years of age.

If the person who has executed a bond violates the conditions of the bond, the Court shall order such person to pay an amount not exceeding the amount specified in the bond. In the case where such person does not pay, the provisions of Sections 29 and 30 shall apply mutatis mutandis.

If the Court is of the opinion that the release of a person with a mental deficiency, mental disease, or mental infirmity would endanger public safety, the Court may order such person to be placed under restraint in a treatment institution, and such person shall remain under restraint until the Court orders otherwise.

หากความผิดที่กระทำเกี่ยวข้องกับการดื่มสุราหรือเสพยาเสพติด ศาลอาจกำหนดเงื่อนไขเพื่อควบคุมพฤติกรรมของผู้ต้องหา โดยห้ามดื่มสุราหรือเสพยาเสพติดในระหว่างถูกจำคุกหรือหลังพ้นโทษ เป็นระยะเวลาไม่เกินสองปี
หากบุคคลดังกล่าวละเมิดเงื่อนไข ศาลอาจสั่งให้กักขังในสถานบำบัดเป็นระยะเวลาไม่เกินสองปี

If the offence committed was one in which the offender exploited the opportunity afforded by his occupation, profession, or the performance of his duties, the Court may prohibit the exercise of such occupation, profession, or performance of duties for a period not exceeding five years from the date of release from punishment.

In increasing the punishment, it shall not be increased to death, life imprisonment, or imprisonment exceeding fifty years.

In reducing the death penalty, whether it is a reduction of the scale of punishment or a reduction of the punishment to be inflicted, it shall be reduced as follows:
(1) If the reduction is by one-third, it shall be reduced to life imprisonment;
(2) If the reduction is by one-half, it shall be reduced to life imprisonment or to imprisonment of twenty-five to fifty years.

In reducing life imprisonment, whether it is a reduction of the scale of punishment or a reduction of the punishment to be inflicted, life imprisonment shall be converted to imprisonment of fifty years.

In calculating the increase or reduction of punishment, the Court shall first determine the base punishment to be inflicted on the accused, and then increase or reduce it. If there is both an increase and a reduction, the punishment shall be increased first and then reduced from the increased result. If the proportion of the increase is equal to or more than the proportion of the reduction, the Court may neither increase nor reduce the punishment.

If the imprisonment to be inflicted on the offender is only three months or less, the Court may reduce such imprisonment further. If the offender is to be imprisoned for only three months or less and also fined, the Court may reduce the imprisonment, or may exempt the imprisonment and impose only the fine.

Whoever commits an offence punishable by imprisonment and in such case the Court would impose imprisonment not exceeding three years, if it does not appear that such person has previously been imprisoned, or it appears that such person was previously imprisoned but only for an offence committed by negligence or a petty offence, the Court, having regard to the age, record, conduct, intelligence, education, health, mental condition, character, occupation, and environment of such person, or the nature of the offence, or other appropriate circumstances, may, if it thinks fit, pass judgment finding such person guilty but suspend the determination of punishment, or determine the punishment but suspend its execution, and release such person to give the opportunity for reform within a period determined by the Court, which shall not exceed five years from the date of the judgment, with or without conditions to control the conduct of such person.
The conditions to control the conduct of the offender may include one or more of the following:
(1) To report to a designated officer from time to time for inquiry, advice, assistance, or admonishment regarding conduct and occupation;
(2) To undergo training or engage in a regular occupation;
(3) To refrain from association or conduct which may lead to the commission of a similar offence;
(4) To undergo treatment for drug addiction, physical or mental deficiency, or other illness at a place and for a period determined by the Court;
(5) Other conditions as the Court thinks fit to prescribe for the correction, rehabilitation, or prevention of the offender from committing further offences.
The Court may modify, supplement, or revoke any of the above conditions when the Court thinks fit or upon the request of the offender.

When an offender fails to comply with the conditions specified in Section 56, the Court may admonish the offender, or determine the punishment in the case where the Court has not yet determined it, or impose the punishment in the case where the Court has determined it but suspended its execution.

When it appears to the Court that, within the period determined by the Court under Section 56, the person sentenced has committed an offence which is not an offence committed by negligence or a petty offence, and the Court sentences such person to imprisonment for such offence, the Court which tries the subsequent case shall also determine the punishment which was suspended, or enforce the punishment which was suspended, in the previous case, unless the imprisonment in the subsequent case is also suspended.
If, within the period determined by the Court under Section 56, the person sentenced has not committed such an offence, such person shall be released from the punishment which was determined or the punishment which was suspended.

A person shall be criminally liable only when committing an act intentionally, except when committing an act by negligence in a case where the law provides that such person must be liable when acting by negligence, or except in a case where the law clearly provides that such person must be liable even when not acting intentionally.
To commit an act intentionally means to do an act consciously and at the same time the doer desires or could have foreseen the consequence of such act.
If the doer does not know the facts constituting the elements of the offence, it cannot be deemed that the doer desired or could have foreseen the consequence of such act.
To commit an act by negligence means to commit an offence unintentionally but without exercising such care as might be expected of a person in such circumstances and condition, and the doer could have exercised such care but did not do so sufficiently.
An act shall include any consequence brought about by the omission of an act which must be done in order to prevent such consequence.

Whoever intends to commit an act against one person but the consequence of the act befalls another person by mistake, the offender shall be deemed to have committed the act intentionally against the person who received the harmful consequence. But in the case where the law provides for a heavier punishment on account of the status of the person or the relationship between the offender and the person receiving the harmful consequence, such law shall not be applied to impose a heavier punishment on the offender.

Whenever any person intends to commit an act against one person but commits such act against another person by mistake of identity, such person may not raise the mistake as a defense that the act was not committed intentionally.

หากข้อเท็จจริงใดๆ มีอยู่จริง จะทำให้การกระทำนั้นไม่เป็นความผิด หรือจะทำให้ผู้กระทำผิดได้รับการยกเว้นโทษ หรือจะทำให้ผู้กระทำผิดได้รับโทษที่เบาลง แม้ว่าข้อเท็จจริงดังกล่าวจะไม่มีอยู่จริง แต่ผู้กระทำผิดเข้าใจผิดว่ามีอยู่ ผู้กระทำผิดจะไม่มีความผิด หรือจะได้รับการยกเว้นโทษ หรือจะได้รับโทษที่เบาลง แล้วแต่กรณี
หากการไม่รู้ข้อเท็จจริงที่กล่าวถึงในวรรคแรกนั้นเกิดจากความประมาทของผู้กระทำผิด ผู้กระทำผิดจะต้องรับผิดในข้อหาประมาทในกรณีที่กฎหมายบัญญัติไว้อย่างชัดเจนว่าผู้กระทำผิดจะต้องถูกลงโทษแม้จะกระทำการโดยประมาทก็ตาม
การที่บุคคลจะได้รับโทษหนักขึ้นเนื่องจากข้อเท็จจริงใดๆ นั้น บุคคลดังกล่าวต้องรู้ข้อเท็จจริงนั้นอยู่แล้ว

If the consequence of the commission of an offence causes the offender to receive a heavier punishment, such consequence must be one that could ordinarily be expected to occur.

A person may not raise ignorance of the law as a defense to escape criminal liability. But if the Court is of the opinion that, according to the circumstances and conditions, the offender might not have known that the law provides the act to be an offence, the Court may allow evidence to be presented, and if the Court believes that the offender did not know of such provision of the law, the Court may impose a punishment less than that provided by law for such offence to any extent.

ผู้ใดกระทำความผิดโดยไม่สามารถเข้าใจถึงลักษณะหรือความผิดทางกฎหมายของการกระทำนั้น หรือไม่สามารถควบคุมตนเองได้เนื่องจากความบกพร่องทางจิตใจ โรคทางจิต หรือความพิการทางจิต จะไม่ถูกลงโทษสำหรับความผิดนั้น
แต่หากผู้กระทำผิดยังคงสามารถเข้าใจถึงลักษณะหรือความผิดทางกฎหมายของการกระทำนั้นได้บ้าง หรือยังคงสามารถควบคุมตนเองได้บ้าง ผู้กระทำผิดจะต้องถูกลงโทษสำหรับความผิดนั้น แต่ศาลอาจกำหนดโทษที่น้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดสำหรับความผิดนั้นได้ในระดับใดก็ได้

การมึนเมาที่เกิดจากการดื่มแอลกอฮอล์หรือสารมึนเมาอื่น ๆ ไม่สามารถนำมาใช้เป็นข้อแก้ตัวภายใต้มาตรา 65 ได้ เว้นแต่การมึนเมานั้นเกิดขึ้นโดยที่ผู้กระทำผิดไม่รู้หรือไม่ประสงค์จะกระทำ และผู้กระทำผิดมึนเมาถึงขั้นไม่สามารถเข้าใจถึงลักษณะหรือความผิดทางกฎหมายของการกระทำนั้น หรือไม่สามารถควบคุมตนเองได้ ในกรณีเช่นนั้น ผู้กระทำผิดจะได้รับการยกเว้นโทษ
แต่หากผู้กระทำผิดยังคงสามารถเข้าใจถึงลักษณะหรือความผิดทางกฎหมายของการกระทำนั้นได้บ้าง หรือยังคงสามารถควบคุมตนเองได้บ้าง ศาลอาจลงโทษสถานเบาลงกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดดังกล่าวได้ในระดับใดระดับหนึ่ง

Whoever commits an offence out of necessity:
(1) Because of being under compulsion or under a power which cannot be avoided or resisted; or
(2) Because of the need to save oneself or another person from an imminent danger which cannot be averted by other means, provided that such danger was not caused by the fault of the offender;
Shall not be punished.
The act done must not be beyond what is reasonable under the circumstances. If it is beyond what is reasonable, the Court may impose a punishment less than that provided by law for such offence to any extent.

Whoever is compelled to commit an act in order to defend his own or another person's right against an imminent danger arising from an unlawful attack, if the act is reasonably committed under the circumstances, such act is a lawful defense, and the person shall not be guilty of an offence.

In the cases provided in Sections 67 and 68, if the offender has acted beyond what is reasonable under the circumstances, or beyond what the necessity requires, or beyond what is necessary for the defense, the Court may impose a punishment less than that provided by law for such offence to any extent. But if the act was committed out of excitement, fright, or fear, the Court may not impose any punishment at all.

Whoever commits an act in compliance with an order of an official, even though such order is unlawful, if the person doing the act is duty-bound to comply, or believes in good faith that he is duty-bound to comply, shall not be punished, unless he knows that such order is unlawful.

For offences under Sections 334 to 336 paragraph one, Sections 341 to 344, Sections 352 to 354, Section 357, or Sections 358 to 360, if committed between spouses, the offender shall not be punished.
For the said offences in the first paragraph, if committed against an ascendant or descendant, or against a brother or sister of the same parents, the Court may impose a lesser punishment to any extent, and such offence shall be a compoundable offence.

ผู้ใดกระทำความผิดภายใต้การยั่วยุอันเกิดจากการกระทำที่ร้ายแรงและไม่เป็นธรรมของเหยื่อ ต่อบุคคลดังกล่าวในขณะที่เกิดการยั่วยุ ศาลอาจลงโทษสถานเบากว่าที่กฎหมายกำหนดสำหรับความผิดนั้นได้ในระดับใดก็ได้

A child not yet over twelve years of age who commits an act provided by law to be an offence shall not be punished.
The inquiry official shall deliver such child under the first paragraph to the competent official under the child protection law for the purpose of child welfare protection under such law.

A child over twelve but not yet over fifteen years of age who commits an act provided by law to be an offence shall not be punished, but the Court shall have the power to take the following actions:
(1) To admonish the child and release him, and if the Court thinks fit, may summon the father, mother, guardian, or the person with whom the child resides, to be admonished as well;
(2) If the Court thinks fit, the Court may deliver the child to the father, mother, guardian, or person with whom the child resides, with conditions requiring such person to watch over the child to prevent misbehavior for a period determined by the Court not exceeding three years, and to pay to the Court an amount not exceeding ten thousand Baht per occasion if the child misbehaves;
(3) If the Court is of the opinion that the father, mother, or guardian is unable to look after the child, the Court may deliver the child to another person or organization the Court thinks fit for the purpose of care and training for a period determined by the Court;
(4) To send the child to a school, training center, or institution established for the training and education of children for a period determined by the Court, but not beyond the time the child reaches eighteen years of age.

Whoever is over fifteen but under eighteen years of age and commits an act provided by law to be an offence, the Court shall consider the sense of responsibility and all other matters relating to such person in order to determine whether it is appropriate to impose a punishment.
If the Court thinks it is not appropriate to impose a punishment, the Court shall proceed in accordance with Section 74.
If the Court thinks it is appropriate to impose a punishment, the scale of punishment provided for such offence shall be reduced by one-half.

Whoever is eighteen years of age or over but not yet over twenty years of age and commits an act provided by law to be an offence, if the Court thinks fit, the Court may reduce the scale of punishment provided for such offence by one-third or one-half.

ในกรณีที่ศาลได้ส่งมอบเด็กหรือเยาวชนให้แก่บุคคลหรือองค์กรตามมาตรา 74 (2) หรือ (3) หากบุคคลหรือองค์กรดังกล่าวไม่ดูแลเด็กหรือเยาวชน ศาลอาจสั่งให้ชำระเงินตามจำนวนที่กำหนด หรืออาจแก้ไขเงื่อนไขตามมาตรา 74

Whenever there are extenuating circumstances, whether or not the punishment has been increased or reduced under the provisions of this Code or other laws, the Court may, if it thinks fit, reduce the punishment by not more than one-half of the punishment to be inflicted on the offender.
Extenuating circumstances include: the offender being of limited intelligence; being in severe distress; having a record of good conduct; being remorseful and having endeavored to mitigate the harmful consequences of the offence; having surrendered to the authorities; or having furnished useful information to the Court; or other circumstances which the Court considers to be of a similar nature.

In the case of an offence for which the law prescribes only a fine, if the offender pays the maximum fine for such offence before the Court begins hearing the evidence, the case shall be terminated.

Whoever commences the commission of an offence but does not carry it through, or carries it through but the act does not achieve its end, is said to have attempted to commit an offence.
Whoever attempts to commit an offence shall be liable to two-thirds of the punishment provided by law for such offence.

ผู้ใดกระทำการใด ๆ โดยมุ่งหวังผลลัพธ์ที่ไม่อาจบรรลุได้โดยสิ้นเชิง อันเนื่องมาจากวิธีการที่ใช้หรือเพราะเป้าหมายของการกระทำนั้น ผู้นั้นจะถือว่าได้พยายามกระทำความผิด แต่โทษที่ได้รับจะไม่เกินครึ่งหนึ่งของโทษที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดดังกล่าว
หากการกระทำที่กล่าวถึงในวรรคแรกนั้นเกิดจากความเชื่อทางไสยศาสตร์ ศาลอาจไม่ลงโทษใดๆ

Whoever commences the commission of an offence but voluntarily desists from carrying it through, or voluntarily prevents the act from achieving its end, shall not be punished for the attempt to commit such offence. But if the act already committed constitutes another complete offence, the person shall be punished for such other offence.

Whenever an offence is committed by the act of two or more persons, each person who has committed the offence together shall be deemed a principal and shall be liable to the punishment provided by law for such offence.

Whoever causes another person to commit an offence, whether by employing, compelling, threatening, hiring, requesting, or instigating, or by any other means, shall be deemed an instigator.
If the person so employed commits the offence, the instigator shall be liable to the same punishment as a principal. If the offence is not committed, whether because the person employed refuses, has not yet acted, or for any other reason, the instigator shall be liable to only one-third of the punishment provided for such offence.

ผู้ใดเผยแพร่หรือตีพิมพ์ต่อสาธารณชนให้กระทำความผิดซึ่งมีโทษจำคุกไม่น้อยกว่าหกเดือน จะต้องรับโทษจำคุกครึ่งหนึ่งของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น
หากการกระทำความผิดเกิดขึ้นจากการเผยแพร่หรือตีพิมพ์ดังกล่าว ผู้ที่เผยแพร่หรือตีพิมพ์นั้นจะต้องรับโทษเช่นเดียวกับผู้กระทำความผิดหลัก

Whoever does anything to assist or facilitate the commission of an offence by another person before or at the time of the commission, even though the offender does not know of such assistance or facilitation, shall be deemed a supporter and shall be liable to two-thirds of the punishment provided for the offence so supported.

In the case of instigation, propagation or publication, or support in the commission of an offence, the instigator, propagator or publisher, or supporter shall be liable only to the punishment provided for the offence so instigated, propagated, published, or supported, even though the person instigated has acted beyond the scope of the instigation, or the offender has acted beyond the scope of the propagation, publication, or support.
But if the act beyond the scope could be foreseen as a consequence that would ordinarily occur, the instigator, propagator or publisher, or supporter shall also be liable for such consequence.
In the case where the offender is liable to a heavier punishment because of the consequence of the offence, the instigator, propagator or publisher, or supporter shall be liable to such heavier punishment only if he knew or ought to have known that such consequence would occur.

If the offence instigated, propagated, published, or supported has been commenced but has not been carried through, or has been carried through but has not achieved its end, because the instigator or supporter has intervened to prevent or has acted to prevent the completion, the instigator shall be liable under Section 84 paragraph two or Section 85 paragraph one, as the case may be, and the supporter shall not be punished.

If there are personal circumstances of any offender which constitute grounds for exemption from, reduction of, or increase of punishment, such circumstances shall apply only to such offender.
If there are circumstances relating to the nature of the offence which constitute grounds for exemption from, reduction of, or increase of punishment, such circumstances shall apply to all offenders.

When any single act constitutes an offence under several provisions of law, the provision which carries the heaviest punishment shall be applied to punish the offender.

When it appears that any person has committed several distinct offences, the Court shall impose punishment for each offence as separate counts. However, whether or not there is an increase, reduction, or reduction of the scale of punishment, the total imprisonment for all counts shall not exceed the following:
(1) Ten years, in the case where the most serious count carries a maximum imprisonment of not more than three years;
(2) Twenty years, in the case where the most serious count carries a maximum imprisonment exceeding three years but not more than ten years;
(3) Fifty years, in the case where the most serious count carries a maximum imprisonment exceeding ten years, unless the Court imposes life imprisonment.

Whoever has been convicted by a final judgment to imprisonment and, within five years from the date of release, commits another offence punishable by imprisonment, if the Court would sentence such person to imprisonment, the punishment shall be increased by one-third of the punishment determined by the Court for the subsequent offence.

Whoever has been convicted by a final judgment to imprisonment of not less than six months and commits an offence of the same category as the offence for which he was punished, while still undergoing punishment or within three years from the date of release, if the Court would sentence such person to imprisonment, the punishment shall be increased by one-half of the punishment determined by the Court for the subsequent offence.
Offences of the same category are offences falling under the same Title, as follows:
(1) Offences relating to the security of the Kingdom;
(2) Offences relating to public administration;
(3) Offences relating to justice;
(4) Offences relating to religion;
(5) Offences relating to public peace;
(6) Offences causing public dangers;
(7) Offences relating to counterfeiting and alteration;
(8) Offences relating to trade;
(9) Offences relating to sexuality;
(10) Offences against life and body;
(11) Offences against liberty and reputation;
(12) Offences against property;
(13) Offences relating to dead bodies;
(14) Petty offences.

Offences committed by negligence, petty offences, and offences committed by the offender when under eighteen years of age, whether the prior or subsequent offence, shall not be deemed offences for the purpose of increasing punishment under the provisions of this Chapter.

In a criminal case, if the offender is not prosecuted and brought before the Court within the following periods from the date of the commission of the offence, the prosecution shall be barred by prescription:
(1) Twenty years for an offence punishable by death, life imprisonment, or imprisonment of twenty years;
(2) Fifteen years for an offence punishable by imprisonment of more than seven years but less than twenty years;
(3) Ten years for an offence punishable by imprisonment of more than one year up to seven years;
(4) Five years for an offence punishable by imprisonment of more than one month up to one year;
(5) One year for an offence punishable by imprisonment of one month or less, or by any other punishment.
If the offender has been prosecuted and brought before the Court but absconds or becomes insane and the Court orders the suspension of the trial, the prosecution shall also be barred by prescription upon the expiration of the said period from the date of absconding or the date of the Court order suspending the trial.

Subject to Section 95, in the case of a compoundable offence, if the injured person does not file a complaint within three months from the date of knowing of the offence and the identity of the offender, the prosecution shall be barred by prescription.

The prosecution for relegation shall be barred by prescription of six months from the date of prosecution of the case for which relegation is sought.

When there is a final judgment sentencing any person, if the punishment is not executed within the following periods from the date of the final judgment, the execution of the punishment shall be barred by prescription and such person shall not be punished:
(1) Twenty years for the punishment of death, life imprisonment, or imprisonment of twenty years;
(2) Fifteen years for the punishment of imprisonment of more than seven years but less than twenty years;
(3) Ten years for the punishment of imprisonment of more than one year but not more than seven years;
(4) Five years for the punishment of imprisonment of one year or less, or any other punishment.

The seizure of property or confinement in lieu of a fine, if not carried out within five years from the date of the final judgment, shall be barred by prescription. But if confinement in lieu of a fine continues from imprisonment, this provision shall not apply.

การลดชั้น หากไม่ดำเนินการภายในสามปีนับจากวันที่พ้นโทษ วันที่โทษหมดอายุความ หรือวันที่หลบหนีระหว่างการลดชั้น การลดชั้นนั้นจะหมดอายุความเช่นกัน

คำสั่งศาลให้ดำเนินการตามหลักประกัน หากไม่ดำเนินการบังคับใช้ภายในสองปีนับจากวันที่ออกคำสั่ง จะถือว่าหมดอายุความ
หากไม่ดำเนินการบังคับใช้ตามสัญญาค้ำประกันภายในสองปีนับจากวันที่ผิดสัญญาค้ำประกัน การบังคับใช้นั้นจะหมดอายุความ

ความผิดเล็กน้อย คือ ความผิดที่ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

บทบัญญัติในหมวด 1 จะใช้บังคับกับกรณีความผิดเล็กน้อยด้วย เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่นในสามมาตราต่อไปนี้

ความผิดเล็กน้อยตามประมวลกฎหมายนี้ถือเป็นความผิดที่ต้องรับโทษ แม้ว่าจะกระทำโดยไม่มีเจตนา เว้นแต่บทบัญญัติของความผิดนั้นจะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น

ผู้ใดพยายามกระทำความผิดเล็กน้อย จะไม่ถูกลงโทษ

ผู้ที่ให้การสนับสนุนการกระทำความผิดเล็กน้อยจะไม่ถูกลงโทษ